Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα mind control. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα mind control. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2015

Mind Control και μυστικές υπηρεσίες

Μια κρυφή επιθυμία της πλειοψηφίας των ανθρώπων σε αυτό το πλανήτη είναι τα πάντα γύρω τους να κατευθύνονται σύμφωνα με τη σκέψη τους. Ποιος δεν θα επιθυμούσε αυτό το ιδιαίτερο χάρισμα, να μπορεί να προγραμματίζει τους ανθρώπους γύρω του και επομένως τα γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή του. Κάτι τέτοιο σαφώς και είναι ανέφικτό όμως αυτό δεν σημαίνει πως ο έλεγχος της ανθρώπινης βούλησης είναι ένα απροσπέλαστο εμπόδιο.

Ο όρος mind control πρωτοεμφανίστηκε τη δεκαετία του 50 όπου το ψυχροπολεμικό κλίμα βρισκόταν στο απόγειο του. Τη δεκαετία του 70 διαδόθηκε ευρύτερα με τη δημοσιοποίηση των εγγράφων του κρυφού μέχρι τότε προγράμματος της CIA «MK – ULTRA», για να φτάσουμε βεβαίως στην εποχή μας όπου συνιστά το κλειδί-πασπαρτού στην εργαλειοθήκη του καλού συνωμοσιολόγου. Απόδειξη τα δεκάδες βιντεάκια που ξεφυτρώνουν κάθε μέρα στο youtube σαν μανιτάρια με κεντρικό θέμα τη χειραγώγηση των χολιγουντιανών σταρ από χειριστές μυστικών υπηρεσιών ή των αγαπημένων μας πολυάσχολων και πανταχού παρών Illuminati. Βέβαια αυτή η λαίλαπα υπερπληφορόρησης δυσχεραίνει την αναγνώριση του πραγματικού απο του φανταστικού, της τεκμηριωμένης είδησης από τη μυθοπλασία κάνοντας τη προσπάθεια του επίδοξου ερευνητή πολύ πιο απαιτητική
Ως mind control ορίζεται κάθε διαδικασία η οποία αποσκοπεί στη μείωση της αυτονομίας του υποκειμένου, στην ανικανότητα να σκεφτεί ανεξάρτητα και στη διάλυση των προηγούμενων πεποιθήσεων και συμπεριφορών με σκοπό τη δημιουργία νέων. Αρκετοί φιλόσοφοι έχουν στοχαστεί στη θεώρηση ότι η κάθε κοινωνία αποτελεί μία τεράστια μηχανή πλύσης εγκεφάλου. Το κάθε νέο μέλος της κοινωνίας όντας ένα άγραφο χαρτί (που φέρει βεβαίως γονιδιακές προδιαθέσεις) προγραμματίζεται να τηρεί και να υπακούει τις κοινωνικές νόρμες, τους ηθικούς κανόνες, την αποδεκτή σεξουαλική συμπεριφορά και το επικρατέστερο θρησκευτικό δόγμα.
Όταν ο Ρώσσος μαθηματικός Ουσπένσκυ άρχισε να μελετά τα κείμενα του μεγάλου εσωτεριστή Γεώργιου Γκουρτζίεφ αντιμετώπισε αρκετή δυσκολία στη κατανόηση της πεποίθησης του δασκάλου του, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι προγραμματισμένες μηχανές, τελείως ασυνείδητες για τη φύση του κόσμου που τους περιβάλλει. Σε μία εποχή όπου το πέπλο της καταστροφής του Α παγκόσμιου πολέμου είχε
αρχίσει να τυλίγει το πλανήτη ο Ουσπένσκυ είδε ένα φορτηγό γεμάτο με ψεύτικα ανθρώπινα πόδια. Αυτά τα ψεύτικα πόδια είχαν ως προορισμό τα νοσοκομεία της εμπροσθοφυλακής για στρατιώτες που τα πόδια τους δεν είχαν εκτιναχθεί ακόμα αλλά κάτι τέτοιο θα τους συνέβαινε στο μέλλον. Η πρόβλεψη ότι τα πόδια των φαντάρων θα ανατιναζόταν ήταν τόσο δεδομένη ώστε να σταλεί μία καινούρια παρτίδα με ψεύτικα πόδια. Η υπόθεση βασιζόταν στη μαθηματική βεβαιότητα ότι εκατομμύρια νέοι άνδρες θα προχωρούσαν στη μάχη με κατεύθυνση τον ακρωτηριασμό και το θάνατο τους τόσο απερίσκεπτα όσο μία αγελάδα μέσα στο σφαγείο. Μέσα σε μία αναλαμπή ο Ουσπένσκυ συνειδητοποίησε τη μηχανική φύση της καθημερινής ανθρώπινης συνειδητότητας.

