ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ!!!!

Ο Γέροντας Παΐσιος

προέβλεψε ε π α κ ρ ι β ώ ς τη σημερινή Κρίση!!!

ΤΙ ΕΙΠΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 20-30 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΕ 
ΕΛΛΑΔΑ-ΕΥΡΩΠΗ-ΚΟΣΜΟ...

ΔΕΙΤΕ ΒΙΝΤΕΟ:

δρ. Ησαΐας Κωνσταντινίδης

Μεγάλο παραμένει σε Ελλάδα και εξωτερικό το ενδιαφέρον για τα λεχθέντα του γέροντα Παϊσίου, που προέβλεψαν πριν από πάρα πολλά χρόνια τα σημερινά δραματικά γεγονότα στην πατρίδα μας, αλλά και στον κόσμο! Πράγματι, διαπιστώσαμε ότι όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες, εκτιμούν τα μέγιστα τον αξέχαστο Αγιονορείτη γέροντα και μελετούν την παρακαταθήκη-θησαυρό που μας άφησε! Κι αυτό ισχύει όχι μόνο για τον απλό λαό – που πάντοτε έχει βαθιά μες στην καρδιά του τη μεγάλη μορφή του Παϊσίου – αλλά και για ειδικούς επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων, που και οι ίδιοι παραμένουν έκθαμβοι μπροστά στο μεγαλείο του γέροντα!... 

Τεράστια η «γκάμα» θεμάτων, για τα οποία μίλησε ο γέροντας Παΐσιος. Αυτά τα θέματα καταγράφτηκαν κατά καιρούς από τους επισκέπτες του, που έμειναν συγκλονισμένοι από την προσωπικότητα του γέροντα, και είναι σήμερα κοινώς αποδεκτά και αποδεδειγμένα. Απέραντη όμως είναι και η θεματολογία των προφητειών που έκανε ο Παΐσιος, ο οποίος με το πέρασμα του χρόνου ολοένα και περισσότερο δικαιώνεται, σε σημείο μάλιστα πολλοί να λένε (ανοιχτά πλέον) ότι το πνεύμα των όσων με τη φώτιση του Θεού προείδε ταιριάζει απόλυτα στις δικές μας ημέρες, ημέρες που ουκ ολίγοι χαρακτήρισαν ακόμα και «εσχατολογικές»!

Η απίστευτη οικονομική κρίση που μαστίζει σήμερα τον «πολιτισμένο» κόσμο της Δύσης αποτελεί αναμφίβολα ένα ζήτημα που αρκετοί ερευνητές αναζητούν μέσα στις παλαιότερες προβλέψεις χαρισματικών ατόμων (ανάμεσα στα οποία ξέχωρη είναι σίγουρα η θέση του Παΐσιου). Αναζητούν δηλ. οι σύγχρονοι προβληματισμένοι άνθρωποι να δουν τι ακριβώς ειπώθηκε από τους σοφούς του παρελθόντος για τις δύσκολες και χαλεπές εποχές μας, κατά πόσο αυτοί έπεσαν «μέσα» στα όσα προφήτεψαν και – βέβαια – κατά πόσο όλα όσα είπαν τότε μπορούν να μας είναι χρήσιμα στον δικό μας αγώνα της ζωής...

Σήμερα λοιπόν θα δούμε μερικές από τις ρήσεις του Παϊσίου για τις σημερινές άθλιες ημέρες μας, που οδηγούν αρκετούς συνανθρώπους μας στην απόγνωση. Θα παραθέσουμε δε μόνο τα ΠΛΗΡΩΣ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ λεγόμενα του γέροντα (που κατέγραψαν σοβαροί άνθρωποι, διακεκριμένοι κοινωνικά) και όχι τα όσα αναπόδεικτα γράφονται – πολλές φορές ανεύθυνα – στο Διαδίκτυο, τα οποία θεωρούμε ως μη σοβαρά. Εξάλλου σε όλες μας τις έρευνες καταφεύγουμε σε έγκυρες πηγές και ουδέποτε ασχοληθήκαμε ή παραθέσαμε διάφορες «φημολογίες», «λόγια του αέρα» κτλ.
Να τι λέει λοιπόν ο Παΐσιος για τις σημερινές δύσκολες ημέρες που διερχόμαστε (πηγή μας το βιβλίο του δημοσιογράφου Παναγιώτη Σωτήρχου «Γέρων Παΐσιος»):

«Ο Θεός επιτρέπει να γίνη τώρα ένα τράνταγμα γερό. Έρχονται δύσκολα χρόνια. Θα έχουμε δοκιμασίες μεγάλες... Να το πάρουμε στα σοβαρά, να ζήσουμε πνευματικά. Οι περιστάσεις μας αναγκάζουν και θα μας αναγκάσουν να δουλέψουμε πνευματικά. Καλόν όμως είναι να το κάνουμε χαρούμενα και προαιρετικά και όχι από θλίψεις, αναγκαστικά. Πολλοί Άγιοι θα παρακαλούσαν να ζούσαν στην εποχή μας, για να αγωνισθούν... Τώρα δεν πάμε να υπερασπισθούμε την Πατρίδα ή να αγωνισθούμε, για να μη μας κάψουν οι βάρβαροι τα σπίτια μας... ούτε πάμε για ένα έθνος ή για μια ιδεολογία. Τώρα πάμε ή για τον Χριστό ή για τον διάβολο. Είναι καθαρό μέτωπο... Πάντως, θα δούμε φοβερά πράγματα. Θα δοθούν πνευματικές μάχες. Οι Άγιοι θα αγιασθούν περισσότερο και οι ρυπαροί θα γίνουν ρυπαρότεροι (Αποκ. ΚΒ΄ 11). Νοιώθω μέσα μου μια παρηγοριά. Μια μπόρα είναι, και ο αγώνας έχει αξία, γιατί τώρα δεν έχουμε εχθρό τον Αλή-Πασά ή τον Χίτλερ ή τον Μουσολίνι, αλλά τον διάβολο. Γι’ αυτό θα έχουμε και ουράνιο μισθό».

