Translate

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Hackerville: Η πιο επικίνδυνη πόλη του διαδικτύου!



Περιέργεια...περιέργεια να μάθεις την απόλυτη αλήθεια, να μάθεις. Αυτό έψαχνα πάντα'', εξομολογείται ένας χάκερ που βρίσκεται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας στη Ρουμανία. Η πόλη Ramnicu Valcea είναι μια μικρή πόλη στην κεντρική Ρουμανία....
Μια ''ήσυχη πόλη'', όπως λέει ένα ιερέας, με μεγάλη ιστορία μιας και είναι αρκετά παλιά.
Η ησυχία της πόλης όμως μάλλον αφορά τους δρόμους και τις γειτονιές, γιατί στα σπίτια, στους υπολογιστές αυτής της πόλης μιλάμε για μία άλλη κοινωνία. Η συγκεκριμένη πόλη θεωρείται η πιο επικίνδυνη πόλη του διαδικτύου. Εκεί όπου οι Ρουμάνοι χάκερ έκαναν την αρχή. Η Ramnicu Valcea λόγω των πολλών χάκερ που ''φιλοξενούσε'' απέκτησε το παρατσούκλι ''Hackerville''.
Καλωσορίσατε στη Hackerville

''Αυτή είναι η πόλη που γεννήθηκα η Ramnicu Valcea. Έχει μια ιδιαίτερη ομορφιά και είναι γνωστή ως η πρωτεύουσα των χάκερ'', αναφέρει ο ράπερ Pele Narcus, ο οποίος είναι εκείνος που αναλαμβάνει να ρίξει πρώτος φως στη σκοτεινή Ramnicu Valcea. Την σκυτάλη παίρνει o ιερέας Constantin Carstea για να προσδώσει ακόμη μεγαλύτερο μυστήριο. ''Η φύση του ανθρώπου κλίνει προς το κακό και οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Μπορεί το διαδικτυακό έγκλημα να ξεκίνησε εδώ και έτσι να αποκτήσαμε μια κακή φήμη, αλλά είμαστε μια ήσυχη πόλη'', εξηγεί ο ιερέας προσπαθώντας να απεικονίσει μια κοινωνία, η οποία είναι γεμάτη με μυστικά.
Πέρυσι πάνω από ένα δισεκατομμύρια δολάρια κλάπηκαν από Ρουμάνους χάκερς. Δεν μπορείς λοιπόν παρά να αναρωτηθείς τι συμβαίνει πίσω από τους τοίχους αυτής της πόλης, τι μυστικά αποκαλύπτονται και πόσα άλλα γεννιούνται ; Σίγουρα είναι κοινό μυστικό το τι συμβαίνει στη Ramnicu Valcea αλλά κανείς δεν μιλά.
''Είναι περίπλοκο να πει κανείς πως ξεκίνησαν όλα, πολλοί δούλευαν αλλά φυσικά υπήρχαν και εκείνοι που ήθελαν τον πιο σύντομο δρόμο προς την καλή ζωή και έτσι έγιναν εγκληματίες'', αναφέρει ένας μυστικός πράκτορας κατά του εγκλήματος στο κυβερνοχώρο προσπαθώντας να βρει την άκρη του νήματος.
Η πείνα για περισσότερη τεχνολογία που ''γέννησε'' τους χάκερ
''Εξαιτίας του κομμουνισμού ήμασταν αρκετά περιορισμένοι, δεν είχαμε πρόσβαση στην τεχνολογία. Από το 1989 και μετά την επανάσταση οι Ρουμάνοι άρχισαν να έχουν πρόσβαση και ήταν πεινασμένοι. Πεινασμένοι για περισσότερη τεχνολογία'', εξηγεί ο Madalin Dumitru ειδικός σε θέματα προστασίας του κυβερνοχώρου.
Το κομουνιστικό καθεστώς περιόριζε αρκετά τις ελευθερίες των ανθρώπων και ''ακόμα το κάνει'',σύμφωνα με τον Nicolae Stanculescu. Ο κόσμος ξεσηκώθηκε και έτσι πραγματοποιήθηκαν πολλές αλλαγές. Το αποτέλεσμα ήταν ''η δημιουργία του αποκαλούμενου νέου-ανθρώπου''. Ή για να το θέσουμε καλύτερα, το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένας στρατός από χάκερ, που ήθελαν να ξεπεράσουν τα όρια της ελευθερίας.
Οι ''επικίνδυνοι'' του διαδικτύου
Όλο το ντοκιμαντέρ είναι για εκείνους, αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές, καλυμμένοι από ένα πέπλο μυστήριου.
Guccifer: Καταδικασμένος χάκερ. Έχει χακάρει τους λογαριασμούς: της Hillary Clinton,του Collin Powell, από μέλη της οικογενείας του Bush, μελών της οικογενείας των Rickefellers και διαφόρων ομοσπονδιακών μελών. ''Υπάρχουν γεγονότα που μπορείς να βρεις στα e-mail, γιατί υπάρχουν περίπου 30-35% e-mail στο διαδίκτυο. Εκεί υπάρχουν κριμένα μυστικά''. Ο Guccifer βρίσκεται σε φυλακή υψίστης ασφαλείας στη Ρουμανία εδώ και ένα χρόνο γιατί χάκαρε δύο λογαριασμούς e-mail. Αυτό που ψάχνει είναι η αλήθεια, η απόλυτη αλήθεια. '' Κάθε αμερικάνος να ανοίξει τα μάτια του, γιατί κάτι πολύ λάθος θα έρθει σε αυτούς αυτή τη χρονιά'' προειδοποιεί ο αμετανόητος Guccifer. -''Οι Αμερικάνοι φοβούνται τους χακερ όπως φοβούνται τους τρομοκράτες''
Iceman: Ο χάκερ που ήταν ''μαύρος'' (παράνομος) έγινε ''λευκός'' (νόμιμος) και δρα αναλόγως με το ποιος είναι το αφεντικό. Η...καριέρα του ξεκίνησε το 1998 όταν όπως λέει οι περισσότεροι κωδικοί ήταν 123456. Κατέληξε να χακάρει το σύστημα ασφαλείας της NASA, καλόντας την να επικοινωνήσει μαζί του σε e-mail προκειμένου να το ξεμπλοκάρει. Περίμενε η NASA να του προσφέρει δουλειά, τελικά του έστειλε ένα πρόστιμο. ''Οι χάκερς δεν κλέβουν αλλά χακάρουν. Οι απατεώνες κλέβουν.Υπάρχουν ηθικοί χάκερς. Οι μαύροι χάκερς, οι γκρι, οι λευκοί. Εντάξει οι μαύροι είναι οι κακοί αλλά κάνουν ζημιά δεν κλέβουν'', εξηγεί ο Iceman. Ο Iceman έχει χακάρει και κάποια κυβέρνηση για λογαριασμό των Anonymous. -''Ξέρω ότι μπορώ να κάνω πολλά πράγματα άμα με νευριάσουν''
Tinkode: Πρώην διάσημος καταζητούμενος χάκερ. ''Παραπάνω από το 80% των ιστοσελίδων παγκοσμίως είναι ευάλωτες, απλά είναι θέμα χρόνου'', εξηγεί ο Tinkode. Για τον πρώην πιο περιζήτητο χάκερ όλα ξεκίνησαν όταν ήταν 13-14 χρονών. Τότε είδε αμερικάνικες ταινίες με χάκερς και εμπνεύστηκε, ήθελε να δει πως είναι.- ''Έχω χακάρει τη Google, το Youtube, το στρατό των Η.Π.Α, το πεντάγωνο, IBM, Oracle,MySQL, Facebook...τα πάντα''.
Γνωρίζοντας τους Χάκερ μέσα από αυτούς που τους κυνηγούν
''Όταν πας σε έναν πόλεμο, πας με στρατιώτες. Επομένως δεν μπορείς να περιμένεις πως ο εχθρός σου θα σε περιμένει με λίγους ακόλουθους. Χρησιμοποιούμε στρατιώτες για να πολεμήσουμε στρατιώτες'',εξηγεί ο Madalin Dumitru περιγράφοντας το σκηνικό πολέμου πίσω από τις οθόνες. Οι άνθρωποι που κυνηγούν τους εγκληματίες του κυβερνοχώρου καλούν το κόσμο να μην πιστεύει πως επειδή κρύβονται πίσω από μια οθόνη τα εγκλήματα τους δεν πληγώνουν ανθρώπους.

''Είναι πιο επιδέξιοι, πιο μορφωμένοι. Είναι άνθρωποι που βασικά βλέπεις στο δρόμο. Κανονικοί άνθρωποι, δεν μπορείς να τους ξεχωρίσεις'' έτσι περιγράφει τους χάκερς ο μυστικός πράκτορας κατά του εγκλήματος στο κυβερνοχώρο. Όσο οι χάκερ εξελίσσονται άλλο τόσο προετοιμάζονται και οι αντίπαλοι τους. Προετοιμάζονται για έναν πόλεμο, που δεν θα τον ακούσεις, δεν θα τον δεις αλλά συμβαίνει και θα συμβαίνει πίσω από την οθόνη σου. Στις ιστοσελίδες που μπαίνεις, σε μυστικά που κάποιος θέλει να μάθει ή ακόμη περισσότερο να αποκαλύψει, σε εταιρίες που χάνουν λεφτά από κάποιον που κάθεται στον υπολογιστή του χιλιόμετρα μακριά. Στο κόσμο που πλέον έχουν συμμετοχή οι περισσότεροι άνθρωποι, στο κόσμο του διαδικτύου.
Λίγο φως στο σκοτάδι των χάκερ
Αν θες να μάθεις την αλήθεια των χάκερ, αλλά και αυτών που τους κυνηγάνε, αν θες να πάρεις μια γεύση από μυστικά που καλύπτει το διαδίκτυο και από μια μάχη που συμβαίνει στο κυβερνοχώρο τότε αξίζει να δεις το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ. Σε βοηθά να ακούσεις την αλήθεια των παράνομων χάκερ, των αστυνομικών, των απατεώνων που αποσκοπούν μόνο στο χρήμα, αλλά και την αλήθεια μιας κοινωνίας που ξέρει ότι ανάμεσα της υπάρχουν οι επικίνδυνοι του διαδικτύου.
kafeneio-gr.blogspot.gr

Η μονή απάντηση είναι ξεσηκωμός


ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΒΑΤΕΡΛΩ...


Την 18-6-2015 συμπληρώθηκαν 200 χρόνια απο την μάχη του Βατερλώ .
Το τέκνο της Γαλλικής Επανάστασης ( ο Ναπολέων ) νικήθηκε αλλά το πνεύμα της Γαλλικής Επανάστασης κατέκτησε την Ευρώπη .

Η ιστορία ξεκινά 39 χρόνια πρίν ( το 1776 ) με την Αμερικανική Επανάσταση . Μια γνήσια επανάσταση αστών ενάντια στους απογόνους των ιπποτών του Μεσαίωνα . Οι φεουδάρχες-πολεμιστές κυβέρνησαν την ανθρωπότητα απο την αυγή του αγροτικής κοινωνίας . Όποιος ήξερε να χειρίζεται καλά το σπαθί γινόταν βασιλιάς και έπαιρνε τα καλύτερα χωράφια ( με το "έτσι θέλω" ) . Όταν το εμπόριο και η βιομηχανία προόδευσαν εμφανίσθηκε μια νέα τάξη ισχυρών .

Δεν ήξεραν να κρατούν το σπαθί αλλά ήξεραν να κουμαντάρουν εμπορικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις και τράπεζες . Είχαν μαζέψει σεντούκια με χρυσά νομίσματα και με αυτά πλήρωναν ρήτορες και δημαγωγούς και χειραγωγούσαν τα πλήθη .

Η Αμερικανική Επανάσταση είναι η επανάσταση αυτών των νέων ισχυρών ενάντια στους παρηκμασμένους φεουδάρχες . Έχει όλα τα σημάδια μιας μασονικής συνωμοσίας . Οι Γάλλοι βοηθούν τους επαναστάτες . Πιθανόν εκεί "μολύνονται" απο τις νέες ιδέες . Μετά απο 13 χρόνια παρόμοια επανάσταση ξεσπά στην Γαλλία . Οι παλαιοί φεουδάρχες σφάζονται . Οι βασιλιάδες της Ευρώπης συσπειρώνονται ενάντια στην Γαλλική Επανάσταση .

Αν και στο Βατερλώ τα στρατεύματα των Γάλλων ηττώνται , αθόρυβα οι αστοί κυριαρχούν σε όλη την Ευρώπη και οι βασιλιάδες γίνονται οι μαριονέτες ( τα γουσουφάκια ) των βιομηχάνων - τραπεζιτών .
Μετά απο 200 χρόνια διακυβέρνησης του πλανήτη απο την συμμορία των αστών , η ανθρωπότητα έφθασε σε πρωτοφανή βάθη δυστυχίας και ασχήμιας . Αφού τέλεσαν τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα , αφού αγνόησαν κάθε συμβουλή των αρχαίων Ελλήνων σοφών , για πρώτη φορά ο άνθρωπος γίνεται η αιτία της πιθανής εξαφάνισής του !

Τώρα στην επέτειο της μάχης που σηματοδοτεί την γέννησή τους , ήρθε η ώρα να τους στείλουμε την ανακοίνωση της κηδείας τους !