Οι βασικές προϋποθέσεις
Η ταμπέλα της συνωμοσιολογίας φαίνεται να απλώνει τη σκιά της ακόμη και στα γνήσια γεγονότα. Η εκφώνηση και μόνο της λέξης αυτής συνιστά ένα αποτελεσματικό βέλος στη φαρέτρα του κάθε εξουσιαστή ή εκπρόσωπου της εξουσίας (δημοσιογράφου) καθώς πλήγει καίρια την αξιοπιστία του υπό συζήτηση θέματος. Έτσι στις πιο πολλές υποθέσεις μαζί με τα ξερά καταλήγουν να καίγονται και τα χλωρά.
Διάφορες πολύκροτες υποθέσεις του προηγούμενου αιώνα φέρουν αρκετά στοιχεία που δείχνουν mind control ωστόσο οι αποδείξεις για να στηρίξουν τις υποθέσεις αυτές είναι μηδαμινές. Ποιός μπορεί να ξεχάσει την δολοφονία του υποψήφιου πρόεδρου R. Kennedy από το παλαιστίνιο Sirhan Sirhan ο οποίος υποστήριζε μετά μανίας ότι δεν θυμάται τίποτα για τη διάπραξη του φόνου αφού υπήρξε μια άβουλη μαριονέτα στα χέρια των μυστικών υπηρεσιών. Βολικός ισχυρισμός για ένα δολοφόνο θα πείτε, ωστόσο με τα όσα θα δούμε παρακάτω ίσως αναθεωρήσετε…
Φαινόμενα mind control έχουν απασχολήσει κατά καιρούς την ελληνική επικαιρότητα. Αρκετή φιλολογία είχε υπάρξει το καλοκαίρι του 2002, τη περίοδο της σύλληψης του μέλους της 17 Νοέμβρη Σάββα Ξηρού όταν αρκετά σενάρια εμφάνιζαν τις διωκτικές αρχές να χρησιμοποιούν αμφιλεγόμενες μεθόδους ανάκρισης όπως εμφύτευση μνήμης μέσω φαρμάκων για να αποσπάσουν την ομολογία του Ξηρού. 3 χρόνια νωρίτερα το 1999, το χαμένο βλέμμα του συλληφθέντα Κούρδου αρχηγού του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν είχε πυροδοτήσει και πάλι τα σενάρια περί μυστικών υπηρεσιών και τεχνικών διανοητικού ελέγχου.
Οι κοινωνικές νόρμες, τα κατευθυνόμενα πρότυπα των ΜΜΕ και το στενό οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον αποτελούν τους βασικούς πλάστες του ευαίσθητου παιδικού και εφηβικού ψυχισμού. Ποιός είναι λοιπόν ο τρόπος να επαναπρογραμματίσεις ένα ήδη προγραμματισμένο κοινωνικό ρομπότ;
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η απομάκρυνση του υποκειμένου από το περιβάλλον του. Το υποκείμενο πρέπει να έρθει αντιμέτωπο με ένα νέο χώρο πραγματικότητας, μακριά από τα αγαπημένα του πρόσωπα, τις συνήθειες του και με εμφανή το φόβο του θανάτου, το άγχος της απώλειας η της σωματικής βλάβης. Το υποκείμενο νιώθει αβοήθητο ωστόσο τρέφεται σε τακτικά χρονικά πλαίσια. Κατ αυτό το τρόπο ενεργοποιούνται ένστικτα, βιοχημικά προγράμματα προέλευσης εκατομμυρίων χρόνων. Το υποκείμενο κατέρχεται στο πιο αρχέγονο κύκλωμα του εγκεφάλου αυτό της επιβίωσης. Ο επίδοξος προς μύηση τέκτονας βρίσκεται θαμμένος μέσα σε ένα τάφο και δίνει τους όρκους του υπό την απειλή ξίφους. Όλα αυτά είναι τελετουργικά δρώμενα βέβαια αλλά μπορείτε να καταλάβετε το νόημα. Το υποκείμενο υπό το άγχος του θανάτου δένεται με όποιον είναι κοντά του αφού το βιολογικό κύκλωμα επιβίωσης του αναζητά οποιαδήποτε μητρική φιγούρα είναι διαθέσιμη ώστε να νιώσει τη πολυπόθητη ασφάλεια. Υπό την καθοδήγηση της νέας μητρικής φιγούρας, το υποκείμενο είναι πιο ευεπηρέαστο ώστε να δεχτεί τα δεδομένα της νέας πραγματικότητας.