Σημειώνουμε εδώ, ως μικρό σχόλιο, τη φοβερή πράγματι φράση του γέροντα Παϊσίου ότι «πολλοί Άγιοι θα παρακαλούσαν να ζούσαν στην εποχή μας, για να αγωνισθούν»... Συνεπώς, οι μέρες μας είναι τρομακτικά δύσκολες, οι καιροί είναι ασύλληπτα πονηροί, γι’ αυτό και χρειάζεται ακόμα πιο δυναμικός αγώνας των πιστών, για να κατορθώσουν να διασώσουν το Πιστεύω τους και την ίδια τους την ψυχή! Πόσο μάλλον που ο Εχθρός μηχανεύεται συνεχώς τις πλέον ύπουλες και προηγμένες μεθόδους, για να παρασύρει τα «πρόβατα του Κυρίου» στον βούρκο, για να πάρει τις ψυχές των πιστών. Διότι ο τελικός σκοπός του είναι ένας και μοναδικός: να σκοτώσει ψυχές! Κάτι που έχει να κάνει με βαθύτατα μεταφυσικά μυστικά, που ξεκινούν από τις απαρχές κιόλας των αιώνων...
Παραθέτουμε επίσης τα κάτωθι άκρως ενδιαφέροντα αποσπάσματα από κουβέντες που είχε ο Παΐσιος με πιστούς πριν από πολλά-πολλά χρόνια:
«Θα συμβούν γεγονότα πολλά. Ίσως προλάβετε να ζήσετε και εσείς πολλά από τα σημεία, που γράφει η Αποκάλυψη. Σιγά-σιγά, αρκετά αρχίζουν και βγαίνουν. Φωνάζω ο ταλαίπωρος πριν από τόσα χρόνια. Είναι φοβερή, εξωφρενική η κατάσταση. Η παλαβωμάρα έχει ξεπεράσει τα όρια. Ήρθε η αποστασία και μένει τώρα να έρθη ο ‘’υιός της απωλείας’’ (Β΄ Θεσσ. Β΄ 3). Θα γίνη τρελλοκομείο [...]. Κάθε λίγο θα ακούμε κάτι καινούριο. Θα βλέπουμε να γίνονται τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα πράγματα. Μόνον, που τα γεγονότα θα περνάνε τάκα-τάκα (γρήγορα). Οικουμενισμός, κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων [...]. Θα γίνη μεγάλη σύγχυση. Μέσα στην σύγχυση αυτή όλοι θα ζητούν έναν Μεσσία, για να τους σώση. Και τότε θα παρουσιάσουν κάποιον που θα πη: ‘’Εγώ είμαι ο Ιμάμης, εγώ είμαι ο πέμπτος Βούδδας, εγώ είμαι ο Χριστός, που περιμένουν οι Χριστιανοί, εγώ είμαι αυτός, που περιμένουν οι Ιεχωβάδες, εγώ είμαι ο Μεσσίας των Εβραίων’’. Πέντε ‘’εγώ’’ θα έχει... Ο Αντίχριστος θα είναι ο αναμενόμενος, κατά κάποιον τρόπον, ενσαρκωμένος διάβολος, που θα παρουσιασθή στον ισραηλιτικό λαό ως Μεσσίας και θα πλανήση τον κόσμον. Έρχονται δύσκολα χρόνια. Θα έχουμε δοκιμασίες μεγάλες. Θα έχουν μεγάλο διωγμό οι Χριστιανοί. Και βλέπεις, οι άνθρωποι ούτε καν καταλαβαίνουν ότι ζούμε στα σημεία των καιρών, ότι προχωρεί το σφράγισμα. Είναι σαν να μη συμβαίνη τίποτε. Γι’ αυτό λέγει η Γραφή ότι θα πλανηθούν και οι εκλεκτοί (Ματθ. ΚΔ΄ 24 και Μάρκ. ΙΓ΄ 22)»...

Όντως, παραπάνω από συγκλονιστική, φοβερή και τρομερή είναι η παραπάνω προφητεία του γέροντα!!! Τα όσα δε προείπε αρμόζουν τόσο πολύ στις μέρες μας, που πραγματικά κάνουν τον απλό άνθρωπο να ανατριχιάζει μπροστά στα κοσμοϊστορικά γεγονότα που πλησιάζουν πια με... υπερταχύτητα (!) και οδηγούν την ανθρωπότητα στην υπέρτατη κρίση από απαρχής αιώνων!... Τι να πρωτοσημειώσουμε άραγε από τα παραπάνω μοναδικά που είπε ο Παΐσιος; Τα περί «παλαβωμάρας» και «τρελλοκομείου», τα οποία είναι ήδη γύρω μας εμφανέστατα; Τα περί «οικουμενισμού» (έτσι αποκαλεί η θρησκεία μας την «παγκοσμιοποίηση»), που ήδη έχει επιβληθεί στον πλανήτη; Ή τα περί του βδελυρού Αντιχρίστου, που κάποτε (σύντομα;) θα εμφανιστεί ως... «Σωτήρας» της ανθρωπότητας, που θα ανακουφίσει τους πονεμένους από την Κρίση ανθρώπους, με ένα όμως αντάλλαγμα: να τον προσκυνήσουν σαν... «Θεό»;!... Ναι, στα παραπάνω ο Παΐσιος προέβλεψε επακριβώς τα σημερινά δεινά-επακόλουθα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αν και πολλοί φοβούνται ότι ακόμα βρισκόμαστε στο... «πρελούδιό» της και αναμένονται ΠΟΛΥ χειρότερα πράγματα τούδε και στο εξής!...