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥΣ ΕΛΗΞΕ !
Όλο τον χρόνο πρέπει να το βροντοφωνάζουμε αυτό αλλά ειδικά το διάστημα απο την 1η Ιουνίου μέχρι την λήξη των Προμηθείων κάθε έτους να την ονομάσουμε "Περίοδο Βατερλώ" . Τότε θα κάνουμε πολύ δυναμικές κινητοποιήσεις με σύνθημα "Κάποια 18η Ιουνίου θα έρθει το τέλος σας" .
Εάν όλοι μαζί το επαναλαμβάνουμε συχνά , γίνεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία .



Pythagoras Pythagoridis



 eleftheriskepsii.blogspot.gr

Δημοσιογράφοι - Αλήθεια χρειάζεστε τη λίστα; Δεν ξέρετε ποιοι είναι; .



Πέσαμε όλοι από τα...σύννεφα με την αποκάλυψη του Παναγιώτη Ρουμελιώτη ότι υπήρχαν δημοσιογράφοι δασκαλεμένοι από το ΔΝΤ ώστε να προπαγανδίζουν στην κοινή γνώμη φιλομνημονιακές θέσεις.
Σε σχετικές παρεμβάσεις - άρθρα ήδη κάποιοι ζητούσαν επιτακτικά να δοθούν ονόματα.

Μα δεν είναι άσκοπο αυτό; Δε γνωρίζουμε όλοι πέντε χρόνια τώρα ποιοι έλεγαν / έγραφαν τι κάθε μέρα; Χρειάζεται να το δούμε σε λίστα;

Δεν το καταλάβαμε όλα αυτά τα χρόνια;

Δεν είδαμε τους χλευασμούς όλων όσων αντιπροτείνουν ένα διαφορετικό δρόμο;

Δεν είδαμε να αποκλείονται συγκεκριμένες φωνές και απόψεις από τα μέσα;

Δεν παρατηρούσαμε παρόμοιες συνθέσεις πάνελ και καλεσμένων;

Δεν ακούσαμε κάποιους να παραδέχονται την ενοχή τους;

Το ζητούμενο δεν είναι η λίστα με τα ονόματα. Οι άνθρωποι επαγγελματίες είναι. Τη δουλειά τους έκαναν. Το συμφέρον τους κοιτούσαν.

Όσοι κράτησαν τις καριέρες τους αυτά τα χρόνια, απήλαυσαν καλύτερο βίο στη μνημονιακή Ελλάδα.

Το ζητούμενο είμαστε εμείς οι ίδιοι. Μέσα μας. Τι ζητάμε. Τι αποφασίζουμε. Ποια άποψη διαμορφώνουμε. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας, απερίσπαστοι, μη επηρρεαζόμενοι από δημοσιογράφους είτε συμφωνούμε είτε όχι μαζί τους.

Δεν είμαστε πρόβατα για να μας κατευθύνουν.


http://www.freepen.gr/2015/06/blog-post_599.html

Τα αποτρόπαια πειράματα του Κάμερον και το ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ


(Όσα θα διαβάσετε στο ακόλουθο κείμενο συνέβησαν στην πραγματικότητα -και συνεχίζουν να συμβαίνουν. Ο συγγραφέας δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του.)


1) Το θύμα

Η Γκέιλ Κάστνερ είναι ένας άνθρωπος χωρίς μνήμη. Το δωμάτιο της είναι γεμάτο από μικρά χαρτιά, όπου σημειώνει ό,τι δεν πρέπει να ξεχάσει. Αλλά συνήθως ξεχνάει ότι το σημείωσε.

Πιο πολύ από την καταστραμμένη προσωρινή της μνήμη, την ενοχλεί το κενό που υπάρχει. Η Γκέιλ δεν θυμάται τίποτα απ” όσα της συνέβησαν πριν τα είκοσι της χρόνια. Η παιδική της ηλικία, η εφηβεία, η αρχή της νεότητας, έχουν σβηστεί από τη συνείδηση της.

Το πρώτο πράγμα που θυμάται από τη ζωή της, λες και τότε γεννήθηκε, είναι όταν -είκοσι χρονών- ζούσε στο διαμέρισμα της αδελφής της. Συμπεριφερόταν σαν μωρό. Είχε ακράτεια, βύζαινε το δάκτυλο της και ζητούσε το μπιμπερό του ανιψιού της, για να πιει γάλα.

Η παλινδρόμηση συμπεριλάμβανε και απώλεια της ομιλίας, λες και η εικοσάχρονη Γκέιλ μόλις μάθαινε να μιλάει.

Όταν η αδελφή της την έδιωξε από το σπίτι, έζησε ως άστεγη, τρώγοντας από τους σκουπιδοτενεκέδες. Ώσπου γνώρισε τον Τζέικομπ, έναν επιζήσαντα του Ολοκαυτώματος. Αυτός την περιέθαλψε και έγινε σύντροφος της στην αγωνία.

Όμως ο Τζέικομπ γνώριζε γιατί ξυπνούσε τα βράδια ιδρωμένος. Θυμόταν τη Φρίκη που είχε ζήσει. Η Γκέιλ δεν θυμόταν τίποτα. Αλλά υπέφερε το ίδιο, ίσως και περισσότερο.

Δεν μπορούσε να βάλει στην πρίζα μια ηλεκτρική συσκευή και όταν τη «χτυπούσε» η χαμηλή τάση του διακόπτη του γκαράζ, πάθαινε πανικό. Ζούσε καθηλωμένη σε μια αναπηρική πολυθρόνα, αφού η σπονδυλική της στήλη είχε υποστεί πολλαπλά μικρό-κατάγματα.

Το σώμα της, όπως και η μνήμη της, ήταν ένα ερείπιο.

Και το χειρότερο απ” όλα ήταν ότι η Γκέιλ κατηγορούσε τον εαυτό της για ό,τι της συνέβαινε, πιστεύοντας ότι είχε ελαττωματική «ψυχή», εγκέφαλο. Μέχρι που έμαθε την αλήθεια (τυχαία) και κατάλαβε ότι η φρίκη της ζωής της ήταν το αποτέλεσμα ενός πειράματος.

2) MKUltra, tο πρόγραμμα της CIA

To 1955, η CIA ξεκίνησε το πρόγραμμα MKUltra, το οποίο της κόστισε συνολικά 25 εκατομμύρια δολάρια. Σκοπός του προγράμματος ήταν να διερευνηθούν οι αντιστάσεις του ανθρώπινου εγκεφάλου ή αλλιώς:«Πως μπορούμε να αλλοιώσουμε τη συνείδηση ενός ανθρώπου».

Επειδή ήταν αντισυνταγματικό να γίνονται τέτοια πειράματα σε αμερικανούς πολίτες, σε αμερικανικό έδαφος, η CIA επιδότησε πειράματα σε καναδικά πανεπιστήμια, εν γνώσει της Καναδικής κυβέρνησης.

Αρχικά επικεφαλής του προγράμματος ήταν ο δρ. Χεμπ, αλλά πολύ σύντομα εκείνος αντιλήφθηκε ότι αυτό που έκανε ήταν ενάντια στην ιατρική δεοντολογία, και παραιτήθηκε.

Τη συνέχεια του προγράμματος ανέλαβε με εξαιρετικό ζήλο ο δρ Κάμερον, ο Μένγκελε της ψυχιατρικής.

3) Η Γκέιλ στα νύχια του Κάμερον

Η Γκέιλ ήταν νοσηλεύτρια. Έκανε εισαγωγή στο Ινστιτούτο Άλαν για διαταραχή άγχους. Ήταν, όπως σημειώνει ο ίδιος ο Κάμερον, ένα «λογικό και ισορροπημένο άτομο», την οποία συμπαθούσαν ιδιαίτερα οι νοσηλεύτριες του ιδρύματος. Λίγο καιρό μετά η Γκέιλ ήταν πλέον «σχιζοφρενής με έντονα συμπτώματα υστερίας».

Το έγγραφο συγκατάθεσης που υπέγραψε σαν μπήκε στο Ινστιτούτο, την παρέδιδε ψυχη τε και σώματι στον δρ. Κάμερον, ο οποίος μπορούσε να της κάνει και λοβοτομή, αν το θεωρούσε απαραίτητο για να τη θεραπεύσει. Όμως ο Κάμερον δεν προσπαθούσε να την θεραπεύσει, αλλά να την αναδιαμορφώσει.

Προσπαθούσε να φτιάξει έναν άλλο άνθρωπο, όπως ο δρ. Φρανκεστάιν της Σέλλεϊ, έναν άνθρωπο πλασμένο από απομεινάρια και ρετάλια.

Και όταν τέλειωσε η «θεραπεία» η Γκέιλ δεν ήταν άνθρωπος πια, ήταν μια κουρελιασμένη ψυχή και ένας αποδιοργανωμένος εγκέφαλος.
4) Η «θεραπεία»

Το βασικό «εργαλείο» του Κάμερον ήταν τα ηλεκτροσόκ. Χρησιμοποιούσε μια ειδικά ρυθμισμένη συσκευή Πέιτζ-Ράσελ, η οποία μπορούσε να κάνει έξι ηλεκτροσόκ στη σειρά, αντί για ένα. Κάποια από τα υποκείμενα των πειραμάτων του υποβλήθηκαν μέχρι και σε 630 ηλεκτροσόκ.

Τα ηλεκτροσόκ συνόδευε με ψυχότροπες ουσίες, όπως το LSD και το PCP (ή αγγελόσκονη), αλλά και πολλά άλλα «φάρμακα» όπως χλωροπροζαμίνη, αμοβαρβιτάλη (Amytal), νιτρώδες οξείδιο, δεξτρομεθαμφεταμίνη (Desoxyn), βερονάλη (Veronal), θοραζίνη και ινσουλίνη.

Οι «ασθενείς» (τα θύματα), απομονώνονταν αισθητηριακά. Ζούσαν σε λευκά κελιά, με ακουστικά «λευκού θορύβου», με μάσκες αποκλεισμού του φωτός και με χάρτινους κύλινδρους στα χέρια, για να μην μπορούν να αγγίξουν τον εαυτό τους -ή οτιδήποτε άλλο.

Ακόμα και τα γεύματα δεν τους παρέχονταν με κανονικότητα. Μπορεί να τους σερβίρονταν ανά 12 ώρες ή μισή ώρα μετά το τελευταίο γεύμα, έτσι ώστε τα πειραματόζωα να χάσουν εντελώς την αίσθηση του χρόνου.

Σε αυτή την αισθητηριακή απομόνωση κάποιοι έζησαν ολόκληρες εβδομάδες (κάποιο από τα υποκείμενα απομονώθηκε για 31 μέρες).

Σε κάποιους εφάρμοζε την «θεραπεία του ύπνου». Με υπνωτικά τους κοίμιζαν για 22 ώρες την ημέρα και τους ξυπνούσαν μόνο για να τους ταΐσουν. Σε κάποιους μάλιστα χορηγούσαν την ουσία Curare, η οποία είναι παραλυτική, έτσι ώστε, ακόμα κι αν ξυπνούσαν, να μην μπορούσαν να κινηθούν, να έμεναν παγιδευμένοι στο σώμα τους, σε ένα κατασκευασμένο locked-in syndrome.

(Υπενθύμιση: Αυτό ήταν ένα πρόγραμμα που επιχορηγούσε η CIA, αποδεχόταν η Καναδική Κυβέρνηση και «οδηγούσε» ένας επιστήμονας, ενώ υπήρχαν και άλλοι γιατροί, νοσηλευτές, προσωπικό ασφαλείας, εργαζόμενοι, που έπαιρναν μέρος σε αυτό. Ο Μίλγκραμ, ο οποίος έκανε το περιβόητο πείραμα του το 1961, θα έβρισκε πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία σε εκείνο του Κάμερον.)

5) Ο σκοπός του πειράματος
Αυτό που ήθελε να κάνει ο Κάμερον ήταν η «αναδόμηση της προσωπικότητας». Ήθελε να σβήσει κάθε πρότερο στοιχείο από το μυαλό των πειραματόζωων και να το κάνει τόσο ανυπεράσπιστο ώστε να χτίσει το δικό του κόσμο εκεί μέσα.

Είχε αποδείξει ότι τα αλλεπάλληλα ηλεκτροσόκ, σε συνδυασμό με τα φάρμακα, την αισθητηριακή απομόνωση και τη θεραπεία ύπνου, καταστρέφανε τη μνήμη του υποκείμενου και δημιουργούσαν έναν λευκό χάρτη, tabula rasa, όπου μπορούσε να σπείρει το υλικό του.

Για είκοσι ώρες την ημέρα, άνθρωποι ημιπαράλυτοι και μισοαναίσθητοι, άκουγαν ηχογραφημένα μηνύματα, σχετικά με τη σωστή ηθική συμπεριφορά -κάποιοι για διάστημα που έφτασε ως και τις 100 μέρες.

Ο Κάμερον ήταν συμπεριφοριστής και όπως ο θεός των συμπεριφοριστών, ο Σκίνερ, πίστευε ότι η ανθρώπινη ψυχή είναι ένα κουτί: Ό,τι εισάγεις, αυτό θα εξάγει.

Ο Κάμερον (όπως κι ο Σκίνερ) έκανε λάθος. Κατάφερε να αποδομήσει την προσωπικότητα των πειραματόζωων, αλλά δεν μπόρεσε να δημιουργήσει μια καινούρια.