Στη φυλή Ινδιάνων Zuni, το αρσενικό κατά τη διάρκεια της εφηβείας απαγάγετε από μέλη της φυλής, ντυμένα μασκοφόροι δαίμονες, μακριά από τη μητέρα και άλλα πρότυπα ασφαλείας που πιθανόν έχει. Απομονώνεται σε κάποια κοντινή ερημική περιοχή και απειλείται η ζωή του με αιχμηρά όπλα από τους μοχθηρούς δαίμονες. Τότε οι μάσκες πέφτουν και αποκαλύπτεται ότι οι δαίμονες δεν είναι παρά γνωστά πρόσωπα. Σε αυτή τη στιγμή αποκάλυψης όπου το υποκείμενο είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητο στα εξωτερικά ερεθίσματα, του αποκαλύπτονται τα μυστικά της φυλής με έναν μοναδικό τρόπο που του μένουν για πάντα χαραγμένα στη συνείδηση. Η συγκεκριμένη τεχνική συναντάται σε απειράριθμες παραλλαγές σε εκατοντάδες φυλές ανά το κόσμο. Στην ανατολή διάφορες σχολές ταντρικών χρησιμοποιούν ακόμα μια πιο επικίνδυνη παραλλαγή όπου ο υποψήφιος προς μύηση καταναλώνει ψυχεδελικές ουσίες και στη συνέχεια περνάει όλη τη νύχτα του σε νεκροταφείο κλεισμένος σε φέρετρο. Στη κατάρρευση όλων των εξαρτημένων αντανακλαστικών και τον επαναπρογραμματισμό τους μέσα από γενναίες δόσεις ψυχεδελικών ουσιών στόχευαν και οι πράκτορες της CIA του προγράμματος MK ULTRA. Φαίνεται ότι οι υπερβατικές εμπειρίες αποτελούν σημείο κλειδί στον επαναπρογραμματισμό του νευρικού συστήματος! Τη στιγμή εκείνη όπου όλα τα εξαρτημένα αντανακλαστικά καταρρέουν και το υποκείμενο βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα νέο σύμπαν, καινούριων συναισθηματικών και νοητικών κυκλωμάτων, εκείνη η στιγμή είναι η κατάλληλη για να εν-τυπωθουν τα νέα ερεθίσματα.
Η μύηση στη περιβόητη οικογένεια Manson δεν απέχει και πολύ από όλα αυτά. Η Lynette Fromme ήταν μία συνηθισμένη νεαρή γυναίκα χωρίς καμία ιδιαίτερη τάση για παραβατική συμπεριφορά. Αφού πέρασε από τη βασική προετοιμασία του Manson μεταμορφώθηκε σε ένα άτομο που χωρίς ιδιαίτερες ενοχές σημάδευε το πρόεδρο της Αμερικής με ένα όπλο. Μάλιστα στο δικαστήριο δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την υπεράσπιση της αλλά με τη διάδοση της φιλοσοφίας του Manson. Ο Manson ξεκίνησε τη δημιουργία της διαβόητης οικογενείας το 1967 έπειτα από την αποφυλάκιση του και αφού είχε εντρυφήσει σε διάφορες τεχνικές διανοητικού ελέγχου από μέλη της αμφιλεγόμενης Σαιεντολόγιας. Έτσι διψασμένος να εφαρμόσει όσα γνώριζε, ξεκίνησε την αναζήτηση μελών για τη στρατολόγηση τους στην ιδιότυπη κοινότητα-σέκτα του. Οι τεχνικές πλύσης που χρησιμοποιούσε συνιστούν ένα μείγμα των όσων είδαμε μέχρι στιγμής και των όσων θα ψηλαφίσουμε στη συνέχεια. Οι φόνοι των Tate και La Bianca δίνουν στον ερευνητή όλα τα στοιχεία που χρειάζεται για να εκτιμήσει την ιδιαιτερότητα της υπόθεσης. Στοίχοι των Beatles γραμμένοι με αίμα στους τοίχους, αποφθέγματα από τη βίβλο και ανθρώπους από φυσιολογικές οικογένειες να οδηγούνται στη διάπραξη αποτρόπαιων τελετουργικών φόνων.