Στο ίδιο ακριβώς πνεύμα με τα παραπάνω λεχθέντα από τον ίδιο, ιδού τι είπε επίσης ο γέρων Παΐσιος για τη σημερινή ελληνική (οικονομική, ηθική, κοινωνική...) κρίση:
«Εμείς σαν Έλληνες δεν κάνουμε τίποτα. Ευτυχώς που θα κάνει ο Θεός τώρα κάτι, γιατί αλλιώς με μας χωριό δεν γίνεται. Θα τα βολέψει ο Θεός τα πράγματα. Μετά από ένα διάστημα δεν θα βρίσκεται άπιστος άνθρωπος. Τώρα πρέπει να εργασθεί κανείς. Περνάμε τα χειρότερα χρόνια. Πολλοί Άγιοι θα ήθελαν να ζούσαν στην εποχή μας, γιατί θα τους δίνονταν η ευκαιρία να αγωνιστούν πολύ. Και πολλοί ευλαβείς χριστιανοί θα ήθελαν να ζούσαν στην εποχή μας για να αγωνιστούν κι αυτοί. Εμείς δυστυχώς μένουμε έτσι». [η εν λόγω μαρτυρία περιλαμβάνεται στο βιβλίο του πρεσβύτερου Διονυσίου Τάτση «Ο γέροντας Παΐσιος»]

Έτσι ακριβώς, όπως τα προείπε ο Παΐσιος, έχουν σήμερα τα πράγματα!!! Οι σύγχρονοι Έλληνες, βυθισμένοι μες στην κρίση, την απόγνωση και το αδιέξοδο, δεν δείχνουν καμία απολύτως διάθεση όχι μόνο να αγωνιστούν πραγματικά, αλλά δεν έχουν καν το κουράγιο να εργαστούν (σωματικά και πνευματικά)... Βλέπουν την Ελλάδα γύρω τους να γκρεμίζεται κι αυτοί μοιάζουν ολοένα και περισσότερο με τους Ινδιάνους τον καιρό που τους εξαφάνισαν οι Ευρωπαίοι άποικοι: την ώρα που οι ξένοι έπαιρναν την πατρίδα τους, εκείνοι κάθονταν άπραγοι και άνεργοι, μεθυσμένοι, βαστώντας ένα μπουκάλι ουΐσκι στο χέρι! Έτσι πέθανε ο ινδιάνικος πολιτισμός άλλοτε... Έτσι άραγε θα πεθάνει και ο ελληνικός πολιτισμός;...


Και κάτι τελευταίο. Παντού ακούμε για «Κρίση», «Κρίση» και πάλι «Κρίση». Είναι αναμφισβήτητα η λέξη της εποχής! Όμως, οφείλουμε να θημηθούμε, ότι για μέλλουσα «Κρίση» έκαναν λόγο τόσο η Αποκάλυψη του Ιωάννη όσο και πλήθος προφητών και αγίων!... «Κρίση» ήταν η ακριβής λέξη που χρησιμοποιούσαν, μιλώντας με πάθος και με δυναμισμό. Σαν να ήθελαν να μας... προειδοποιήσουν για «Κάτι»!!! Άρα; Χρειάζεται άραγε να ειπωθεί κάτι παραπάνω;...
ΒΙΝΤΕΟ
Η πρόβλεψη της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα απο τον γέροντα Παΐσιο
κ ο κρυφός σκοπός της επιβολή των νέων οικονομικών μέτρων κ των δυσβάστακτων φόρων.Απο την εκπομπή απόρρητα σενάρια με τον Σόλωνα Αμπατζή. Τα παρακάτω αποσπάσματα είναι από το βιβλίο του Αγιορείτη ιερομόναχου Χριστοδούλου Αγγελόγλου «Σκεύος εκλογής» σελ. 421, που κυκλοφόρησε το 1996 και αναφέρεται στον Γέροντα Παΐσιο


Το διαβάσαμε από το:thesecretrealtruth.blogspot.com

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ

Σὰν μυτερὴ λόγχη καρφώθηκε στὴν καρδιὰ τοῦ Ἅδη ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ἀλλὰ ἐνῶ ὁ στρατιώτης κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ «ἔνυξεν» τὴν πλευρὰ τοῦ Χριστοῦ, τὸ θανατηφόρο χτύπημα δόθηκε, ἀόρατα καὶ ἀθέατα γιὰ τοὺς πολλούς, ὄχι στὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ - πὼς ἄλλωστε νὰ πεθάνει ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ζωῆς; - ἀλλὰ στὸν ἴδιο τὸ σατανᾶ καὶ τὸ βασίλειό του, ὁ ὁποῖος ἔκτοτε αἱμορραγεῖ καὶ μάλιστα θανάσιμα. Ὡς ἱστορικῶς ἀναμφισβήτητο γεγονὸς ὑψίστης σημασίας, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀποτέλεσε τὴν ἀρχὴ τῆς ἀναπλάσεως καὶ τῆς ζωῆς, γιὰ κάθε χωματένιο καὶ θαμμένο στὴν ἁμαρτία ἄνθρωπο, ἐὰν φυσικὰ αὐτὸς ὁ ἴδιος τὸ ἐπιθυμεῖ.

Ἡ σταυρικὴ θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στὸ Γολγοθᾶ ὑπῆρξε ἡ μεγαλύτερη ἐξιλαστήρια θυσία ὅλων τῶν αἰώνων καὶ γιὰ ὅλο τὸ Σύμπαν, γιὰ τὸν ὁρατό, μὰ καὶ τὸν ἀόρατο κόσμο. Γιατὶ μὲ τὸ Πάθος καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, ἕνωσε ὁ Κύριος Ἰησοῦς γῆ καὶ οὐρανὸ καὶ συμφιλίωσε τὸν Θεὸ μὲ τὸν ἄνθρωπο. Μὲ τὴν ἀνάστασή Του ὁ μοναδικός Θεάνθρωπος τῆς ἰστορίας, ἔσχισε τὸ χειρόγραφο τῆς ἔχθρας πάνω στὸ σταυρό, ἀνακεφαλαίωσε τὰ πάντα στὸν ἑαυτό Του καὶ ἀνέστησε τὸν πεπτωκότα ἄνθρωπο, ποὺ βρισκόταν ὑπόδικος καὶ δέσμιος στὰ χέρια τοῦ «ἀντιδίκου» διαβόλου, ἤδη ἀπὸ τὴν στιγμὴ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος. Καὶ θυμίζει συμβολικὰ ἡ θυσία Του, τὸ τρύπημα τοῦ στήθους τῆς πελεκάνας μάνας μὲ τὸ ράμφος της, γιὰ νὰ θρέψει τὰ παιδιά της, ὅταν κινδυνεύουν νὰ πεθάνουν ἀπὸ πεῖνα. Θανατώθηκε ἑκούσια Ἐκεῖνος, ὁ ἀναμάρτητος, γιὰ νὰ ζωοποιηθοῦμε ἐμεῖς, οἱ ἁμαρτωλοί. Ὁ Ἀπ. Παῦλος γράφει: «ὁ Χριστὸς μᾶς ἐξαγόρασε ἀπὸ τὴν κατάρα τοῦ νόμου, μὲ τὸ νὰ γίνει ὁ ἴδιος γιὰ χάρη μας κατάρα» (Γαλ. γ´ 13). Ἀπὸ τὴν ἀνοιγμένη πλευρά Του προῆλθε ἡ νέα Εὔα, ἡ Ἐκκλησία, ποὺ εἶναι μία ἀστείρευτη πηγὴ ζωῆς. Τώρα πιὰ ὁ καθένας ἔχει τὴ δυνατότητα «νὰ μὴ χαθεῖ, ἀλλὰ νὰ ἔχει ζωὴ αἰώνια» (Ἰω. γ´ 16).