Όλοι όσοι υποβλήθηκαν στα πειράματα του βγήκαν έξω καταστραμμένοι, πλήρως αποδιοργανωμένοι, πολλοί από αυτούς μόνιμα σχιζοφρενικοί.

6) Η συνέχεια του MKUltra από τη CIA
Το εργαστήριο του Κάμερον το χρηματοδοτούσε η CIA μέχρι το 1961. Το μεγαλύτερο μέρος από τα αρχεία του καταστράφηκαν από την CIA, αφού «τα αποτελέσματα του MKUltra δεν είχαν κάποια σημαντική αξία για την υπηρεσία» (Σίντνεϊ Γκότλιμπ, επικεφαλής της CIA). Όμως το 1963 κυκλοφόρησε στην υφήλιο ένας οδηγός ανάκρισης, ουσιαστικά ένας οδηγός «επιστημονικών» βασανιστηρίων, το Kubark Counterintelligence Interrogation.

Αυτό το βιβλίο, 180 σελίδων, έγινε το ευαγγέλιο κάθε βασανιστή από την Ουρουγουάη, τη Χιλή και την Ινδονησία, μέχρι το Ιρακ και το Γκουαντάναμο.

Παντού χρησιμοποιούν τις μεθόδους του Κάμερον για να αποδομήσουν την προσωπικότητα των κρατούμενων, χωρίς φυσικά να τους ενδιαφέρει η μετέπειτα αναδόμηση.

(Το Kubark δεν είναι κάτι μυστικό. Υπάρχει και στο διαδίκτυοhttp://en.wikisource.org/wiki/KUBARK_Counterintelligence_Interrogation)

7) Η εφαρμογή των πειραμάτων του Κάμερον στην κοινωνία

Το «Δόγμα του Σοκ» ομοιάζει με τα πειράματα του Κάμερον.

Ένα κράτος ή έθνος παθαίνει μια φυσική ή τεχνητή αποδόμηση της μνήμης του. Αυτό μπορεί να το προκαλέσει μια φυσική καταστροφή (σεισμός, τσουνάμι, πλημμύρα), πόλεμος, δικτατορία, τρομοκρατική επίθεση, πανδημία, οικονομική κρίση.
Όσο οι άνθρωποι βρίσκονται υπό την επήρρεια του σοκ είναι πιο εύκολο να προχωρήσει η απόλυτη καταστροφή και να εισχωρήσουν τα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα σε αγαστή σύμπνοια με διαπλεκόμενους πολιτικούς.

Όσοι αντιδρούν (και αν) βρίσκονται αντιμέτωποι με την αστυνομία, το δικαστικό σύστημα ή το στρατό (σε πιο ακραίες περιπτώσεις, όπως το πραξικόπημα Γιέλτσιν, εκείνο του Πινοσέτ και άλλα).

Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: Μια οικονομία που χτίζεται πάνω στο μονοπωλιακό συμφέρον των πολυεθνικών, κράτος πρόνοιας που συρρικνώνεται (αν δεν καταργηθεί πλήρως) και η αποδυνάμωση των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών θεσμών.

8) Η μνήμη

Η μνήμη είναι ταυτότητα. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του κορπορατισμού του Φρίντμαν (που κατ” ευφημισμό αποκαλούμε φιλελευθερισμό).

Τα σοκ είναι αλλεπάλληλα και θα συνεχίσουν μέχρι που το πειραματόζωο να αποδιοργανωθεί πλήρως και να υποκύψει χωρίς αντιστάσεις.

Και δεν θα υπάρχει αναδόμηση. Μόνο καταστροφή.

(Ο Γελωτοποιός άντλησε πληροφορίες από το βιβλίο της Ναόμι Κλάιν «Το Δόγμα του Σοκ», εκδόσεις Λιβάνη, μτφ Α. Φιλιππάτος)
Πηγή: sanejoker.info 
    

Χαμένοι στο πλήθος


«Ο καθένας σας χωριστά είστε αλεπούδες, όλοι μαζί όμως δεν έχετε καθόλου μυαλό. Προσέχετε, βέβαια, τα λόγια του πονηρού ανθρώπου και τον τρόπο που μιλά, αλλά δεν βλέπετε τι πραγματικά γίνεται» - (Σόλων, απ. 11, 5)

Αυτή είναι ίσως η αρχαιότερη αναφορά στην μετάλλαξη της ανθρώπινης ψυχικής κατάστασης και συμπεριφοράς του ανθρώπου που γίνεται μέλος ενός πλήθους. Τότε, η ατομική ψυχή υποτάσσεται και ενσωματώνεται στη «συλλογική ψυχή» της ομάδας.

Φυσικά, όλοι μας αποτελούμε μέλη πολλών ομάδων, όπως η οικογένεια ή το έθνος. Κατά καιρούς, όμως, σχηματίζουμε και ομάδες προσωρινής φύσης (με τη φυσική μας παρουσία ή εξ αποστάσεως), υπηρετώντας μία συγκεκριμένη ιδέα, την οποία επιχειρούμε να καθιερώσουμε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Το ανησυχητικό που προκύπτει από την ρήση του Σόλωνα είναι πως, όταν συγκεντρωνόμαστε ως ομάδα, η οξύνοιά μας περιορίζεται ή και εκμηδενίζεται, ακόμα και αν στην ιδιωτική μας ζωή είμαστε ιδιαιτέρως ευφυείς.

Το 1895, ο Gustave Le Bon δημοσίευσε το έργο «Το πλήθος», στο οποίο εξετάζει την αλλαγή στη συμπεριφορά των ανθρώπων όταν ενεργούν ως πλήθος.

Το βιβλίο αυτό έδωσε την πρώτη ύλη για τη θεμελίωση της «ομαδικής ψυχολογίας» και της «δυναμικής της ομάδας» από τους W. Bion και E. Jones, ενέπνευσε τον ανιψιό του Freud, Edward Bernays, να αναλύσει τη χρήση της προπαγάνδας στη χειραγώγηση του συλλογικού νου από τα ΜΜΕ και τη διαφήμιση, και δυστυχώς χρησιμοποιήθηκε ως πολύ αποτελεσματικό εργαλείο από τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι, οι οποίοι απέδειξαν πως ο Le Bon ήξερε πολύ καλά τι έλεγε.

Η συλλογική ψυχή

«Η πραγματικότητα υπάρχει στην ανθρώπινη σκέψη και πουθενά αλλού. Όχι στην ατομική σκέψη του καθενός, που μπορεί να σφάλει και, εν πάσει περιπτώσει, είναι ταχείας φθοράς. Μόνο στη σκέψη του Κόμματος, που είναι συλλογική κι αθάνατη...Απαιτεί μία πράξη αυτοκαταστροφής, μία βουλητική προσπάθεια. Πρέπει να ταπεινώσεις τον εαυτό σου για να κερδίσεις τη διανοητική υγεία». (από το 1984 του Τζωρτζ Όργουελ).

«Τα χαρακτηριστικά που αποκτά ένα πλήθος ανθρώπων είναι διαφορετικά από το σύνολο των επί μέρους χαρακτηριστικών των ατόμων που το αποτελούν», παρατηρεί ο Le Bon. Το σύνολο αυτών των νέων χαρακτηριστικών είναι η «συλλογική ψυχή», υπό την επίδραση της οποίας αισθάνονται και ενεργούν όλα τα μέλη του συγκεκριμένου πλήθους. Η ποιότητα της «συλλογικής ψυχής» εξαρτάται από τη σύνθεση του πλήθους και την ένταση του σκοπού που υπηρετεί. Ένα πλήθος, ανάλογα με την ιδέα στην οποία έχει υποβληθεί και τον σκοπό που υπηρετεί η διαμόρφωσή του, μπορεί να εξελιχθεί σε έναν στυγνό εγκληματία ή σ’ έναν ατρόμητο ήρωα.

Μέσα στη νέα αυτή μορφοποίηση, η ιδιαίτερη προσωπικότητα του καθενός εξαφανίζεται, υπό το βάρος μίας νέας. Αυτό σημαίνει ότι κάθε άτομο τίθεται υπό τον έλεγχο του «συλλογικού νου», από τον οποία εκπηγάζουν ιδέες και συναισθήματα, τα οποία εκτός πλήθους το συγκεκριμένο άτομο δεν θα εκδήλωνε ποτέ. Ακριβώς όπως το ανθρώπινο σώμα αποκτά ιδιότητες και ικανότητες τις οποίες το κάθε μέλος ξεχωριστά δεν έχει.

Γιατί αλλάζουμε

Ένας λόγος για τον οποίο κάνουμε, ως μέλη του πλήθους, πράγματα που δεν θα κάναμε ποτέ μόνοι μας, είναι η ανωνυμία που μας παρέχεται. Η ανωνυμία μας κάνει να νιώθουμε αόρατοι, ανίκητοι και κυρίως ανεύθυνοι.

Ένας άλλος λόγος είναι η αμεσότητα με την οποία μεταδίδονται τα συναισθήματα και οι παρορμήσεις ανάμεσα στο πλήθος. Καθώς νιώθουμε αόρατοι και χωρίς την υποχρέωση να αναλάβουμε κάποια ευθύνη, ρίχνουμε τα «τείχη» που συνήθως έχουμε για προστασία στην ιδιωτική μας ζωή. Ως αποτέλεσμα, τα νέα αυτά συναισθήματα αποδυναμώνουν την ανάγκη αυτοπροστασίας, και ενάντια στη φυσική μας ροπή θυσιάζουμε το προσωπικό συμφέρον στον βωμό του συλλογικού συμφέροντος.

Τέλος, αλλάζουμε επειδή, μετά τα παραπάνω, είμαστε πλέον αποστασιοποιημένοι από τον εαυτό μας και συνεπώς έτοιμοι να υποβληθούμε στο «πνεύμα του πλήθους» χωρίς αντιστάσεις. Αυτή την κατάσταση εκμεταλλεύονται οι πιο ισχυροί της ομάδας, ώστε να επιβάλλουν σε όλους τις αποφάσεις τους, όπως ο υπνωτιστής καθοδηγεί με όποιον τρόπο επιθυμεί τον υπνωτισμένο, που έχει χάσει τον αυτοέλεγχό του.



Το χρήσιμο αυτόματο

Μέσα στο πλήθος δεν είσαι πια ξεχωριστό πρόσωπο, αλλά αφομοιώνεσαι και γίνεσαι κτήμα της ομάδας. Όσο ξεχωριστός και πνευματώδης και αν είσαι, ως μέλος του πλήθους δεν μπορείς να επιτύχεις κάτι ευφυές, κάτι παραπάνω απ’ ό, τι ένας μέσης (ή μικρότερης) ευφυίας άνθρωπος μπορεί να κατορθώσει. Καθώς κάποιες ιδιαίτερες πτυχές της προσωπικότητάς σου εξαφανίζονται, το κενό καλύπτεται από κάποιες άλλες, πρωτόγνωρες, οι οποίες ενδυναμώνονται από το πάθος που διακατέχει το πλήθος. Ενεργείς αυτόματα σχεδόν, χωρίς να ακολουθείς πια τις εντολές της προσωπικής σου βούλησης.

Η αποσύνδεση της σκέψης από την προσωπική βούληση δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για τον αυθορμητισμό, τη βιαιότητα και τον ενθουσιασμό που χαρακτηρίζει το πλήθος.
Το μέλος του πλήθους, συνεπαρμένο από τη συναισθηματική καταιγίδα, αδυνατεί να συσχετίσει τις σκέψεις μεταξύ τους και αποφεύγει κάθε πολύπλοκο ερέθισμα. Χρειάζεται απλές κι εύκολες σκέψεις, έντονα συναισθήματα, τα οποία ο υποκινητής της σύναξης τροφοδοτεί με εικόνες και συνθήματα, που είναι εύληπτα και εύπεπτα. Γι’ αυτό μέσα στο πλήθος η συμπάθεια εύκολα μετατρέπεται σε λατρεία, η ελάχιστη αντιπάθεια σε μίσος και η υπόνοια σε βεβαιότητα. Το πλήθος δεν έχει αμφιβολίες και δεν θέλει ν’ αποκτήσει. Ούτε αντιπαλότητες επιτρέπει.
Ένα πλήθος αποτελούμενο από αυτοματοποιημένα όντα, που έχουν αποποιηθεί τις ιδιαιτερότητες της προσωπικότητάς τους, εύκολα αποδέχεται αντίθετες ιδέες. Έτσι, άνθρωποι που εκτός ομάδας θα ήταν άσπονδοι εχθροί, συμπορεύονται καθοδηγούμενοι από το «πνεύμα του πλήθους». Αυτό το πνεύμα, όμως, δεν είναι κάποια θεότητα. Έχει σάρκα και οστά.

Ο αρχηγός

Η δύναμη που συνέχει το πλήθος είναι ο αρχηγός. Καμία ιδέα δεν διασπείρεται και κανένας σκοπός δεν επιτυγχάνεται, αν δεν υπάρχει κάποιος ηγέτης, ορατός ή αόρατος, για τον «έρωτα» του οποίου εγκαταλείπουν οι άνθρωποι την προσωπικότητά τους. Κάποιες φορές φαίνεται πως ο ηγέτης του πλήθους είναι απλώς κάποια ιδέα, αλλά, αν ψάξετε καλά, κάπου στο βάθος υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος ή μία μικρή ομάδα ανθρώπων που διαχειρίζονται την ιδέα. 