Ο Manson κήρυττε πως ο φόβος είναι ο μεγάλος δάσκαλος ενώ ο Ηitler πως είναι το κατ εξοχήν μέσο προπαγάνδας και ελέγχου. Στα πρότυπα αυτών των στυγερών προσωπικοτήτων βαδίζουν και τα ενημερωτικά δελτία των καναλιών. Η ενημέρωση που παρέχουν δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία προσπάθεια επαναπρογραμματισμού του εγκεφάλου. Η φόρμουλα δοκιμασμένη και άκρως επιτυχημένη όπως είδαμε και παραπάνω: ερεθίζεις με τις κατάλληλες λέξεις το υπεύθυνο τμήμα του εγκεφάλου για το φόβο ( αμύγδαλα) προκαλώντας έκκριση στρές. Κρατώντας τα υποκείμενα σε μία μόνιμη κατάσταση άγχους, στρες και φόβου θέτεις σε πλήρη λειτουργία το πιο αρχέγονο κύκλωμα του νευρικού συστήματος αυτό της βιο-επιβίωσης, το οποίο φυσικά καταπιέζει όλες τις ανώτερες λειτουργίες. Βρισκόμενο σε μία ημι-παρανοϊκή κατάσταση σύγχυσης το τηλεοπτικό κοινό παραπατάει ζαλισμένο αγωνιώντας για το γκρίζο μέλλον. Γκρίζο ίσως και μαύρο αφού σε κάθε βήμα παραμονεύουν επικίνδυνοι τρομοκράτες και αδίστακτοι ληστές, σε κάθε ανάσα κρύβονται επιδημίες γρίπης και εξάρσεις επικίνδυνων μολυσματικών ασθενειών, σε κάθε σκέψη καραδοκεί το δημόσιο χρέος, οι δανειστές και ένα σωρό άλλοι φασματικοί μπαμπούλες.
Νευρογλωσσικός προγραμματισμός (NLP) – Δημιουργία αγκυρών (Anchoring)
Οι λέξεις επηρεάζουν άμεσα τη νευρολογία μας. Λέξεις πόνου είναι ικανές να φέρουν συναισθήματα πόνου ενώ λέξεις που αντιπροσωπεύουν χαρά και ευτυχία είναι ικανές να δημιουργήσουν παρόμοια συναισθήματα μέσα μας. Η γλώσσα που χρησιμοποιούμε δεν είναι απλοί ήχοι αλλά εν δυνάμει χημικοί αγγελιοφόροι-νευροδιαβιβαστές, ορμόνες, συναισθήματα στον οργανισμό το δικό μας και του ακροατή. Για λόγους οικονομίας δεν μπορεί να αναπτυχθεί περισσότερο αυτό το θέμα, υπάρχουν εκατοντάδες έρευνες για όποιον ενδιαφέρεται περαιτέρω.
Άγκυρα ονομάζεται μια <> ή ένα ερέθισμα που προκαλεί μία συγκεκριμένη αντίδραση και μπορεί να εγκατασταθεί σε οποιαδήποτε από τις πέντε αισθήσεις. Οι άγκυρες μπορεί να είναι λέξεις, σωματικά αγγίγματα η πράξεις, συγκεκριμένοι ήχοι και εικόνες. Η ισχυροποίηση τους εξαρτάται από το βαθμό επανάληψης τους. Οι περισσότερες άγκυρες εγκαθίστανται χωρίς τη συνειδητή θέληση μας. Ένα τραγούδι που σας ταξιδεύει πίσω στην εφηβική εποχή όπου βιώνατε το πρώτο σας έρωτα αποτελεί μία πρώτη τάξεως άγκυρα. Η ιδανικότερη στιγμή για την εγκατάσταση μίας άγκυρας είναι όταν βρισκόμαστε σε συναισθηματική διέγερση, έντονο φόβο ή έντονη αγάπη. Οι περισσότερες φοβίες των ανθρώπων είναι αποτέλεσμα μίας άγκυρας η οποία ενεργοποιεί το φόβο της πρώτης τραυματικής εμπειρίας ξανά και ξανά.