Μὲ τὸ Πάθος καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἐκπληρώθηκαν καὶ ὁλοκληρώθηκαν κατὰ γράμμα ὅλες οἱ προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ ἀφοροῦσαν στὸ πρόσωπό Του, γεγονός ποὺ ἕναν ἀντικειμενικὸ ἐρευνητὴ τὸν καθιστᾶ ἀπὸ ἄθεο, πιστὸ χριστιανό, ἢ ἀπὸ ἀπλὰ πιστό, συνειδητότερο καὶ πιὸ ὑπεύθυνο. Νά μερικὲς ἀπὸ τὶς σπουδαιότερες αὐτὲς μαρτυρίες τῆς θεότητας τοῦ Χριστοῦ: «Τρύπησαν τὰ χέρια μου καὶ τὰ πόδια μου», ἀναφωνεῖ ὁ βασιλιᾶς Δαυΐδ (Ψαλμ. 21). Ποτὲ ὅμως ὁ Δαυῒδ δὲν σταυρώθηκε, οὔτε ὑπῆρχε στὴν ἐποχή του ἡ ποινὴ τῆς σταυρώσεως. Ἐμφανέστατα προφητεύει τὴν Σταύρωση τοῦ Ἰησοῦ. «Δὲν θὰ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχή μου στὸν ᾅδη, οὔτε θὰ ἐπιτρέψεις νὰ γνωρίσει ὁ ἅγιός σου ῾διαφθορά᾿ (σωματικὴ ἀποσύνθεση)» (Ψαλμ. ιε´). Ὁ «προφητάναξ» ἀσφαλῶς ἐγνώριζε ὅτι τὸ σῶμα του μετὰ τὸ θάνατό του θὰ ἀκολουθοῦσε τοὺς νόμους τῆς φθορᾶς τῆς φύσεως. Δὲν μιλᾶ λοιπὸν γιὰ τὸ δικό του θάνατο, ἀλλὰ γιὰ τὸν τριήμερο θάνατο τοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὸν ὁποῖον ὁ «ἀναλλοίωτος βασιλεὺς» δὲν ἐγνώρισε σωματικὴ ἀποσύνθεση, ἀφοῦ εἶναι τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδας ἐνσαρκωμένο καὶ Θεὸς ὁ ἴδιος.

Ξεκάθαρα ἀκόμη ἡ Ἁγία Γραφὴ ἀποκαλύπτεται ἀπὸ τὸν ποιητή, προφήτη καὶ βασιλέα Δαυῒδ στὸν Ψαλμ. ρθ´, ποὺ θεωρεῖται γι᾿ αὐτὸ χριστολογικός, ὅταν λέγει: «Εἶπε ὁ Κύριος στὸν Κύριό μου: Κάθησε στὰ δεξιά μου μέχρις ὅτου κάνω τοὺς ἐχθρούς σου χαλάκι γιὰ τὰ πόδια σου». Ἀπὸ τὸ χωρίο αὐτὸ φαίνεται ὅτι ὁ Θεός-Πατέρας ἀπευθύνεται στὸν Θεό-Ὑιό του (καὶ οἱ δύο ἀποκαλοῦνται ἄλλωστε ἀπὸ τὸν Δαυῒδ μὲ τὸ ὄνομα «Γιαχβέ»), ὅτι ὁ δεύτερος Κύριος (ὁ Χριστός) ἤδη κάθεται στὰ δεξιὰ τῆς Θεότητας μετὰ τὴν ἀνάσταση καὶ τὴν ἀνάληψή Του καὶ ὅτι ὁ Χριστὸς ἔχει ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι θὰ τὸν σταυρώσουν, θὰ τὸν θανατώσουν καὶ θὰ τὸν ἐμπαίξουν (διαχρονικῶς μὲ τὴν ἀθεΐα, τὶς αἰρέσεις καὶ τὴν ἀνηθικότητα) ἀλλὰ στὸ τέλος ὅμως (στὴ Δευτέρα Παρουσία Του) θὰ ὑποταχθοῦν στὸ θέλημά Του (θὰ γίνουν «ὑποπόδιον τῶν ποδῶν Του»).

Ὁ προφήτης Ἡσαΐας ὁλοκάθαρα ἀναφωνεῖ: «Αὐτὸς φέρει πάνω του τὶς ἁμαρτίες μας καὶ γιὰ μας ὑποφέρει» (κεφ. 53), ἔχοντας ἐνώπιόν του τοὺς λόγους τῶν παθῶν τοῦ Μεσσία. Μία ἄλλη μαρτυρία τοῦ προφήτη Ζαχαρία ἀφορᾶ στὸ σταυρικὸ θάνατο τοῦ ἐκλεκτοῦ: «Θὰ ἀτενίσουν ἐμένα τὸν ὁποῖον ἐλόγχισαν» Καὶ τέλος: «κόκκαλό του δὲν θὰ συντρίψετε» (Ἔξ. ιβ´ 10, Ἀριθ. θ´ 12). Πράγματι ἐνῶ οἱ στρατιῶτες ἐσπασαν τὰ μηριαῖα ὀστὰ τῶν δὺο ἄλλων κακούργων γιὰ νὰ ἐπιφέρουν γρηγορότερο θάνατο, τὸν Ἰησοῦ δὲν τὸν ἄγγιξαν, διότι εἶχε ἤδη ἐκπνεύσει. Ἀλλὰ καὶ ἡ προφητεία τοῦ τραγικοῦ ποιητῆ Αἰσχύλου πραγματοποιήθηκε στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου, ποὺ ἀναφέρεται στὸν «Προμηθέα Δεσμώτη» μὲ τὰ λόγια τοῦ Ἑρμῆ, πρὸς τὸν δεμένο στὸν Καύκασο Προμηθέα: «Δὲν θὰ πάρουν τέλος τὰ βάσανά σου, μέχρις ὅτου κατέβει ἕνας θεὸς στὰ βάθη τοῦ ἅδη γιὰ νὰ πάρει πάνω του τὰ πάθη σου».

Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ θανάτου Του (Παρασκευὴ 3μ.μ. ἕως Κυριακὴ πρωὶ) ὁ σωτήρας τῶν ὅλων (ἡ θεότητα μαζὶ μὲ τὴν ψυχή του) κήρυξε στὰ «ἐν τῇ φυλακῇ πνεύματα» τοῦ ᾅδη τὸ εὐαγγέλιο τῆς λύτρωσης. Αὐτὸν δηλαδὴ τὸν Ἴδιον. Καὶ ἔσωσε πολλούς (Α´ Πέτρ. γ´ 18-20), ἐνῶ τὰ εὐσεβῆ μέλη τοῦ Μ. Συνεδρίου, Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος, ἀποκαθήλωναν καὶ ἔθεταν τὸ «ἄπνουν» ἔνδοξο σῶμα σὲ ἀμεταχείριστο καὶ καινούριο μνῆμα. Δεκαέξι ἔνοπλοι στρατιῶτες στὴ συνέχεια ἐπιτηροῦσαν τὴ σφραγισμένη εἴσοδο.

Γιὰ τὸν φιλόσοφο Ρενάν, πολὺ ὀρθὰ «ὁ Χριστιανισμός στηρίζεται πάνω στὸν ἄδειο τάφο τοῦ Ἰησοῦ». Γιατὶ «ἂν ὁ Χριστός δὲν ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκρούς», ἐπισημαίνει ὁ ἀπ. Παῦλος, «εἶναι μάταιη ἡ πίστη μας καὶ κενὸ τὸ κήρυγμά μας». Μὰ ὁ Χριστός άληθινὰ «σηκώθηκε ἀπὸ τοὺς νεκροὺς», συνεχίζει, καὶ ἀποτελεῖ ἡ ἀνάστασή Του τὴν «ἀρχὴ τῆς ἀνάστασης ὅλων τῶν κεκοιμημένων» (Α´ Κορ. ιε´ 20). Ἡ ἀνάστασή Του ἔγινε ἡ «ἐγγύηση καὶ ἡ ἀφετηρία τῆς ἀνάστασης ὅλων. «Μέσα στὸν Χριστὸ καὶ διὰ τοῦ Χριστοῦ ὅλοι θὰ ζωοποιηθοῦν» (Α´ Κορ. ιε´ 20-21), ἀφοῦ ἐκεῖνος εἶναι «ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή» καὶ ὅποιος πιστεύει σ᾿ Αὐτὸν «κι ἂν ἀκόμη πεθάνει, θὰ ζήσει» (Ἰω. ια´ 25).

Πολλοὶ καὶ ἰδιαίτερα στοὺς αἰῶνες τοῦ Διαφωτισμοῦ (17ος, 18ος, 19ος αἰ.) ἀμφισβήτησαν τὴν πραγματικότητα τῆς «ἐκ νεκρῶν ἔγερσης» τοῦ θεανθρώπου καὶ οἱ κατηγορίες συνοψίζονται σὲ τρεῖς κυρίως:

1. Ὁ Ἰησοῦς δὲν πέθανε, ἰσχυρίζονται, ἀλλὰ λιποθύμησε πάνω στὸν Σταυρὸ. Ἀργότερα μέσα στὸν τάφο συνῆλθε, βγῆκε καὶ παρουσιάσθηκε στοὺς μαθητές του ὡς ἀνάστημένος.

2. Οἱ μαθητές του δῆθεν ἔκλεψαν τὸ πτῶμα του, τὸ ἔκρυψαν καὶ παρουσίασαν τὴν ὑπόθεση ὅτι ὁ δάσκαλός τους ἀναστήθηκε.

3. Οἱ μυροφόρες καὶ οἱ μαθητές του «φαντάστηκαν» ἀνάστημένο τὸν Ἰησοῦ, γιατὶ τὸν ἀγαποῦσαν πολὺ καὶ τὸν εἶχαν πιστέψει ὅσο ζοῦσε.

Ἐκ φυλλαδίου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σύρου, 
ἐκδοθέντος τὸν Ἀπρίλιο 2005

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ...