Για να γίνει κάποιος αρχηγός, πρέπει να είναι γοητευτικός, αποφασισμένος, με εξαιρετικές επικοινωνιακές δεξιότητες. Ο Φρόιντ είχε παρατηρήσει πως το πλήθος υποτάσσεται ευκολότερα όταν ο αρχηγός έχει την ικανότητα να μαγεύει με φανταχτερές εικόνες, υπερβολές και όμορφα λόγια, τα οποία επαναλαμβάνει ολόιδια με εμμονή.

Ένας αρχηγός με τέτοια χαρίσματα, εξηγεί ο Φρόιντ, γίνεται ερωτικό αντικείμενο και εξιδανικεύεται από τους οπαδούς του, όπως ο έφηβος εξιδανικεύει το ερωτικό του αντικείμενο. Και στην πραγματικότητα, η συνοχή της ομάδας οφείλεται σε αυτόν τον ερωτικού τύπου σύνδεσμο. Η ενότητα της ομάδας τίθεται σε κίνδυνο, αν κάποια μέλη εμποδίσουν την πρόσβαση στον αρχηγό σε κάποια άλλα. Τότε χάνεται και η επαφή των μελών μεταξύ τους και σχηματίζονται υποομάδες με νέα «συλλογική ψυχή», όπως οι αιρέσεις στις θρησκείες και τα νέα κόμματα στην πολιτική.

Το αντίδοτο

Ο Αριστοτέλης είχε πει πως κανένας άνθρωπος δεν μπορεί ζήσει μόνος του, χωρίς να νιώθει μέρος μιας κοινότητας. Και αν τα καταφέρει, τότε είναι είτε θηρίο είτε θεός.

Όλοι ανήκουμε σε κάποιες ομάδες, όλοι είμαστε μέλη κάποιου μικρού ή μεγάλου πλήθους και όλοι έχουμε την τάση να αναζητούμε την ασφάλεια και την αναγνώριση. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλος τρόπος να ζήσουμε.


Αν υπάρχει κάτι να μας βοηθήσει να μην χάσουμε τον εαυτό μας μέσα στο πλήθος, είναι η γνώση και η σύνεση. Γνωρίζοντας τι ακριβώς μας συμβαίνει όταν θέτουμε τον εαυτό μας στην υπηρεσία ενός κοινού σκοπού, καλό θα είναι να εξετάσουμε προσεκτικά τον σκοπό αυτό, πριν αφήσουμε μία εντυπωσιακή ιδέα να μας γοητεύσει. Ο συνετός άνθρωπος δεν παρασύρεται από τον θυμό, τη θλίψη ή το μίσος. Αποφασίζει ψύχραιμα, σύμφωνα με τη λογική και την προσωπική του βούληση, και δεν παραδίδεται σε κάποιο «συλλογικό πνεύμα», που μπορεί να μην είναι τόσο φωτεινό όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά. Αλλά, και αν αποφασίσει να υπηρετήσει κάποιον κοινό σκοπό, ο συνετός άνθρωπος κρατά πάντα μία απόσταση ασφαλείας, που του επιτρέπει να βρίσκεται κάθε στιγμή κοντά στην έξοδο. 
Να αναπνέει τον δικό του αέρα και να ακούει τη δική του φωνή πιο δυνατά και πιο καθαρά από τις κραυγές του πλήθους.
skepteon.blogspot.gr
revealedtheninthwave

Πίσω από Bilderberg, Τριμερή και CFR – Οι Παγκοσμιοποιητές έχουν ένα σημαντικό πρόβλημα



Υπάρχει Μια τρύπα στον προσχεδιασμένο οικονομικό πίνακα…

Του Jon Rappoport 

Μείνε μαζί μου σε αυτό το σημείο. Θα δούμε ποιες είναι οι εξουσίες που πρέπει πραγματικά να ανησυχούν. Μπορείτε να κυλήσετε μέχρι τη Bilderberg, την Τριμερή Επιτροπή, το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, τη NAFTA, και τις διάφορες τρέχουσες συνθήκες εμπορίου που πλησιάζουν στην ολοκλήρωση … μπορείτε να εισάγετε όλες αυτές τις παγκοσμιοποίημένες δυνάμεις των Ροκφέλερ σε μια μεγάλη εταιρική ημερήσια διάταξη, και …
Εδώ βρίσκεται ένα πρόβλημα. Ένα πρόβλημα για την Παγκοσμιοποίηση. Αυτό είναι, πίσω από τα παρασκήνια, αυτό που οι τιτάνες του ελέγχου ψιθυρίζουν σχετικά. Ξεκινά εδώ: καταλαβαίνουν ότι οι μεγάλες εταιρείες είναι τα όργανα της παγκόσμιας κυριαρχίας. Κινούνται σε χώρες με φθηνό εργατικό δυναμικό, γη, και άφθονους πόρους είναι άφθονα, και τις καταλαμβάνουν. Αυτό είναι η δική τους δουλειά. Αυτό είναι το σχέδιο.
Οι μυστικές υπηρεσίες και δυνάμεις μπορεί να προηγούνται, αλλά οι εταιρείες αποτελούν τις πιο ικανές οργανώσεις στον πλανήτη, όταν πρόκειται για την άσκηση διαρκούς ελέγχου.
Οι κορυφαίες τριακόσιες ή τετρακόσιες εταιρείες είναι υπεύθυνες για το 25% τουλάχιστον του συνολικού παγκόσμιου εμπορίου. Ωστόσο … εδώ είναι το τρίψιμο. Όπως οι πολιτικές της Παγκοσμιοποίησης διευκολύνουν τις εταιρείες να κλείσουν εγχώρια εργοστάσια σε βιομηχανικές χώρες και να ανοίξουν αυτά τα ίδια εργοστάσια σε περιοχές όπου οι μισθοί σκλάβων αποτελούν ημερησία διαταγή. Όπως οι δασμοί στα εισαγόμενα αγαθά ακυρώθηκαν, σκοτώνουν τις επιχειρήσεις που προσπαθούν να ανταγωνιστούν τις μέγα-εταιρείες… Με τις κορυφαίες οικονομίες να μειώνονται …
Η βάση των καταναλωτών για αυτές τις μέγα-εταιρείες συρρικνώνεται. Για να το θέσουμε απλά, οι επιχειρήσεις πωλούν τα προϊόντα. Χρειάζονται αγοραστές. Σε όλον τον κόσμο. Οι κορυφαίες εταιρείες κατασκευής τρέχουν τις γραμμές συναρμολόγησης τους σε περίπου μισή χωρητικότητα. Θα μπορούσαν να παράγουν πολύ, πολύ περισσότερο από ό, τι πωλούν. Αλλά μόνο το ένα δέκατο του παγκόσμιου πληθυσμού έχει τα μέσα να αγοράσει αυτά τα προϊόντα.
Υπάρχουν μερικές διορθώσεις για το πρόβλημα: Μέσω του κερδοσκοπικού πολέμους. Πώληση της εταιρικών προϊόντων προς τις κυβερνήσεις? Οι κυβερνήσεις ουσιαστικά πληρώνουν ώστε οι πολίτες να μπορούν να αγοράσουν ορισμένα προϊόντα. Όμως, σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, το πρόβλημα δεν λύνεται. Οι μέγα-εταιρείες εξακολουθούν να χάνουν καταναλωτές. Μπορούν να δημιουργήσουν μόνο τόσους πολλούς τεχνητούς αγοραστές. Από εκεί και πέρα, το σύστημα της αγοράς εκτίθεται ανεπανόρθωτα προς τα κάτω.
Οι Mega-επιχειρήσεις έχουν τη δυνατότητα να παράγουν και να πωλούν όλο και περισσότερο. Η βάση των καταναλωτών συρρικνώνεται. Η παγκοσμιοποίηση, το ίδιο το σύστημα που είναι αποφασισμένο να ανυψώσει τη δύναμη των μεγάλων εταιρειών, μειώνει τον αριθμό των ανθρώπων που μπορούν να καταναλώσουν ό, τι παράγουν οι επιχειρήσεις.
Το φίδι τρώει την ουρά του για αρκετό καιρό τώρα.
Οι Διευθύνοντες Σύμβουλοι των Mega-εταιριών και οι σύμβουλοι τους δεν είναι εντελώς ηλίθιοι. Ορισμένοι από αυτούς βλέπουν μπροστά τους τον τοίχο που έχει δημιουργηθεί. Οι διορθώσεις από την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ δεν πρόκειται να κάνουν αυτό το πρόβλημα πάει μακριά.
Και δεν πρόκειται για κάποιο δραστικό πρόγραμμα μείωσης του πληθυσμού. Αυτό θα ήταν προς τη λάθος κατεύθυνση. Γιατί θα σήμαινε Λιγότερους καταναλωτές.

Μείνετε συντονισμένοι…

ΠΗΓΗ

ΨΥΧΟΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ: ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΕΣ ΨΥΧΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΑ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ



ΨΥΧΟΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ
Ο ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΕΣ ΨΥΧΑΣΘΕΝΕΙΕΣ, ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΑ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ, ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ «ΙΕΡΑΤΕΙΟ», ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟ ΚΑΡΤΕΛ ΚΑΙ ΨΥΧΟ-ΘΕΡΑΠΕΥΟΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
«…Η έννοια της διανοητικής ασθένειας χρησιμοποιείται σήμερα κυρίως για να αποκρύψει και να προσπαθήσει να δικαιολογήσει προβλήματα στις προσωπικές και κοινωνικές σχέσεις, όπως χρησιμοποιήθηκε αντίστοιχα η έννοια της μαγείας από τις αρχές του Μεσαίωνα ως και τα τέλη της Αναγέννησης».
Tόμας Ζαζ                                             Γράφει ο Γιώργος Στάμκος 
Psycho Dictat ANOIGMA
«Οι κυβερνήτες του πλανήτη έχουν φτιάξει μια πραγματικότητα την οποία μας δείχνουν για να μας ελέγχουν. Λένε οτι υπάρχει κάποια θρησκεία η οποία μας απαγορεύει να κάνουμε έρωτα με διαφορετικές γυναίκες εμάς τους άντρες και τις γυναίκες με άλλους άντρες. Υπάρχει θεός και πρέπει να τον υπακούμε γιατί δεν θα ζήσουμε αιώνια αλλιώς. Εγώ λέω ότι η πραγματικότητα είναι η εξής: Οι πυραμίδες τις Αιγύπτου φτιάχτηκαν εκεί για να σταλεί στο μέλλον ενα σήμα από εκεί, όταν θα το αποκαλύψουνε αυτό στο νέο Ιησού, τον πραγματικό, ο οποίος θα σώσει τον κόσμο. Το έχω ανακαλύψει (γι’ αυτό άλλωστε κατέληξα να παίρνω ψυχοφάρμακα). Πρέπει να πάω να κάνω στα Ιμαλάια ενα σπίτι και να πάω εκίι να κάνω έρωτα με την Β… ή την Ι… ενώ ταυτόχρονα κάποιοι θα ανεβούνε στις πυραμίδες τις Αιγύπτου και θα κρατάνε αναμένες δάδες. Αυτό το κείμενο γράφτηκε υπο την επήρρεια φαρμάκων. Μονο ετσι μπορούσανε να με αντιμετωπίσουνε. Σε παρακαλώ Γιώργο Σταμκο βοηθησε με γιατι δεν αντέχω για πολύ. Πρέπει να πάμε στα Ιμαλάια. Μπορεί να πεθάνω…»
Psycho 2
Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς, όταν παρέλαβα το παραπάνω email και, όπως καταλαβαίνετε, αναστατώθηκα. Το μήνυμα αυτό ήταν μια κραυγή απόγνωσης, μια έκληση για βοήθεια ενός αναγνώστη, που βίωνε μόνος του μια έντονη ψυχική διαταραχή. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έπαιρνα παραληρηματικά γράμματα από ευαίσθητους ή διανοητικά ταραγμένους αναγνώστες, αλλά αυτή τη φορά με «πήρε από κάτω». Προβληματίστηκα. Στεναχωρέθηκα. Ίσως επειδή ήταν περίοδος γιορτών, κι ενώ όλοι προσπαθούσαν να χαρούν, ένας συνάθρωπος μου βρισκόταν «εκεί έξω» μόνος του, ζητώντας βοήθεια. Το γεγονός αυτό δεν μ’ άφησε ασυγκίνητο. Ίσως επειδή είχα συγγενή μου, που υπέφερε για μερικά χρόνια από ψύχωση, πριν «φύγει» πρόωρα σε ηλικία μόλις 36 ετών. Κι εκείνος μ’ έπαιρνε τηλέφωνο σε ανύποπτο χρόνο (συχνά μετά τα μεσάνυχτα), για να με βομβαρδίσει με πληροφορίες σχετικά με θεάσεις UFOκαι διάφορες μεταφυσικές εμπειρίες που είχε (π.χ. του μιλούσαν οι άγιοι). Κάθε φορά αναστατωνόμουν. Το στομάχι μου σφίγγονταν και η καρδιά μου πάλλονταν από ταραχή. Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω, τι να πω, πώς να χειριστώ την κατάσταση του. Με τον καιρό όμως ανέκτησα την ψυχραιμία μου και προσπαθούσα, όσο γινόταν, να τον καθησυχάσω. Έτσι έμαθα τι σημαίνει ντελίριο και ψυχωσική συνδρομή. Διάβασα διάφορα βιβλία, χρησιμοποίησα τα όσα είχα μάθει όταν σπούδαζα δημόσια υγειινή και προσπάθησα κάπως να βοηθήσω.
Σύντομα όμως συνειδητοποίησα πως δεν μπορείς να βοηθήσεις εύκολα έναν ψυχωσικό άνθρωπο. Ο άνθρωπος αυτός βιώνει μόνος του μια ψυχολογική διαταραχή, και βρισκόμενος μέσα στη δίνη της, αντιλαμβάνεται πράγματα τα οποία είναι πέρα από την αντίληψη μας. Μπορεί να είναι «παιχνίδια» του μυαλού του, που ίσως δημιουργούνται από κάποια δυσλειτουργία του εγκεφάλου του, αλλά γι’ αυτόν είναι τόσο «πραγματικά», όσο και η κοινά αποδεκτή «πραγματικότητα» μας. Με άλλα λόγια ένας ψυχικά διαταραγμένος άνθρωπος είναι υπερβολικά ευαίσθητος και δεκτικός σε πράγματα για τα οποία εμείς οι υπόλοιποι δεν δίνουμε και πολύ σημασία.
Είμαστε κοινωνικά προγραμματισμένοι να θεωρούμε την προσκόληση στον εξωτερικό κόσμο και χωροχρόνο «φυσιολογική» και «υγιής», ενώ η προσήλωση στον εσωτερικό χωροχρόνο θεωρείται αντικοινωνική συμπεριφορά, και αρρωστημένη παθολογική απομόνωση. Αν κάποιος ψυχολογικά ευαίσθητος ή αμύητος, ταξιδέψει έστω και για λίγο στον εσωτερικό κόσμο, ξεφύγει για λίγο από την «πραγματικότητα» και βυθιστεί στο εσωτερικό του διάστημα (υποσυνείδητο), εύκολα καταλαμβάνεται από τρόμο, τρομοκρατείται, λυγίζει και σπάει, θρυμματίζεται και είναι πολύ δύσκολο να «επανασυγκολληθεί» κατά την επιστροφή του. Αυτό αποκαλείται από τους υπόλοιπους «τρέλα»: μια κατάσταση, η οποία στην εποχή μας θεωρείται διανοητική ασθένεια (Mental Illness), και αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης και διαχείρισης από ένα πανίσχυρο επιστημονικό «ιερατείο», το «Ιερατείο των Ψυχιάτρων», που τείνει να επιβάλει μια ψυχο-δικτατορία σε ολόκληρο το Δυτικό κόσμο. Προτού ωστόσο αναφερθώ στο σύγχρονο ψυχιατρικό ολοκληρωτισμό και τους τρόπους που αυτός εκδιπλώνεται, είναι σκόπιμο να κάνω μια αναγκαία αναφορά στην φύση και στην ιστορία της «τρέλας».
Psycho 1

ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ «ΙΕΡΗΣ» ΤΡΕΛΑΣ

Στην αρχή υπήρχε ένας άνθρωπος. Ο άνθρωπος αυτός χειριζόταν μια γλώσσα πιο άμεση και πηγαία από τη «γλώσσα της λογικής». Στην αρχή η λογική και η μη-λογική ήταν αδιαχώριστες. Κάποια στιγμή όμως επήλθε η ρήξη. Η τρέλα έκανε την εμφάνιση της από τότε που ο ανθρώπινος νους καθιέρωσε μιαν απόσταση ανάμεσα στη λογική και στη μη-λογική.
Πολύ πριν αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε όρους όπως ψυχοπαθολογίαψύχωση και σχιζοφρένεια, η τρέλα ήταν περιβεβλημένη μ’ ένα μεταφυσικό μανδύα. Οι ψυχασθένειες ήταν γνωστές ως «μανίες» ή «ιερές ασθένειες». Στις αρχαίες φυλές οι μάγοι-σαμάνοι ερμήνευαν την τρέλα ενός ανθρώπου άλλοτε ως θεϊκό σημάδι κι άλλοτε ως κατάληψη από μοχθηρές δυνάμεις ή θεότητες: κάτι που απαιτούσε εξορκισμό.
Οι αντιλήψεις αυτές δεν άλλαξαν ούτε και κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, όταν οποιοσδήποτε είχε κάποια ψυχική διαταραχή χαρακτηριζόταν αυτομάτως «δαιμονισμένος» και έρμαιο των «σατανικών δυνάμεων». Υπήρχαν όμως και σπάνιες περιπτώσεις που η τρέλα δεν θεωρούνταν κάτι το «δαιμονικό», αλλά δείγμα «ιερότητας», όπως δείχνουν και τα παραδείγματα των «ιερών σαλών», όπως ο Άγιος Ανδρέας ο Σαλός. Στις περισσότερες πάντως περιπτώσεις οι τρελοί έπαιζαν το ρόλο του «μιασμένου» αποδιοπομπαίου τράγου. Οι εκκλησίες απαγόρευαν την είσοδο τους και όχι σπάνια μαστιγώνονταν δημοσίως ή κυνηγιόνταν με ραβδιά και διώχνονταν από τις πόλεις. Η αναχώρηση των τρελών απέκτησε τελετουργική σημασία παρόμοια με «εξαγνισμό» και πέρασε στη λογοτεχνία και στην εικονογραφία με τη μορφή του Πλοίου των Τρελών, που πλέει ακυβέρνητο με το αλλοπαρμένο του πλήρωμα) …
Psycho Mesaionas
Ακόμη και μετά το Μεσαίωνα η παραφροσύνη, καραδοκούσε κάτω από την αδύναμη επιφάνεια της φαινομενικότητας, τρόμαζε και προκαλούσε, κυρίευε τις νύχτες και βασίλευε στη φαντασία των ανθρώπων. Ενώ στο Μεσαίωνα η τρέλα κατατάσσονταν στις αμαρτίες, στην Αναγέννηση εγκαταλείπει το χώρο της μεταφυσικής και καθίσταται υπεύθυνη για ό,τι κακό υπάρχει στον άνθρωπο. Δεν σχετίζεται πλέον με υποχθόνιες δυνάμεις αλλά με τις ανθρώπινες αδυναμίες, τα όνειρα και τις αυταπάτες. Είναι η κωμική τιμωρία της γνώσης και της εγωπάθειας. Έτσι η τρέλα ριζώνει στα χωράφια της φανταστικής ελευθερίας. Ο Θερβάντες καθόρισε για πάντα τα γνωρίσματα της στο μνημειώδες έργο του Δον Κιχώτης. Στα έργα του Σαίξπηρ η τρέλα συγγενεύει με το φόνο και την αυτοκτονία, είναι δηλαδή πάντοτε ακραία. Την ίδια εποχή η τρέλα περνά στην τέχνη, και συγκεκριμένα στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική και ιδιαίτερα στο θέατρο.
Τον 16ο αιώνα η τρέλα παραφυλάει στον κόσμο της αμφιβολίας. Η μη λογική εμφανίζεται ως απειλή που συγχέει την υποκειμενικότητα από την αλήθεια. Από τον 17ο αιώνα όμως αυτός ο κίνδυνος μειώθηκε καθώς ο άνθρωπος κατοχύρωσε τη λογική του.Έτσι η τρέλα εξορίζεται και μια νέα διαχωριστική γραμμή χαράσσεται ανάμεσα σ’ αυτή και στη λογική.
Asylum 1

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΥΛΩΝ

Από τον 18ο αιώνα η τρέλα θα κατοικεί πλέον στα άσυλα, μαζί με τη φτώχεια, την αρρώστια και την αναπηρία. Τα ιδρύματα εγκάθειρξης θα γίνουν ο «φυσικός χώρος» της. Εκεί ακολουθείται η «θεραπεία» της ηθικής και της τιμωρίας, που «εξαγνίζει» τις ψυχές.
Τα άσυλα ήταν απάνθρωπα καταχωνιαστήρια ταλαίπωρων ψυχών. Υπήρχε μάλιστα και μια συνήθεια από το Μεσαίωνα να επιδεικνύουν τους φρενοβλαβείς. Μερικά Narrturmer της Γερμανίας είχαν καγκελωτά παράθυρα για να φαίνονται απ’ έξω οι τρελοί, προσφέροντας έτσι θέαμα στους περαστικούς. Συχνά μάλιστα έκοβαν και εισιτήριο κάθε Κυριακή δείχνοντας τους μανιακούς τους. Σε πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις ο περίπατος και το θέαμα των έγκλειστων τρελών ήταν μια πολύ συνηθισμένη κυριακάτικη «διασκέδαση»…
Μόλις τον 19ο αιώνα η τρέλα αναγνωρίζεται ως ιατρικό πρόβλημα. Μέχρι τότε θεωρούνταν περισσότερο «επιστροφή στη ζωώδη κατάσταση» κι εκδήλωση της αχαλίνωτης φύσης του τρελού-ζώου. Η τρέλα αποκάλυπτε τον κρυφό ζωώδη χαρακτήρα του ανθρώπου. Ήταν μια απειλή για τον δυτικό άνθρωπο, που ζει σαν «ζώον λόγον έχον». Η ενδεδειγμένη «θεραπεία» της ήταν το δάμασμα, που έπαιρνε συχνά τη μορφή μαστιγώματος για να καθυποταχθεί η άγρια φύση του ανθρώπου. Τον 19ο αιώνα όμως το ζώο έπαψε να έχει αρνητικό χαρακτήρα, αναγνωρίστηκε ως μορφή φυσικής εξέλιξης και ο άνθρωπος άρχισε να αντιλαμβάνεται πως η τρέλα ήταν κι αυτή μια φυσική διαδικασία που αφορούσε τη δυσλειτουργία της ανθρώπινης συνείδησης.
Asylum 4
Στα τέλη του 19ου αιώνα ο στόχος του εγκλεισμού των ψυχοπαθών στα άσυλα –ακόμη και ο Νίτσε πέρασε κάποια χρόνια της ζωής του σε άσυλο– δεν ήταν μόνον η απομόνωση και ο σωφρονισμός. Αναπτύχθηκαν «μακροχρόνιες θεραπείες» όχι βέβαια της ψυχής, αλλά των νεύρων και της φαντασίας του ψυχοπαθούς, όπως το απότομο ξύπνημα τα μεσάνυχτα, τα σοκ, τα «αναζωογονητικά» κρύα ντουζ κ.α
Τον 20ο αιώνα η τρέλα αναγνωρίστηκε ως ψυχική διαταραχή, ως ψυχοπάθεια που χρήζει ψυχοσωματικής αντιμετώπισης και θεραπείας. Έτσι η ψυχιατρική, με τα ηλεκτροσόκ και τα ψυχοφάρμακά της, ανέλαβε δράση… Παράλληλα εμφανίστηκε και η ψυχανάλυση, που προσπάθησε να βοηθήσει τις ελαφριές περιπτώσεις ψυχώσεων και νευρώσεων, ερμηνεύοντας τραυματικές εμπειρίες κι απελευθερώνοντας καταπιεσμένες φοβίες. Παρά τις όποιες ιατρικές προόδους απέχουμε ακόμη πολύ από το να γνωρίζουμε και να θεραπεύουμε τους πολύπλοκους μηχανισμούς της τρέλας, που συνεχίζει ν’ αποτελεί ένα μεγάλο μυστήριο. Η ψυχιατρική, αν και εφοδιασμένη με εκατοντάδες ψυχοφάρμακα, έχει αποδειχθεί ανεπαρκής. Η γλώσσα της ψυχιατρικής δεν είναι παρά ένας μονόλογος της λογικής για την τρέλα. Δυσκολεύεται να ερμηνεύσει τις διαφορετικές καταστάσεις της συνείδησης και κατ’ επέκταση δυσκολεύεται να λύσει οποιοδήποτε ψυχιατρικό πρόβλημα.
Asylum 2

ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΙ ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΕΝΟΙ

Οι ψυχικά ασθενείς θεωρούνταν ανέκαθεν «αναλώσιμοι», ένα βάρος στο σύστημα. Στη ναζιστική Γερμανία στείρωναν τους ψυχασθενείς και τους τροφίμους των ασύλων και τους «ξεφορτώνονταν» με θανατηφόρες ενέσεις και κινητές μονάδες τοξικών αερίων. Δεν υπήρχε θέση γι’ αυτούς στο κράτος της φυλετικής υγιεινής του Χίτλερ.
Την περίοδο του Μεσοπολέμου δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο να κλείνονται σε άσυλα άνθρωποι, κυρίως φτωχές νεαρές γυναίκες, χωρίς να έχουν ψυχικά ή νοητικά προβλήματα, μόνον και μόνον για να τους ξεφορτωθούν οι δικοί τους. Για παράδειγμα η μητέρα του Κάρυ Γκραντ είχε κλειστεί με το ζόρι από τον πατέρα του σ’ ένα «ίδρυμα», έτσι ώστε εκείνος να συμβιώσει ξέγνοιαστός με την ερωμένη του.
Σήμερα η δημοκρατική μας κοινωνία φροντίζει να απαλλάσσεται με «βελούδινο» τρόπο από την παρουσία τους. Αποτελεί κοινό μυστικό πως το προσδόκιμο επιβίωσης ενός ψυχικά ασθενούς είναι τουλάχιστον κατά μια δεκαετία μικρότερο από το αντίστοιχο ενός ψυχικά υγιούς ανθρώπου. Όχι μόνον επειδή οι ίδιοι οι ψυχικά ασθενείς παραμελούν τον εαυτό τους, αλλά κι επειδή τα αντιψυχωσικά φάρμακα είναι ιδιαίτερα βλαβερά και προκαλούν πλήθος παρενεργειών, όπως για παράδειγμα παχυσαρκία, που οδηγεί σε σακχαρώδη διαβήτη, υπερχοληστεριναιμία, καρδιοπάθειες κ.α.
Asylum 3
Οι διακρίσεις και ο στιγματισμός των ατόμων με ψυχικές και διανοητικές διαταραχές είναι συχνό φαινόμενο σε κρυφορατσιστικές κοινωνίες όπως είναι η ελληνική. Ο ελληνικός ρατσισμός είναι συχνά ύπουλος, διαβρωτικός και εκδηλώνεται όχι με πάντα με «δεξιό» και συντηρητικό προφίλ, αλλά ακόμη και με δήθεν αντιρατσιστικές, προοδευτικές και «αριστερές» θέσεις. Γιατί ρατσισμός δεν είναι μόνον οι ομάδες των ακροδεξιών και των νεοναζί με τα ξυρισμένα κεφάλια, που ξαμολιούνται στους δρόμους με σκοπό να δείρουν οποιονδήποτε «σκουρόχρωμο» αλλοδαπό συναντήσουν μπροστά τους ή να κάψουν σπίτια μεταναστών. Ρατσισμός είναι και να πληρώνεις χαμηλό ημερομίσθιο σ’ έναν αλλοδαπό ή να μην του κολλάς τα ένσημα. Είναι να ζητάς υψηλό ενοίκιο όταν νοικιάζεις το σπίτι σου σε μετανάστες. Να εκμεταλλεύεσαι σεξουαλικά τις αλλοδαπές γυναίκες ή να τις ωθείς στην πορνεία. Είναι να μην αφήνεις σε αριστούχο μαθητή αλλοδαπών γονέων να σηκώσει την ελληνική σημαία. Να δυσανασχετείς ακούγοντας αλλοδαπούς να μιλούν τη γλώσσα τους στο λεωφορείο. Να τους αναγκάζεις να ελληνοποιούν τα ονόματά τους ή να βαπτίζονται Ορθόδοξοι. Να μην αποδέχεσαι ως ισότιμους πολίτες και να περιθωριοποιείς τους Τσιγγάνους, τους ομοφυλόφιλους, τους ναρκομανείς, τους ασθενείς με AIDS, τους ανάπηρους, τους παχύσαρκους, τους ψυχασθενείς, τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, τους πιστούς κάθε διαφορετικής θρησκείας από τη δική σου και τους φτωχούς γενικώς. Ειδικότερα οι ψυχικά ασθενείς είναι η πλέον ευάλωτη κοινωνική ομάδα στον έμμεσο ρατσισμό.
Asylum 5

ΤΟ «ΙΕΡΑΤΕΙΟ» ΤΩΝ ΨΥΧΙΑΤΡΩΝ

Οι πρωτοπόροι ψυχίατροι του 19ου αιώνα, όπως ο Ε. Κραίπελιν, ταξινομούσαν τους ψυχασθενείς, όπως τα παιδάκια ταξινομούν πέτρες και κοχύλια. Βέβαια ο Κράιπελιν, τον οποίο η mainstream ψυχιατρική αναγνωρίζει τη μεγάλη του συμβολή στην ταξινόμηση των ψυχιατρικών διαταραχών, περιλάμβανε στην περιβόητη νοσολογία του και «διαγνώσεις», όπως «σεξουαλικές ανωμαλίες: αυνανισμός», «έμφυτη εγκληματικότης», «κλεπτομανείς» και «μυθομανείς»!
Η ψυχιατρική ταξινόμηση και η μηχανομορφική ταξινόμηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη σφάλματα της σύγχρονης ιατρικής. Αδιαφορώντας για το γεγονός πως ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα προικισμένο με ελεύθερη βούληση και με μια μη προκαθορισμένη συμπεριφορά, η σύγχρονη ψυχιατρική πετάει την έννοια της φυσικής ελευθερίας στον κάλαθο των αχρήστων. Εκείνο που πρωταρχικά την ενδιαφέρει είναι η διαγνωστική ταξινόμηση των ανθρώπων-ασθενών, έτσι ώστε να ελέγχονται καλύτερα.
Ταξινομώ σημαίνει ελέγχω. Ταξινόμηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς σημαίνει καταπίεση της. Ταξινομώ σημαίνει βάζω κάποιον σε «συρτάρια», τον κάνω αναγνωρίσιμο για να τον ελέγχω καλύτερα. Ακόμη και οι προσωπικές μας ταυτότητες είναι τα κελιά μιας φυλακής μέσα στην οποία κλείνουμε ο ένας τον άλλο.
Όπως και στο στρατό, που αποτελεί έτσι κι αλλιώς μια μικρογραφία της κοινωνίας, έτσι και στην κοινωνία υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων, που ο Τ. SSzasz αποκαλεί «αξιωματικούς κατατάξεως». Αποστολή αυτής της ομάδας είναι να αναθέτει σε κάθε «νεοσύλλεκτο» μια «ειδική υπηρεσία» (βλέπε εργασία) για την υπόλοιπη ζωή του. Έτσι ο καθένας φυλακίζεται σ’ ένα ρόλο. Γίνεται στρατιωτικός, καθηγητής, δημόσιος υπάλληλος, πωλητής, προγραμματιστής κ.α. Καθένας πρέπει να είναι «κάτι». Κανείς δεν επιτρέπεται να είναι αταξινόμητος!
Το ρόλο που επιτελούν οι «αξιωματικοί κατατάξεως» στο μικρόκοσμο του στρατού, επιτελούν σε κοινωνικό επίπεδο οι κρατικοί ψυχίατροι. Στα σύγχρονα συστήματα ψυχιατρικής ταξινόμησης ο ψυχίατρος ταξινομεί και ο ασθενείς ταξινομείται. Δεν είναι σχέση ισότητας γιατί ο ένας είναι κάτω από τον άλλο. Η ίδια η ταξινόμηση, αυτή καθ’ αυτή, είναι μια πράξη ελέγχου και εξουσίας. Άλλωστε οι άνθρωποι δίνουν ονόματα για να ελέγχουν και να γίνουν κύριοι αυτού που ονομάζουν. Σύμφωνα με τον Τ. SSzasz «όταν ταξινομεί, ο άνθρωπος «επιτίθεται» στο αντικείμενό του, για να το εξουσιάσει».
Psycho doc
Έτσι ο ψυχίατρος τείνει να γίνει ένας μικρός «θεός». Μπορεί να χαρακτηρίσει τον καθένα μας «παρανοϊκό» και μετά άντε να ξεμπλέξεις! Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ένας σύζυγος πηγαίνει τη γυναίκα του στον ψυχίατρο επειδή είναι «υπερβολικά ζηλιάρα» και ο ψυχίατρος τη χαρακτηρίζει παρανοϊκή!
Από την πλευρά του ο ψυχίατρος υποτίθεται πως αποτελεί «πρότυπο ψυχικής υγείας» και αποφασίζει «επιστημονικά» αν κάποιος είναι ή όχι ψυχασθενής, αν δεν επικοινωνεί «σωστά» μαζί του. Ουσιαστικά όμως οι περισσότεροι ψυχίατροι είναι διαταραγμένες προσωπικότητες, νευρωτικοί και αλλαζόνες και αρνούνται –ουσιαστικά δεν ενδιαφέρονται– να επικοινωνήσουν με τους ασθενείς τους. Οι περισσότεροι ψυχιάτροι δεν είναι παρά ψυχο-δικτάτορες, που ταλαιπωρούν σαδιστικά αντί να βοηθούν τους ασθενείς τους. Δολοφονούν τον ψυχικό κόσμο των ασθενών τους, αντί να τον θεραπεύουν.
Psycho 4

ΟΙ ΠΑΡΑΝΟΪΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙ-ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ

Πολλοί αντικειμενικοί ερευνητές συμφωνούν πως οι ψυχογενείς διαταραχές αποτελουν μια αντανάκλαση της περιπλοκότητας των αναπτυξιακών παραγόντων στους οποίους εκτεθήκαμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Σ’ αυτό όμως δεν φαίνεται να συμφωνεί η σύγχρονη mainstream ψυχιατρική, που εφόσον έχει καθιερωθεί ως υποειδικότητα της ιατρικής, εξετάζει τις ψυχικές διαταραχές κυρίως μέσα από το πρίσμα της βιολογικής προδιάθεσης. Ωστόσο, άτομα με συγκινησιακές διαταραχές και προβλήματα συμπεριφοράς δεν μπορούν να ερμηνευτούν μ’ αυτό το μοντέλο.
Ο Δρ Michael Fitzpatrick έχει υποστηρίξει πως με της «ιατρικοποίηση» της τρέλας, δηλαδή με το μετασχηματισμό της τρέλας σε μια ασθένεια, η ψυχιατρική όχι μόνο προσπάθησε να φθάσει σε νέες προσεγγίσεις του προβλήματος, αλλά και να αφαιρέσει το στίγμα της ηθικής ενοχής από τον πάσχοντα. Πλέον η παραφροσύνη δεν αντιπροσώπευε στα μάτια της κοινωνίας την απουσία ηθικής (όπως ερμηνεύονταν πριν τον 19ο αιώνα), αλλά απλώς την παρουσία μιας διανοητικής ασθένειας.
Η «ιατρικοποίηση» μπορεί βέβαι να απαλλάξει τον παρανοϊκό από την ενοχή και το κοινωνικό στίγμα, αλλά δεν έκανε τίποτα για να αλλάξει τη θέση τους ως «ξένου» και «Άλλου», μέσα στο κοινωνικό σώμα. Αντίθετα ενίσχυσε τη διαίρεση μεταξύ του «διανοητικά ικανού» (φυσιολογικός) και του «διανοητικά άρρωστου» (ψυχασθενής).
Η εμφάνιση ωστόσο της αντι-ψυχιατρικής τη δεκαετία του 1960 ήρθε για να συνθλίψει εκείνη την διχοτομία. Η τρέλα δεν θεωρούνταν πλέον ασθένεια, αλλά μια μορφή «κοινωνικής παρέκκλισης», μια άρνηση ενός ανθρώπου να συμμορφωθεί με τους συμβατικούς συμπεριφοριστικούς κανόνες.
Οι πρωτοπόροι της αντι-ψυχιατρικής, όπως ο RDLaing, επιδίωξαν να απεικονίσουν τον διανοητικά ασθενή ως θύμα των αδικαιολόγητων κοινωνικών πιέσεων. Ο ψυχίατρος και πατέρας της αντιψυχιατρικής R. D. Laing υποστήριξε πως η σχιζοφρένεια είναι μια οργανωμένη «συνωμοσία» ανάμεσα στην οικογένεια του ασθενή και του συστήματος υγείας, με στόχο την αφαίρεση από τον ασθενή της νομικής υπόστασης του ανθρώπινου πλάσματος! (Είναι γνωστό πως ο εγκλεισμός στο ψυχιατρείο στερεί αυτομάτως τον ασθενή από την προσωπικότητα, τα ατομικά του δικαιώματα και τις ελευθερίες του). Ο ίδιος θεωρούσε τον σχιζοφρενή «άνθρωπο με σπασμένη καρδιά». Για τον R. D. Laing «η ‘’σχιζοφρένεια’’ σαν ‘’κατάσταση’’ είναι ανύπαρκτη. Ο χαρακτηρισμός όμως είναι μια κοινωνική πράξη και η κοινωνική πράξη είναι ένα πολιτικό γεγονός». Ωστόσο η «ιατρικοποίηση» της τρέλας επέζησε τελικά από την πρόκληση της αντι-ψυχιατρικής, και συνεχίζει να ζει και να βασιλεύει ως τις μέρες μας.
psychosis-poster_675

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΨΥΧΑΣΘΕΝΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΣΧΕΤΕ ΑΠΟ ΨΥΧΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ!