Μπορείτε να δημιουργήσετε μία άγκυρα σε κάποιον χωρίς τη γνώση του ή και χωρίς τη θέληση σας. Εάν η μοναδική φορά που χαϊδεύετε τη κοπέλα σας στον ώμο είναι όταν είναι θυμωμένη η γενικά σε αρνητική συναισθηματική κατάσταση γεφυρώνεται το άγγιγμα στον ώμο με αρνητικά συναισθήματα. Προσέξτε όμως ! Εάν είχατε δημιουργήσει από πριν μία άγκυρα που σύνδεε το άγγιγμα στον ώμο με θετικά συναισθήματα μπορούσατε να τη χρησιμοποιήσετε για να ρυθμίζετε τη ψυχολογία της, χρησιμοποιώντας την άγκυρα είτε ως ρυθμιστή είτε ως επιβράβευση. Μπορεί να φαίνεται αρκετά απλό αλλά οι προεκτάσεις του είναι πάμπολλες όσον αφορά τη τροποποίηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η ανθρώπινη ψυχολογία λειτουργεί συνδετικά. Με τη τεχνική της άγκυρας δίνεται η δυνατότητα της άμεσης πρόσβασης σε συναισθηματικές καταστάσεις μέσω αυτών των συνδέσεων. Οι διαφημιστές δεκαετίες τώρα προσπαθούν να συνδέσουν τα προϊόντα τους με οργασμικές, εκστατικές, χαρούμενες καταστάσεις, φωτεινά χρώματα, όμορφα πρόσωπα. Μια τόσο επιβλαβής και άχρηστη συνήθεια όπως το τσιγάρο κατάφερε να εδραιωθεί στη συλλογική συνείδηση ως συνήθεια των πετυχημένων και όμορφων ανθρώπων. Οι πολιτικοί και γενικώς οι δημόσιοι ομιλητές, χρησιμοποιούν άγκυρες για να ενισχύσουν τα μηνύματα των λόγων τους μέσω της στάσης του σώματος τους και συγκεκριμένων χειρονομιών. Ακόμα και το περίφημο <> του πρώην πρωθυπουργού αποτελεί μίας πρώτης τάξεως υποσυνείδητη άγκυρα. Απλά πάρτε το ρήμα αισθάνομαι και συνδέστε το με το νόημα της χειρονομίας που έκανε ταυτόχρονα …
ΜΚ-ULTRA
Οι εμπόλεμες καταστάσεις ευνοούν την ανάπτυξη τόσο της τεχνολογίας όσο και της τεχνογνωσίας με απώτερο σκοπό τη νίκη και τη κατατρόπωση του εχθρού. Πέρα από τον αγώνα για τη κατάκτηση της πυραυλικής τεχνολογίας που έδιναν οι δύο μεγάλες δυνάμεις παράλληλα εξελισσόταν και ένας άλλος αγώνας, αυτός για τη κατάκτηση του ανθρώπινου μυαλού. Οι Ναζί επιστήμονες με πιο γνωστό τον Μέγγελε κατείχαν τα πρωτιά στην εξερεύνηση αυτού του τομέα. Με την ήττα της Γερμανίας οι περισσότεροι ήρθαν σε συμφωνία με τις δυνάμεις του εχθρού προφανώς προσφέροντας ως αντάλλαγμα τις γνώσεις τους που όπως φαίνεται ήταν αρκετά πολύτιμες για τις Αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες. Έτσι εκατοντάδες ναζί βασανιστές, σφαγείς, διαμελιστές, καταδικασμένοι εγκληματίες πολέμου μετακόμισαν μυστικά στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού τόσο στη Βόρεια όσο κυρίως στη Νότια Αμερική. Στη Ν. Αμερική υπήρξε πιο πυκνή η δράση τους αφού στρατολόγησαν δεκάδες και βοήθησαν στη συντέλεση αρκετών πραξικοπημάτων για χάρη βέβαια πλέον της CIA. O γνωστός ως «Χασάπης της Λιον» Klaus Barbie και ο υπερκατάσκοπος ναζί Reinhard Gehlen ανέλαβαν αρχηγικό ρόλο σε αντικομμουνιστικά-τρομοκρατικά προγράμματα της CIA.