Η σταύρωση του Ιησού είναι το φρικτότερο ανοσιούργημα του ανθρώπινου μίσους αλλά και το θαυμαστότερο αριστούργημα της θείας αγάπης. Είναι το βδελυρότερο κατόρθωμα των δυνάμεων του σκότους αλλά και το ενδοξότερο επίτευγμα της θείας σοφίας. Είναι το πιο δακρύβρεκτο δράμα και το πιο ασύλληπτο θαύμα, των θαυμάτων το θαύμα. Στο θείο δράμα αποκαλύπτονται τα απροσμέτρητα βάθη της ανθρώπινης αθλιότητας και τα απροσπέλαστα ύψη της θείας αγιότητας.Αυτόν που λίγες μέρες πριν, τον υποδέχτηκαν με αλαλαγμούς χαράς και ιαχές θριάμβου ως βασιλιά, Τον οδηγούν στο Γολγοθά ως κατάδικο.. Μια οργισμένη λαοθάλασσα Τον συνοδεύει στην αιματηρή πορεία του και μόνο κάποιες συμπονετικές γυναίκες θρηνούν και οδύρονται γι' Αυτόν. Καθώς πορεύεται βαστώντας τον σταυρό, παραπαίει και κάτω από το βάρος του καταρρέει στο τραχύ μονοπάτι.Αν η μαστίγωση ήταν τρομακτική, η σταύρωση ήταν ασύγκριτα πιο φρικιαστική. Υψωμένος επάνω στο σταυρό πεθαίνει μ΄ ένα αργό, αγωνιώδη, ασύλληπτα οδυνηρό θάνατο.Έξι ώρες είναι καθηλωμένος , από τις 9 το πρωί μέχρι τις 3. Το εξάωρο αυτό διάστημα χωρίζεται σε δύο τρίωρα. Στις 12 η ώρα, έλαβε χώρα μια τρομακτική, υπερφυσική έκλειψη του ηλίου που ποτέ άλλοτε δεν είχε συμβεί. Ένα σκοτάδι ζοφερό κάλυψε όλη τη γη και ένας σεισμός δυνατός τη συντάραξε.Τρεις ολόκληρες ώρες το σκοτάδι σκέπαζε το λόφο του μαρτυρίου, την Ιερουσαλήμ, την Ιουδαία, όλη τη γη. Ενώ οι γραμματείς και φαρισαίοι, οι αρχιερείς και οι Ρωμαίοι ανύποπτοι και ανίδεοι, προκαλούσαν τον Χριστό και τον βλασφημούσαν, στον αόρατο υπερβατικό κόσμο ξετυλίγονταν γεγονότα αιώνιας σπουδαιότητας, άπειρης βαρύτηταςΣύμφωνα με διάφορους βιβλικούς υπαινιγμούς, φαίνεται πως το πρώτο, πρωινό τρίωρο, πραγματοποιήθηκε πρώτον, ο επίσημος καταλογισμός του χρέους της ανθρωπότητας εκ μέρους του Θεού, στο εκπρόσωπό μας τον Ιησού Χριστό, ο οποίος βρισκόταν στο εδώλιο τού κατηγορουμένου, επάνω στον σταυρό του μαρτυρίου. Δεύτερον, έλαβε χώρα η ακρόαση εκ μέρους του Ιησού τού κατηγορητηρίου και η ανάληψη εκ μέρους Του όλης της ενοχής, ώστε να δεχτεί Αυτός την ποινή, ως αντικαταστάτης της αμαρτωλής ανθρωπότητας.Τα συνταρακτικά και κοσμοϊστορικά γεγονότα του πρώτου τρίωρου, διαδραματίστηκαν παρισταμένων ως μαρτύρων όλων των μυριάδων όντων του αόρατου πνευματικού σύμπαντος, αγαθών και πονηρών.Μετά την ανάγνωση του κατηγορητηρίου και την εκφώνηση της δικαστικής απόφασης ενάντια στον κατάδικο Χριστό, επακολούθησε το δεύτερο σκοτεινό τρίωρο της σταύρωσης, τότε που ο ήλιος σκοτείνιασε και σκέπασε τη γη το τρομερό σκοτάδι. Τότε επιβλήθηκε στον αντικαταστάτη μας η εξιλαστήρια ποινή, η έκχυση του αίματός Του αλλά και η εγκατάλειψή Του από τον ουράνιο Πατέρα.Ο Χριστός στο σταυρό δεν πέθανε μόνο σωματικά. Πριν γνωρίσει το σωματικό θάνατο, γεύθηκε και έναν άλλο θάνατο ασύλληπτα πιο τρομερό, τον πνευματικό θάνατο. Η αιώνια και αρράγιστη ένωσή Του, η βαθύτατη και στενότατη σχέση Του με τον ουράνιο Πατέρα διακόπηκε και ο Πατέρας απομακρύνθηκε από κοντά Του. Τότε μέσα από τα έγκατα της ύπαρξής Του ξεριζώθηκε η συγκλονιστική κραυγή που αντήχησε μέσα στους απέραντους ουρανούς: ''Θεέ μου Θεέ μου διατί με εγκατέλειπες''Ο ουράνιος Πατέρας απέστρεψε το βλέμμα Του από τον Υιό Του και τον εγκατέλειψε, γιατί είδε στο πρόσωπό Του τον μεγαλύτερο αμαρτωλό όλων των αιώνων.Όλα τα εγκλήματα, όλα τα ανοσιουργήματα, όλες οι αισχρότητες και οι αθλιότητες που έχουν διαπραχθεί ή θα διαπραχθούν από τη χαραυγή της ιστορίας μέχρι το τέλος , όλες οι αμαρτίες μου και οι αμαρτίες σου έπεσαν επάνω στον αναμάρτητο Υιό του Θεού. Και Εκείνος τις αποδέχθηκε σαν να τις είχε διαπράξει ο ίδιος. ''Ιδού ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου''Το δράμα του σταυρού ολοκληρώθηκε με την κραυγή: ́ ́τετέλεσται ́ ́Δεν ήταν μια φωνή αγωνίας και απελπισίας. Ήταν η ιαχή της νίκης και του θριάμβου. Το έργο Του περατώθηκε, η σωτηρία μας πραγματοποιήθηκε, με το φρικτό Του θάνατο ο Χριστός μας έσωσε, μας λύτρωσε αιώνια.Τώρα, εκεί στο σταυρό συμφιλιωνόμαστε με τον Θεό, βρίσκουμε ειρήνη με τον Δημιουργό μας, ειρήνη στη συνείδηση μας, ειρήνη στα βάθη της ψυχής μας. Ελευθερωνόμαστε από τα βάρη της ενοχής, τα πάθη και τα άγχη, τους φόβους της ζωής και τους τρόμους του θανάτου.Οι σχέσεις μας με τον Θεό αποκαθίστανται και απολαμβάνουμε μια στενή, καθημερινή επικοινωνία μαζί Του.Μπορούμε να τον πλησιάζουμε με θάρρος και να Τον ονομάζουμε, Πατέρα! Η σωτηρία για την οποία ο Χριστός θυσιάστηκε , είναι η αληθινή ευτυχία μας σε αυτή τη ζωή και στην ατέλειωτη αιωνιότητα. Εκεί στο σταυρό ανθίζει η πιο γλυκιά ελπίδα: Χάρη στη θυσία του Χριστού, εμείς οι ανάξιοι αμαρτωλοί, μια μέρα θα βρεθούμε στην αιώνια πολιτεία του Θεού.Ο σταυρωμένος Χριστός, σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης, σήμερα διακηρύττει το έξοχο μήνυμά Του Με ολάνοιχτη τη ματωμένη αγκαλιά Του μας προσκαλεί κοντά Του, με απέραντη αγάπη: Ελάτε σε μένα όλοι οι κουρασμένοι και φορτωμένοι και εγώ θα σας αναπαύσω.