Υπάρχει μια υπερβολή ως προς την διανοητική ευπάθεια των ανθρώπων, που θεωρούνται ευάλωτοι, πιεζόμενοι συνεχώς από παράγοντες άγχους που μπορούν εύκολα να οδηγήσουν στη ψυχική ασθένεια. Ορισμένοι υποστηρίζουν πως «δεν ειναι απαραίτητο να είστε ψυχασθενείς για να πάσχετε από μια ψυχική ασθένεια». Αυτό σημαίνει πως η διαφορά μεταξύ μιας σοβαρής διανοητικής ασθένειας και της κανονικής κλίμακας των ανθρώπινων συγκινήσεων είναι θέμα ποσότητας: για παράδειγμα αν αισθανθεί κάποιος πως είναι «ψυχολογικά πεσμένος», μπορεί να θεωρηθεί πως πάσχει από κλινική κατάθλιψη; Δεν υπάρχει δηλαδή ξεκάθαρη διαφορά ανάμεσα στην καθημερινή δυστυχία και μελαγχολία, που αισθάνεται κάποιος, και στην κλινική κατάθλιψη. Η κατάθλιψη είναι μια πραγματική μάστιγα της εποχής και υπολογίζεται πως σχεδόν ένας στους τρεις Έλληνες υποφέρει από αυτή, χωρίς καν να το γνωρίζει!
Η κυρίαρχη τάση στην ψυχιατρική είναι η προσπάθεια εξήγησης της διανοητικής ασθένειας μέσα από το πρίσμα της νευροανατομίας ή νευροψυχολογίας (neurophysiology), τη γενετική ή, πιό πρόσφατα, τη γνωστική νευρολογία. Αυτή η προσέγγιση συνδέεται με «θεραπευτικές» προσεγγίσεις, όπως η ψυχοχειρουργική και η ψυχοφαρμακολογία (αντιψυχωτικά φάρμακα, τα αντικαταθλιπτικά χάπια, τα αγχολυτικά). Οι ασθενείς βγαίνουν από τα άσυλα και η, κατά περιόδους νοσηλεία τους, γίνεται πλέον στα γενικά νοσοκομεία και στις κλινικές. Μια άλλη τάση στην ψυχιατρική υπογραμμίζει τους κοινωνικούς και πολιτιστικούς παράγοντες, που φαίνονται να δημιουργούν το υπόβαθρο για τον κίνδυνο σοβαρών διανοητικών ασθενειών, όπως η σχιζοφρένεια, στις φτωχές ή περιθωριοποιημένες κοινότητες. Αναγνωρίζει το ρόλο της διαταρακτικής οικογένειας και άλλων σχέσεων, στην αποκατάσταση ή την υποτροπή της σχιζοφρένειας, επιδιώκει τη θεραπεία της μέσω της παροχής ενός ενθαρρυντικού και φιλικού προς τον ασθενή περιβάλλοντος. Από την άλλη πλευρά κοινωνική ψυχιατρική προτιμά τις ψυχοθεραπευτικές μεθόδους από τη χρήση των φαρμάκων.
images

Η «ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΣΤΑΘΕΡΑ» ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Στη Βρετανία πρόσφατες ψυχιατρικές έρευνες του RCP έδειξαν πως σχεδόν οποιοσδήποτε μπορεί να πάσχει από κάποια διανοητική ασθένεια ή διαταραχή, για την ακρίβεια το ένα άτομο στα τέσσερα. Σκεφτείτε το λίγο: 1 στα 4. Θα μπορούσε να είναι κάποιο από τα αδέλφια σας, το παιδί σας, κάποιος φίλος σας ή ακόμη κι εσείς οι ίδιοι!
Βέβαια η αναλογία «ένα στα τέσσερα» είναι αρκετά ύποπτη, καθώς μοιάζει με «μαθηματική σταθερά», με το σημείο «π» της θεραπευόμενης κοινωνίας. Είναι αξιοσημείωτο πως σχεδόν όλες οι έρευνες, που αφορούν το κίνδυνο εκδήλωσης διαφόρων μορφών ασθένειας ή της θυματοποίησης ορισμένων κοινωνικών ομάδων, παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα: 1 στα 4! Έτσι «μία στις τέσσερεις» γυναίκες έχει δοκιμάσει τη βία στο σπίτι, «το ένα στα τέσσερα» παιδιά είναι θύμα καταχρήσεων, το «ένα στα τέσσερα» παιδιά ζει σε συνθήκες ένδειας, ο «ένας στους τέσσερις» ενήλικους είναι θύμα κατάχρησης αλκοόλ ή ναρκωτικών…
Αν και το «ένα στα τέσσερα» έχει το χαρακτήρα μιας μαθηματικής σταθεράς, δεν μπορεί να υπολογιστεί σε έναν άπειρο αριθμό δεκαδικών θέσεων. Στην πραγματικότητα μπορεί να κυμαίνεται μόνο μεταξύ των ορίων του «ένα στα πέντε» και του «ένα στα τρία». Υπάρχει όμως εξήγηση γι’ αυτό. Η τάση των ερευνών, τις οποίες προάγουν κρατικά ιδρύματα, ινστιτούτα και άλλες υπηρεσίες του κράτους, είναι να εμφανίζεται στις στατιστικές μια τέτοια αναλογία, ώστε το υποτιθέμενο ιατρικό πρόβλημα να αφορά τον οποιοδήποτε. Οποιοδήποτε πρόβλημα έχει την συχνότητα του «ένα στα τέσσερα» αφορά αναγκαστικά την κάθε οικογένεια και το κάθε νοικοκυριό. Έτσι ουσιαστικά η στατιστική του «ένα στα τέσσερα» νομιμοποιεί την παρέμβαση του κράτους σχεδόν σε κάθε σπίτι!
Depression_Treatment_2_2

Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ

Η εκτίμηση ότι οι ψυχικές ασθένειες και διαταραχές ταλαιπωρούν τον «ένα στους τέσσερεις» ανθρώπους ουσιαστικά αντανακλά την επέκταση της ψυχιατρικής διάγνωσης σ’ ολόκληρη την κοινωνία. Πλέον όχι μόνον η σχιζοφρένεια, αλλά η κατάθλιψη και οι αγχωτικές διαταραχές, «ανακαλύπτεται» πως αφορούν ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Ακόμη και σπάνιες μέχρι πριν δύο δεκαετίες ψυχολογικές και συναισθηματικές διαταραχές (π.χ. διαταραχή προσοχής, μετα-τραυματικό στρες, κοινωνική φοβία κ.α.), ξαφνικά θεωρούνται πολύ κοινές παθήσεις. Είναι ξεκάθαρο λοιπόν πως η ψυχιατρική επεκτείνει τα όρια της και καλύπτει ένα ευρύτατο φάσμα ανθρώπινης εμπειρίας και συμπεριφοράς, την οποία και έχει κατηγοριοποιήσει διαγνωστικά.
Ολοφάνερα πίσω από τη σύγχρονη έκρηξη των ψυχιατρικών διαγνώσεων κρύβονται κράτικες πολιτικές «ψυχικής υγειινής», ο «ιμπεριαλισμός» και η κερδοσκοπική τάση των ψυχιάτρων και των ψυχολόγων, τα συμφέροντα των φαρμακοβιομηχανιών (είναι γνωστό πως όροι όπως «κοινωνική φοβία» και «ADHD», έχουν προωθηθεί από τις φαρμακοβιομηχανίες ώστε να αυξηθεί η ζήτηση σε αντίστοιχα φαρμακευτικά σκευάσματα), αλλά και η αδυναμία του γενικού πληθυσμού να αμυνθεί. Η ανασφάλεια, που βιώνουν οι άνθρωποι στις σύγχρονες κοινωνίες, η μοναξία, η έλλειψη αλληλεγγύης, η διάβρωση των παραδοσιακών δικτύων στήριξης του ατόμου (π.χ. οικογένεια, εκκλησία κ.α.) αλλά και ο εξουθενωτικός οικονομικός και επαγγελματικός ανταγωνισμός, κάνει πολλούς ανθρώπους να αισθάνονται απομονωμένοι και τρωτοί, ευάλωτοι σε συναισθηματικές και ψυχικές διαταραχές. Εμφανίζεται έτσι ένας «πολιτισμός της θυματοποίησης», όπου ο καθένας αναζητεί λύτρωσης στη ψυχιατριακή «διάγνωση» και «θεραπεία», ώστε να ανκτήσει έστω και μια ψευδαίσθηση υπαρξιακής ασφάλειας.
Psycho Drugs

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΑΣ ΨΥΧΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

Αν πιστέψουμε τις στατιστικές τότε ζούμε στην εποχή των ψυχώσεων, των διανοητικών και συναισθηματικών διαταραχών. Σε ορισμένες χώρες, όπως στις ΗΠΑ, το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο. Η Αμερική είναι στην ουσία μια θεραπευόμενη κοινωνία. Και είναι γνωστό ότι πάρα πολλές ψυχικές ασθένειες και διαταραχές, από τις οποίες υποφέρουν οι Αμερικανοί, δεν οφείλονται σε εγκεφαλικές ή γενετικές βλάβες. Συνήθως όμως οι ψυχίατροι τις χαρακτηρίζουν ως «διανοητικές ασθένειες» και τις καταπολεμούν χρησιμοποιώντας φαρμακευτικά σκευάσματα. Δεν είναι περίεργο λοιπόν πως στις τελευταίες δεκαετίες είχαμε μια εκθετική αύξηση των «διανοητικών ασθενειών». Το γεγονός αυτό δημιούργησε υποψίες πως πρόκειται ουσιαστικά για τεχνητές ασθένειες με σκοπό να γεμίζουν τις τσέπες των ψυχιάτρων και του «καρτέλ» των φαρμακοβιομηχανιών.
Ο πληθωρισμός των διαγνωστικών κατηγοριών κατά τη διάρκεια του προηγούμενου αιώνα είναι ύποπτα εκρηκτικός. Στη δεκαετία του 1890 ο Kraeplin διάκρινε μονάχα δύο μορφές ψύχωσης, τη σχιζοφρένια και τη μανιοκατάθλιψη. Το 1918 η πρώτη αμερικανική ταξινόμηση των ψυχικών διαταραχών περιέλαβε 22 κατηγορίες (21 μορφές ψύχωσης και μιας κατηγορίας για όλες τις υπόλοιπες διαταραχές). Το 1952 το Εγχειρίδιο Διαγνωστικής και Στατιστικής (DSM-1) είχε καταγράψει 112 διανοητικές ασθένειες και διαταραχές στις ΗΠΑ. Το 1968 το DSM-2 κατέγραψε 163. Το 1980 το DSM-3 κατέγραψε 224. Και η τελευταία έκδοση το DSM-4, που δημοσιεύτηκε το 1994, κατέγραψε 374 διανοητικές ασθένειες και διαταραχές! Ούτε λίγο ούτε πολύ σχεδόν ο ένας στους δύο Αμερικανούς υπόφερε κατά τη δεκαετία του 1990 από κάποια «διανοητική ασθένεια»! Είναι όμως τα πράγματα;
Η βιασύνη να χαρακτηρίσουμε «διανοητική ασθένεια» οτιδήποτε ξεφεύγει από το κακώς νοούμενο ως φυσιολογικό, προδίδει, αν μη τη άλλο, την αποτυχία της σύγχρονης ψυχιατρικής. Μιας επιστήμης που βάσισε την «επιτυχία» της κατά την τελευταία δεκαετία στην εμπορική επιτυχία του αντικαταθλιπτικού Πρόζακ.
Το 1962, σε αντίδραση για το σκάνδαλο με τη θαλιδομίδης (thalidomide) στην Ευρώπη, η FDA (Food and Drug Administration) τροποποίησε την αμερικανική νομοθεσία για τα φάρμακα, αναγκάζοντας τις φαρμακοβιομηχανίες να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε τα προϊόντα τους να ήταν pl;eon και ασφαλή και αποτελεσματικά. Ενώ αυτή η νομοθεσία υποτίθεται ότι «προστάτευε τους ανθρώπους από την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία των φαρμακοβιομηχανιών», στην πράξη είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Οι φαρμακοβιομηχανίες ενθαρρύνθηκαν για να παραγάγουν τα φάρμακα για να θεραπεύσουν τις συγκεκριμένες ασθένειες στις οποίες οι δοκιμές είχαν επιβεβαιώσει ότι τα οφέλη θα υπερέβεναν τους κινδύνους!
Πρότυπο τους ήταν οι «μαγικές σφαίρες», που λέγονταν αντιβιοτικά, και τα οποία στόχευαν σε συγκεκριμένα βακτηρίδια που ήταν υπεύθυνα για συγκεκριμένες ασθένειες. Το πρότυπο αυτό ήταν όμως ακατάλληλο στην ψυχιατρική, όπου οι διαγνωστικές κατηγορίες ήταν δύσκολα καθορισμένες. Έτσι τα ψυχοφάρμακα χρησιμοποιήθηκαν για να καταστείλουν τα ειδικά συμπτώματα και όχι για να αντιμετωπιστούν οι μηχανισμοί που τα δημιουργούσαν. Επειδή όμως τα φάρμακα αυτά έπρεπε να πουληθούν, ήταν απαραίτητο να «κατασκευαστούν» οι συγκεκριμένες ασθένειες. Έτσι εξηγείται ο πληθωρισμός και η αύξηση των διαγνώσεων της κατάθλιψης στις ΗΠΑ: στην ανάγκη κατανάλωσης αντικαταθλιπτικών φαρμάκων ως κατάλληλα φάρμακα γι’ αυτή την περίπτωση. Στην οικονομία της υγείας η μόνιμη φαρμακοεξάρτηση των ασθενών ισοδυναμεί με φλέβα χρυσού. Η περίπτωση του φαρμάκου Ritalin είναι χαρακτηριστική.
ritalin-o-cereal

RITALIN: Η «ΚΟΚΑΪΝΗ» ΤΩΝ ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ!