Ως πρόδρομος του προγράμματος MK-ULTRA μπορούν να χαρακτηριστούν τα πειράματα του αμερικάνικου στρατού με ουσίες όπως τα βαρβιτουρικά και η μαριχουάνα ως βοηθήματα ανάκρισης. O George Eastbrooks πρωτοπόρος στο τομέα, χρησιμοποίησε την ύπνωση ως κλειδί στη διαδικασία της ανάκρισης αλλά και γενικότερα στη χειραγώγηση του μυαλού. Το 1971 θα δήλωνε πως χρησιμοποίησε τη μέθοδο της ύπνωσης για τη δημιουργία πολλαπλών προσωπικοτήτων για στρατιωτικούς υπηρεσιακούς σκοπούς.
Μετά το πόλεμο της Κορέας η νεοσύστατη CIA ξεκίνησε το πρόγραμμα ΜΚ ULTRA σαν μία μυστική προσπάθεια για την εύρεση των καλύτερων τεχνικών για τον έλεγχο της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Στη νέα αυτή προσπάθεια χρησιμοποιήθηκαν ουσίες νεότερες και πιο σύνθετες από τη κάνναβη και τα βαρβιτουρικά, με κύριο προσανατολισμό την ανακάλυψη κάποιου είδους ορού της αλήθειας. Επίσης πέρα από το ανακριτικό κομμάτι η CIA ενδιαφερόταν μέσα από ηρωικές δόσεις διάφορων ψυχεδελικών ουσιών να ανοίξει στο μυαλό του «πειραματόζωου» το μαύρο κουτί της συνείδησης, να διαλύσει το εγώ και να προκαλέσει αυτό που στη ψυχολογία ονομάζεται διάσχιση προσωπικότητας (Dissociaton – MPD).
Σκοπός αυτής της προσπάθειας: η δημιουργία πρακτόρων με πολλαπλή προσωπικότητα. Ένα στοιχείο που θα επέτρεπε στη CIA το χειρισμό τους σε πολλαπλά επίπεδα καθώς θα εξασφάλιζε και τη προστασία των απόρρητων πληροφοριών. Ένα υποκείμενο με διάσχιση προσωπικότητας δεν είναι καν υποψιασμένο ότι ίσως φέρει στη μνήμη του απόρρητες πληροφορίες. Η έρευνα προχώρησε περαιτέρω με πειραματισμούς LSD, κεταμίνης, ψιλοκιβίνης και εμφύτευση ηλεκτροδίων στον εγκέφαλο. Ερευνητές της CIA πίστευαν πως ολοκληρωτικό mind control μπορεί να επιτευχτεί μέσω του συνδυασμού ηλεκτροσόκ, lsd, και τη μαγνητοφωνημένη φωνή του ίδιου του υποκειμένου να δίνει υποβολές.
Θα μπορούσε να πει κανείς πως το πρόγραμμα ΜΚ ULTRA στο πυρήνα του, ήταν μία απόπειρα των πρακτόρων για ολική χειραγώγηση της μνήμης. Τι καλύτερο από έναν δολοφόνο ο οποίος σκοτώνει χωρίς να θυμάται το λόγο; Η έναν πράκτορα που δεν γνωρίζει όχι μόνο ότι κατέχει απόρρητες πληροφορίες αλλά ούτε ότι είναι ο ίδιος πράκτορας. Όλα αυτά φαίνονται σε κάποιον που δεν έχει ουσιαστικές γνώσεις ψυχολογίας ένα πολύ καλό σενάριο για αστυνομική ταινία επιστημονικής φαντασίας όμως όλα αυτά αποτελούν δοκιμασμένες τεχνικές και μάλιστα πριν από 60 χρόνια. Επίσης καλή αναζήτηση αποτελεί η πάθηση που στη ψυχολογία ονομάζεται Fake Memory Syndrome (FMS). Η μνήμη δεν είναι ένας αλάνθαστος καταγραφέας και πλέον οι γνωσιακοί ψυχολόγοι έχουν αποδείξει πως είναι δυνατόν να κατέχουμε πλαστές μνήμες. Μα εκτεταμένη μελέτη στο θέμα μπορεί να φέρει κάποιον στα πρόθυρα της παράνοιας καθώς θα βρεθεί αντιμέτωπος με το γεγονός πως οι περισσότερες μνήμες του είναι λανθασμένες αφού η μνήμη έχει την ιδιότητα να αναδιοργανώνεται συνεχώς με βάση τις εμπειρίες και τις αντιλήψεις του παρόντος.