eleftheria.gr

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Νέας Μάκρης

Ο Άγιος Εφραίμ γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 14 Σεπτεμβρίου του 1384μ.Χ. Ήταν ένα από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας Μόρφη. Οι γονείς του όταν βάπτισαν τον Άγιο του έδωσαν το όνομα Κωνσταντίνος. Σε μικρή ηλικία ο Άγιος Εφραίμ ορφάνεψε από πατέρα. Από εκείνη την στιγμή η μητέρα του ανέλαβε εξ ολοκλήρου την φροντίδα της οικογένειας. Στην φροντίδα αυτή συμπεριέλαβε και την χριστιανική αγωγή των παιδιών της. Ο Άγιος από μικρός έδειξε ιδιαίτερη αγάπη για τον Θεό και την Χριστιανική πίστη

Όταν ο Άγιος Εφραίμ ήταν δεκατεσσάρων ετών, στην περιοχή των Τρικάλων γινόταν από τους Τούρκους, υπό τις διαταγές του Σουλτάνου Βαγιαζίτ του 1ου, επιχειρήσεις παιδομαζώματος. Το παιδομάζωμα ήταν το πρώτο στάδιο της δημιουργίας των Γενίτσαρων. Μάζευαν οι Τούρκοι μικρά Ελληνόπουλα, τα έστελναν στην Τουρκία όπου σε ειδικά στρατόπεδα τα μεγάλωναν γεμίζοντας την καρδιά τους αγάπη για τον Αλλάχ και μίσος για τον Χριστό και την Ελλάδα. Αυτά τα Ελληνόπουλα γίνονταν οι φοβεροί Γενίτσαροι, που όπως λένε πολλές μαρτυρίες ήταν σκληρότεροι και από τους ίδιους τους Τούρκους.


Φοβούμενη η μητέρα του Αγίου ότι θα τον πάρουν και αυτόν οι Τούρκοι, τον συμβούλεψε να φύγει από το πατρικό του σπίτι και να κατευθυνθεί σε περιοχές της Ελλάδας που δεν ήταν ακόμα κάτω από τον Τουρκικό ζυγό. Όταν έφτανε σε μια τέτοια περιοχή, τον ορμήνεψε, να βρει ένα μοναστήρι και να εισαχθεί εκεί ως δόκιμος μοναχός, μιας και η μοναστική ζωή ήταν κάτι που επιθυμούσε και ο ίδιος. Τις συμβουλές αυτές ακολούθησε ο Άγιος Εφραίμ και μετά από πολλούς κόπους έφτασε στο όρος Αμώμων της Αττικής. Είναι το όρος που, στις μέρες μας, στους πρόποδες του είναι χτισμένη η Νέα Μάκρη. Στο όρος είχαν μαζευτεί χριστιανοί ασκητές, και από αυτούς ονομάστηκε όρος Αμώμων, δηλαδή όρος των Καθαρών. Εκεί υπήρχε και το ανδρικό μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Σε αυτό το μοναστήρι κατάφυγε ο Άγιος Εφραίμ και έμεινε έως την ηλικία των 18 ετών ως δόκιμος μοναχός της μονής. 

Στην ηλικία των δεκαοκτώ χρίστηκε μοναχός και έλαβε το όνομα Εφραίμ (όπως έχουμε αναφέρει μέχρι τότε ονομαζόταν Κωνσταντίνος). Μετά δε από λίγα χρόνια χειροτονήθηκε Ιερέας. Στο μοναστήρι περνούσε πολύ λίγο χρόνο. Συνήθως ήταν απομονωμένος σε μια σπηλιά στην περιοχή όπου και ασκήτευε. 

Τα χρόνια περνούσαν και η Οθωμανική αυτοκρατορία είχε υποδουλώσει σχεδόν όλη την Ελλάδα. Στην περιοχή της Αττικής δρούσαν Τουρκικά στρατεύματα υπό τις διαταγές του Εβρενόμπεη. Μέρος αυτών των στρατευμάτων, το 1424, αναπτύχθηκε στην περιοχή του όρους Αμώμων και άρχισε να καταστρέφει, να λεηλατεί και να δολοφονεί, κάνοντας πράξη την συνήθη τακτική των Τουρκικών στρατευμάτων τον καιρό εκείνο. Έτσι έφτασαν και στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και απαίτησαν να τους παραδοθούν οι θησαυροί του μοναστηριού. Το μοναστήρι όμως ήταν φτωχό και το μόνο που κατάφεραν να πάρουν οι Τούρκοι από εκεί ήταν οι ζωές όλων των μοναχών που σφαγιάστηκαν στην αυλή του μοναστηριού. 

Ο Άγιος την ημέρα εκείνη δεν ήταν στο μοναστήρι. Όταν το επισκέφθηκε την επόμενη, βρήκε τα πτώματα των μοναχών στην αυλή και το μοναστήρι κατεστραμμένο. Αφού φρόντισε για την ταφή των μοναχών, αποσύρθηκε μόνιμα πλέον στην σπηλιά που ασκήτευε. Στο μοναστήρι κατέβαινε μόνο στις μεγάλες εορτές για να λειτουργήσει στην εκκλησία του. Σε μια τέτοια εορτή, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1425 (ημέρα μνήμης της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού), ξαναεπισκέφθηκαν οι Τούρκοι την μονή. Συνέλαβαν τον Άγιο και άρχισαν να τον υποβάλουν σε φρικτά βασανιστήρια προσδοκώντας να τους αποκαλύψει τυχών μυστικές κρύπτες με θησαυρούς που δεν είχαν καταφέρει να ανακαλύψουν. Οκτώ ολόκληρους μήνες ο Άγιος υπέμενε τα φρικτά βασανιστήρια των Τούρκων έως τις 5 Μαΐου του 1426 κρεμασμένος ανάποδα καρφωμένος με καρφιά στον κορμό μιας μουριάς, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, σε ηλικία 42 ετών

 


Το δένδρο στο οποίο μαρτύρησε ο Άγιος 

Στις μέρες μας στο μοναστήρι αυτό μένουν και υπηρετούν μοναχές. Το λείψανο του Αγίου Εφραίμ φυλάσσεται εκεί και καθημερινά εκατοντάδες πιστών το επισκέπτονται ζητώντας από τον Άγιο την ευλογία και την βοήθεια του. Ο Άγιος με την χάρη του Θεού έχει κάνει χιλιάδες θαύματα. Στον περίβολο της μονής, και προστατευμένη από κτίσμα που χτίστηκε γύρω της, υπάρχει η μουριά πάνω στην οποία ο Άγιος Εφραίμ άφησε την τελευταία του πνοή. Η ηρεμία που επικρατεί στον χώρο είναι κάτι που δεν περιγράφεται με λέξεις. Θα την νιώσετε κι εσείς όταν με την βοήθεια του Χριστού επισκεφθείτε τον Άγιο Εφραίμ στην μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στην Νέα Μάκρη Αττικής. 