Το Ritalin είναι ένα φάρμακο, που ανάμεσα στ’ άλλα, ενδείκνεται για την καταπολέμηση της υπερκινητικότητας των παιδιών. Μόνον στη Βόρεια Αμερική υπολογίζεται ότι περίπου πέντε εκαταομμύρια παιδιά καταναλώνουν καθημερινά διάφορα ψυχοφάρμακα…
Αν και οι ιατρικοί ερευνητές το αρνούνται πεισματικά, η υπερικινητικότητα και ο αυτισμός των παιδιών δημιουργείται κυρίως από οικογενειακούς παράγοντες και όχι από βιολογικούς. Μια δεκαετούς διάρκειας έρευνα στις ΗΠΑ έδειξε πως όσο περισσότερο χρόνο περνούν με καθημερινή «φύλαξη» τα παιδιά, τόσο πιο ανεξέλεγκτο γίνεται το «πρόβλημά» τους. Τα παιδιά που πέρασαν περισσότερο από 30 ώρες εβδομαδιαίως σε καθημερινή «φροντίδα», παρουσίασαν «εκρηκτική συμπεριφορά», «μιλούσαν πάρα πολύ» και ήταν υπερδραστήρια.
Από την άλλη το Ritalin θεωρείται κάτι σαν η «κοκαϊνη» των παιδιών. «Η κοκαϊνη, που είναι μια ισχυρή και εθιστική τοξική ουσία, έχει παρόμοιες φαρμακολογικές παρενέργειες με εκείνες της μεθυλφαινιδάτης (Ritalin), η οποία είναι το συνηθέστερο ψυχότροπο φάρμακο για τα παιδιά στις Ηνωμένες Πολιτείες». Αυτό το συμπέρασμα αναφέρθηκε από τη Νόρα Βόλκαου του Εθνικού Εργαστηρίου του Brookhaven και εμφανίστηκε στα αρχεία της Ψυχιατρικής Ένωσης το 1995. Μια άλλη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο αμερικανικό περιοδικό της ψυχιατρικής το 1998, διαπίστωσε πως οι φαρμακολογικές δράσεις που προκλήθηκαν από τις «θεραπευτικές» δόσεις του Ritalin μπορούσαν να συγκριθούν με εκείνες που προκλήθηκαν από τις ενδορυνικές δόσεις κοκαϊνης. Η μοναδική διαφορά είναι ότι τα παιδιά δεν παίρνουν το Ritalin από τη μύτη τους (δεν το ρουθουνίζουν όπως οι κοκαϊνομανείς), αλλά το καταναλώνουν με τη μορφή χαπιών!
Ritalin
Ως γνωστόν υπάρχουν πολλές επιστημονικές έρευνες που έχουν καταδείξει πως η συνεχής χρήση της κοκαϊνης και άλλων διεγερτικών ουσιών προκαλεί αλλαγές και βλάβες των εγκεφαλικών κυττάρων. Κανείς ωστόσο ερευνητής δεν μπήκε ακόμη στον κόπο να ερευνήσει αν η χρόνια χρήση νόμιμων διεγερτικών ουσιών, όπως το Ritalin, έχει παρόμοιες επιπτώσεις στους εγκεφάλους των παιδιών. Μονάχα μια μελέτη, που δημοσιεύθηκε το 1986, ήταν ειλκρινής στα συμπεράσματά της: «Στον ασθενή που υφίσταται θεραπευτική αγωγή με διεγερτικές ουσίες, η φλοιώδης ατροφία του εγκεφάλου μπορεί να είναι μια μακροπρόθεσμη δυσμενής συνέπεια αυτής της θεραπείας».
Είναι επίσης γεγονός πως η αμερικανική DEA (US Drug Enforcement Administration) γνωρίζει καλά πως μεγάλες ποσότητες Ritalin δεν χρησιμοποιούνται μόνο για «θεραπεία», αλλά και για ψυχαγωγία, καθώς έφηβοι και ενήλικοι κονιορτοπιούν τα χάπια και τα εισπνέουν από τη μύτη σαν κοκαϊνη. Η DEA διαπίστωσε μάλιστα πως η κατάχρηση του Ritalin στα γυμνάσια των ΗΠΑ αυξήθηκε από 3% σε 16% από το 1992 ως το 1995. Διαπίστωσε επίσης πως, ενώ το 1991 είχαν καταφύγει σε γιατρούς 25 παιδιά ηλικίας 10-14 ετών ώστε να απαλλαγούν από την κατάχρηση του Ritalin, το 1998 ο αριθμός αυτό εκτινάχθηκε στα 1.725 αμερικανόπουλα!
Αποτελεί κοινό μυστικό πως τα διεγερτικά δεν συνιστούν καμιά «θεραπεία». Αλλά ακόμη κι έτσι, όλη αυτή η υποκρισία θα μπορούσε να συγχωρεθεί αν αυτό το διεγερτικό αποδεικνύονταν αποτελεσματικό, και όντως βελτίωνε την κατάσταση των παιδιών. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Σπάνια τα αυτιστικά και υπερενεργητικά παιδιά αυξάνουν τις κοινωνικές τους δεξιότητες και τις μαθησιακές τους ικανότητες παίρνοντας Ritalin. Μια ντουζίνα αντικειμενικές μελέτες έχουν αξιολογήσει τη μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα των διεγερτικών ουσιών στη μαθησιακή και κοινωνική ανάπτυξη και στον αυτοέλεγχο των παιδιών. Καμιά ωστόσο από αυτές τις μελέτες δεν έχει καταδείξει πως οι διεγερτικές ουσίες είναι αποτελεσματικές στη βελτίωση της συμπεριφοράς, παρά μόνο στον έλεγχο των παιδιών –μια επίδραση που όμως σταματά με τη παύση της χορήγησης του φαρμάκου. Βέβαια τέτοιες μελέτες σπάνια βλέπουν το φως της δημοσιότητας και «θάβονται» ακόμη κι από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας. Αντί για αυτές τις αντικειμενικές έρευνες, παρουσιάζονται άλλες υποκειμενικές, όπως η περιβόητη «μελέτη ΜΤΑ», που αγνοώντας τα αντικειμενικά στοιχεία, αποφάνθηκε πως αυτές οι διεγερτικές ουσίες υπόσχονται πολλά στην ψυχική υγεία των παιδιών. Το σίγουρο πάντως είναι πως αυτά τα ψευδοφάρμακα υπόσχονται πολλά κέρδη στα ταμεία των φαρμακευτικών εταιρειών…
Όσο για το προόβλημα της υπερκινητικότητας και του αυτισμού των παιδιών η θεραπεία βρίσκεται στην πρόληψη. Η κοινωνία και κυρίως οι γονείς πρέπει να βρουν το χρόνο να ασχοληθούν πραγματικά και με αγάπη στην καθημερινή ζωή και φροντίδα των παιδιών τους.
org-inc-2-1

ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟ ΒΙΑΓΚΡΑ ΤΟΥΣ!

Μια άλλη περίπτωση κατασκευής «διαταραχών» με σκοπό τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών αποτελεί και η πρόσφατη περίπτωση του «γυναικείου Βιάγκρα». Ως γνωστόν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 εμφανίστηκε ένα «θαυματουργό χάπι», που γέμισε τα ταμεία της φαρμακοβιομηχανίας Pfizer με κέρδη δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ήταν το περιβόητο Βιάγκρα (Viagra), ένα χάπι που υποσχόταν σεξουαλική ενεργοποίηση στους μέχρι πρότινος «παροπλισμένους» άνδρες ανώ των πενήντα ετών. Η αγορά ήταν μεγάλη, καθώς υπήρχαν δεκάδες εκατομμύρια άνδρες σ’ ολόκληρο τον κόσμο, που επιθυμούσαν να επανακτήσουν τον χαμένο ανδρισμό τους. Έτσι το Βιάγκρα είχε μια άνευ προηγουμένου επιτυχία. Για τη θεραπεία της «ανδρικής σεξουαλικής διαταραχής» η Pfizer έβαλε άμεσα στα ταμεία της κέρδη της τάξεως του 1,5 δισεκατομμυρίου δολαρίων. Ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό, που έβαλε και τις υπόλοιπες φαρμακοβιομηχανίες στον πειρασμό ν’ ανακαλύψουν παρόμοια «θαυματουργά χάπια».
Στόχος πλέον ήταν οι γυναίκες. Ξαφνικά άρχισαν να εμφανίζονται από το πουθενά «έγκυρες έρευνες», που έκαναν λόγο για «γυναικεία σεξουαλική διαταραχή». Ερευνητές, που διατηρούσαν στενές διασυνδέσεις με εταιρείες φαρμάκων, επινόησαν αυτήν τη νέα διαταραχή, την οποία ανακοίνωσαν σε επιστημονικά συνέδρια, που πραγματοποιήθηκαν με τη χορηγία των φαρμακοβιομηχανιών, ώστε να ενθαρρύνουν τη χρήση από τις γυναίκες των ίδιων φαρμάκων που έχουν συμβάλλει στην αντιμετώπιση των προβλημάτων ανικανότητας από τους άνδρες. Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής ήταν να μετατραπούν τα σεξουαλικά προβλήματα των γυναικών σε «νόσο» και να διογκωθεί τεχνητά ο αριθμός των γυναικών που αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες στη σεξουαλική τους ζωή. Τα στοιχεία αυτών των ερευνών έλεγαν πως το 43% των γυναικών ηλικίας 18-59 ετών αντιμετωπίζουν τη λεγόμενη σεξουαλική δυσλειτουργία.
Το βρετανικό επιστημονικό περιοδικό British Medical Journal κατέγγειλε την όλη σκευωρία, θεωρώντας τη «γυναικεία σεξουαλική διαταραχή» μύθο, που κατασκευάστηκε για καθαρά εμπορικούς λόγους. Επρόκειτο δηλαδή για μια ακόμη τεχνητή «ασθένεια» της εποχής μας με στόχο τα υψηλή κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών από την προώθηση ενός Βιάγκρα για γυναίκες. Από την πλευρά τους οι φαρμακοβιομηχανίες υπεραμύνθηκαν των θέσεων τους και αντέτειναν ότι απλώς αναζήτησαν μία θεραπευτική λύση για εκατομμύρια γυναίκες, που αντιμετωπίζουν σεξουαλικές δυσκολίες αντίστοιχες με τα στυτικά προβλήματα των ανδρών, τα οποία αντιμετωπίζονται πολύ συχνά με το Βιάγκρα. Τα επιχειρήματα τους δεν έπεισαν κι έτσι εγκατέλειψαν την προσπάθεια να κατατάξουν τη «γυναικεία σεξουαλική διαταραχή» στις υπο θεραπεία νόσους…
Στην εποχή μας η δημόσια σωματική και ψυχική υγεία είναι αντικείμενο στυγνής εκμετάλλευσης από το καρτέλ των φαρμακοβιομηχανιών, αλλά και από το σύγχρονο ιατρικό «ιερατείο» που το υποστηρίζει. Θύμα τους είναι ολόκληρη η κοινωνία, αλλά οι πλέον ευάλωτες ομάδες είναι οι φτωχοί και οι ψυχικά ασθενείς. Αποτελεί κοινό μυστικό πως η φαρμακευτική προσέγγιση των ψυχικών ασθενειών δεν θεραπεύει, απλώς ελέγχει και καταστέλει το πρόβλημα. Ίσως θα πρέπει ν’ αναζητηθούν κι άλλες θεραπευτικές προσεγγίσεις του προβλήματος. Όπως έγραφε και ο RDLaing: «Μου φαίνεται πολύ πιο λογικό σαν σοβαρό σχέδιο να εξερευνήσουμε το εσωτερικό χωροχρόνο της συνείδησης. Ίσως αυτό να είναι ένα από τα ελάχιστα πράγματα που έχουν ακόμη κάποιο νόημα στο ιστορικό μας πλαίσιο…»
Psycho 5

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΠΗΓΕΣ

# Jeremy Laurance, Pure Madness: How Fear Drives the Mental Health System, Routledge, 2003
# Richard DeGrandpre, 
Ritalin Nation: Rapid-fire Culture and the Transformation of Human Consciousness, Norton, 1999 Michael Fitzpatrick, The Tyranny of Health: Doctors and the Regulation of Lifestyle, Routledge, 2000  # David Healy, The Antidepressant Era, Harvard, 1999
# David Healy, 
The Creation of Psychopharmacology, Harvard, 2002. # Allan V Horowitz, Creating Mental Illness, University of Chicago, 2002  # Edward Shorter, A History of Psychiatry: From the Era of the Asylum to the Age of Prozac, John Wiley, 1997 # Philip Thomas, The Dialectics of Schizophrenia, Free Association, 1997 # Reforming the Mental Health Act 1983, Department of Health, 2000 # Jessica Kingsley, Stress in Social Work, R Davies (ed), London, 1998 # Bruce Charlton, Psychiatry and the Human Condition, Radcliffe, 2000
# Λου Μαρίνοφ, Πλάτωνας, Όχι Πρόζακ, Λιβάνης 2002
# Stanislav GrofΗ Ψυχολογία του Μέλλοντος, Αρχέτυπο 2002
# TSSzaszRDLaingΔύο Δοκίμια για την Ψυχιατρική Καταπίεση, Ελεύθερος Τύπος
# Γιώργος Στάμκος, Μετά-Αποκάλυψη Τώρα, κεφ. Το Καρτέλ των Φαρμακοβιομηχανιών, Αρχέτυπο 2002
# Γιώργος Στάμκος, MIND CONTROL: Ο Πόλεμος για τον Έλεγχοι του Νου, (βλέπε το παράρτημα ΨΥΧΟΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ),  Άγνωστο 2005 

secretrealtruth