Μετά τη δημοσιοποίηση των απόρρητων εγγράφων του MK ULTRA το 1971 η CIA ταπεινά υποσχέθηκε να σταματήσει την εφαρμογή αυτών των αποτρόπαιων και φρικιαστικών πρακτικών. Βέβαια εφόσον σπάνια ελέγχονται οι μυστικές υπηρεσίες από το κράτος καταλαβαίνουμε ότι αυτή η δήλωση έγινε απλώς για το θεαθήναι. Τα περισσότερα αρχεία του προγράμματος καταστράφηκαν το 1973.
Η δημοσιοποίηση των τεχνικών του mk-ultra ισχυροποίησε ακόμα περισσότερο τις μεγαλύτερες υποθέσεις της δεκαετίας του 1960 προσθέτοντας στις δολοφονίες Kennedy αλλά και των φόνων της περιβόητης οικογένειας Manson το παράγοντα του mind control. Οι περισσότεροι Αμερικάνοι ακόμα δυσκολεύονται να δεχτούν ότι οι τρείς πιο προοδευτικές προσωπικότητες της δεκαετίας του 60: J.F. Kennedy, Martin Luther King και Robert Kennedy εκτελέστηκαν από μοναχικούς δολοφόνους. Ειδικότερα ο φόνος του Robert Kennedy ήρθε και πρόσθεσε τόνους οινόπνευμα στη φλόγα της συνωμοσιολογίας. Τα τραύματα εισόδου του Robert Kennedy ήταν στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και υποδείκνυαν ότι ο εκτελεστής βρισκόταν σε απόσταση εκατοστών από τον υποψήφιο πρόεδρο της Αμερικής. Οι μαρτυρίες αναφέρουν ότι ο παλαιστίνιος εκτελεστής Sirhan Sirhan πυροβόλησε μπροστά από το Kennedy και σε απόσταση δύο μέτρων. Δεκάδες ερευνητές προσπάθησαν να αποδείξουν ότι ο παλαιστίνιος ήταν μία μαριονέτα προγραμματισμένη να πυροβολήσει απλά για να αποσπάσει τη προσοχή από το πραγματικό δολοφόνο. Το ίδιο ισχυρίζεται βέβαια και ο ίδιος και οι δεκάδες δικηγόροι του που προσπάθησαν να τον αποφυλακίσουν όλα αυτά τα χρόνια. Βέβαια για να αποδειχτεί κάτι τέτοιο χρειάζεται και η μαρτυρία κάποιου κυβερνητικού αξιωματικού, κάποιου πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών ωστόσο αμφιβάλλω αν θα έφτανε ποτέ στο φώς της δημοσιότητας κάτι τέτοιο για ευνόητους λόγους. Έτσι όλες αυτές οι υποθέσεις βράζουν στο καζάνι της θεωρητικολογίας.
Η δημοσίευση των απόρρητων εγγράφων αναζωπύρωσε και μία άλλη υπόθεση που είχε απασχολήσει τη δεκαετία του 60. Πρόκειται για μία πασίγνωστή Αμερικανίδα fashion model, συγγραφέα και ραδιοφωνικό παραγωγό τη Candy Jones. Τη δεκαετία του 60 ξεκίνησε να δηλώνει δημόσια ότι είχε αναμνήσεις συμμετοχής της σε μυστικό πρόγραμμα της CIA. Η Jones υποστήριζε πως είχε χρησιμοποιηθεί από τη CIA σαν ένας πράκτορας εν υπνώσει, αόρατος όχι μόνο για τους εχθρούς του αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό. Η επίσης γνωστή ηθοποιός της εποχής Celia Imrie (Bridget Jones’s Diary, Star Wars: Episode I, Nanny McPhee) αποκάλυψε την τραυματική εμπειρία διανοητικού ελέγχου με ηλεκτροσόκ που είχε, από τα χέρια ψυχολόγου του προγράμματος της CIA.