Η εκκλησία μας έχει αφιερώσει στην μνήμη του Αγίου Εφραίμ δύο ημέρες του έτους. Την 5η Μαΐου όπου τιμούμε το μαρτυρικό θάνατο του Αγίου και την 3η Ιανουαρίου όπου τιμούμε την ανεύρεση των ιερών λειψάνων του. Τα ιερά λείψανα του Αγίου Εφραίμ βρέθηκαν με Θεία 
Παρέμβαση το 1950, 524 ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο του. 
 

Ένα απο τα παλαιότερα μοναστήρια της Αττικής είναι αυτό στο Όρος των Αμωμών (τοποθεσία γνωστή σήμερα ως Νέα Μάκρη). Πολλοί μοναχοί και ιερείς έμειναν εκεί και προσευχήθηκαν στον Κύριο. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας έγιναν μεγάλες και βάρβαρες σφαγές όπου ξεκληρίστηκε το μοναστήρι, ένα απο τα θύματα ήταν και ο Άγιος μας. Το 1945 η Μοναχή τότε Μακαρία πήγε στα ερείπια της αρχαίας μονής του Ευαγγελισμού άλλοτε ονομαζόμενης ως Σταυροπηγιακής, του Όρους Αμωμών, στις βορειανατολικές υπωρείες του Πεντελικού. Απο θεία παρόρμηση, διαμόρφωσε ένα κελάκι εκεί και άρχιζε να καθαρίζει τα ερείπια του παλαιού Ναού για να τον ανακατασκευάσει. Εκεί πολλές φορές διαλογιζόταν ότι σε εκείνα τα χώματα είχαν ζήσει κατά την πάροδο των αιώνων Άγιοι Μοναχοί και προσευχόταν να " γνωρίσει ή να της φανερωθεί κάποιος απο αυτούς". Μια φωνή στην αρχή σιγανή αλλά με τον καιρό δυνατότερη στην ψυχή της, της έλεγε " Σκάψε και θα βρείς αυτό που επιθυμείς" και θαυμαστώς της είχε φανερωθεί ένα σημείο στο προαύλιο του Μοναστηριού. 


Έτσι στις 3 Ιανουαρίου 1950 έχοντας έναν εργάτη για άλλες εργασίες στο μοναστήρι τον έβαλε να σκάψει στο σημείο όπου την υποδείκνυε η ψυχή της. Ο εργάτης ήταν αρνητικός ήθελε να σκάψει οπουδήποτε αλλού παρά σε αυτό το σημείο, τελικά μετά απο τις εκκλήσεις και τις προσευχές, ο εργάτης πείστηκε και ξεκίνησε να σκάβει. Το σημείο εκεί είχε ένα μισογκρεμισμένο τζάκι, τοίχο κ.α πράγματα που έδειχναν ότι εκεί κάποτε υπήρχε κελί κάποιου μοναχού. Φτάνοντας το 1,70 ύψος σκάψιμο βρέθηκε το πρώτο εύρημα.. Ένα κεφάλι.. και όλος ο τόπος απόκτησε μια ευωδιά.. ( ήταν 3/1/1950 ώρα 9 το πρωί) σιγά σιγά και με προσοχή ή Ηγουμένη Μακαρία έβγαλε όλο το σκήνωμα και το τοποθέτησε σε μία θυρίδα που ήταν πάνω απο τον τάφο.



Ήταν φανερό ότι πρόκειτο για κληρικό γιατί το ράσο του είχε παραμείνει άθικτο. Το βράδυ, διαβάζοντας τον εσπερινό η Ηγουμένη άκουσε βήματα.. ο ήχος ερχόταν απο τον τάφο.. μετά απο τον περίβολο και έφτασε ως την πόρτα της εκκλησίας. Εκεί πρωτοαντίκρυσε τον Άγιο, ψηλός με μάτια μικρά στρογγυλά, με μακριά μαύρα γένια που έφταναν στον λαιμό, ντυμένος με την μοναχική αμφίεση. Στο ένα χέρι είχε μία φλόγα και με το άλλο ευλογούσε. Ο Άγιος ζήτησε να τον βγάλουν απο αυτή την θυρίδα που το είχαν. Την επόμενη κι όλας μέρα η Ηγουμένη καθάρισε τα οστά και τα τοποθέτησε σε μια θυρίδα στο Ιερό του Ναού. Το ίδιο βράδυ φανερώθηκε στον ύπνο της ο Άγιος και την ευχαρίστησε και της φανέρωσε και το όνομα του " ΕΦΡΑΙΜ "


Του Αγίου Εφραίμ (Νέας Μάκρης)

 Της ερήμου πολίτης.
Εν όρει των Αμώμων ώσπερ ήλιος έλαμψας, και μαρτυρικώς, θεοφόρε, προς θεόν εξεδήμησας, βαρβάρων υποστας επιδρομάς, Εφραίμ Μεγαλομάρτυς του Χριστού, δια τούτο αναβλύζεις χάριν αεί, τοις ευλαβώς βοώσι σοι, δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα.

Μεγαλυνάριον
Βίω διαλάμπων ασκητικώ, εν όρει Αμώμων, ηγωνίσω μαρτυρικώς, και θαυμάτων χάριν, θέοθεν εκομίσω, Εφραίμ Οσιομάρτυς, Αγγέλων σύσκηνε.

πηγή:ioannis-kapodistrias.gr