Ένα υποπρόγραμμα του MK ULTRA ήταν το πρόγραμμα Monarch. Το όνομα προέρχεται από το είδος πεταλούδας Μονάρχη, ένα έντομο που ξεκινάει τη ζωή του ως κάμπια- συμβολισμός των μη ανεπτυγμένων δυνατοτήτων- και έπειτα από μία περίοδο επώασης στο κουκούλι (προγραμματισμός), μεταμορφώνεται σε μία όμορφη πεταλούδα…
Ο σκοπός του προγράμματος παρέμεινε ο ίδιος, η δημιουργία κατευθυνόμενων από υποβολές ανθρώπων. Η συνταγή επίσης η ίδια. Οι προγραμματιστές του Monarch προκαλούν έντονο τραύμα στα υποκείμενα με τη χρήση ηλεκτροσόκ, βασανισμού και ουσιών με σκοπό το πολυπόθητο διαχωρισμό της προσωπικότητας. Όπως μπορούμε να διαβάσουμε σε οποιοδήποτε εγχειρίδιο ψυχολογίας, διαχωρισμός πρόκειται για μια φυσιολογική προστατευτική αντίδραση του οργανισμού σε περιπτώσεις που η πραγματικότητα γίνεται αφόρητη λόγω υπερβολικού σωματικού και ψυχικού πόνου.
Φυσικά η λίστα με τις τεχνικές για τη επίτευξη του πολυπόθητου διαχωρισμού διαφοροποιούνται από υπηρεσία σε υπηρεσία. Μία σύντομη λίστα με τεχνικές διαχωρισμού/βασανισμού είναι η ακόλουθη: Περιορισμός σε κλειστό κουτί, φέρετρο κ.ο.κ., Δέσιμο με σχοινιά, απόπειρα πνιγμού, εναλλαγές καυτού και παγωμένου, εκτυφλωτικό φως, στέρηση ύπνου για αρκετές μέρες, στέρηση αισθήσεων, πρόκληση επιθανάτιων εμπειριών μέσω ασφυξίας, πρόκληση παραισθήσεων μέσω συσκευών εικονικής πραγματικότητας.
Πειράματα με το σύνδρομο διαχωρισμού δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν από την επίσημη ψυχολογία για ευνόητους ηθικούς λόγους. Έτσι η χειραγώγηση τη μνήμης, η πρόκληση διαχωρισμού, η θεραπεία αποτελούν πεδία αδιευκρίνιστα και ομιχλώδη.
Για όσους ακόμα θεωρούν τη συμβίωση δύο η τριών προσωπικοτήτων μέσα σε ένα σώμα θα αρκεστώ στο να τους θυμίσω το φαινόμενο της υπνοβασίας, το οποίο τονίζει σε όλους μας την άγνοια την οποία έχουμε για το πλήρες εύρος των δυνατοτήτων του πιο περίπλοκου μηχανήματος στο σύμπαν, του ανθρώπινου εγκεφάλου. Ο υπνοβάτης βλέπει, ακούει, μιλάει, ντύνεται, περπατάει, τρέχει, πηγαίνει στο μπάνιο, μετακινεί έπιπλα, τρώει, ακόμα και οδηγεί! Γενικά, εκδηλώνει τόσο περίπλοκες συμπεριφορές, ώστε σε πολλές περιπτώσεις οι παρευρισκόμενοι δεν υποψιάζονται καν ότι έχουν να κάνουν με έναν άνθρωπο ο οποίος βρίσκεται σε βαθύ ύπνο. Κι όμως, όλες αυτές οι περίπλοκες συμπεριφορές, που σύμφωνα με τα όσα πρεσβεύει η Νευρολογία απαιτούν σε κάθε περίπτωση την ενεργοποίηση και το συντονισμό των ανώτερων κέντρων του εγκεφαλικού φλοιού, παρατηρούνται σε ανθρώπους με πλήρη απουσία φλοιώδους δραστηριότητας! Κατ’ αναλογία, είναι σαν ένας υπολογιστής να λειτουργεί και σε διαστήματα κατά τα οποία ο επεξεργαστής του δεν τροφοδοτείται με ρεύμα. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν τα ανεξερεύνητους μηχανισμούς και τα αχαρτογράφητα στρωματά συνείδησης που εδρεύουν πιθανότατα στον ανθρώπινο εγκέφαλο…
Κλείνοντας
Δεν χρειάζονται πράκτορες της CIA, ψυχεδελικά και επίδοξοι μεσσίες στυλ Manson και Hubbard για να χειραγωγηθεί το μυαλό μας. Όπως είδαμε η φύση της ανθρώπινης συμπεριφοράς είναι μηχανική και υπάρχει ούτως η άλλως η τάση μέσα μας για κονφορμισμό. Εάν αφήσετε να σας ξεράνει η ρουτίνα της καθημερινότητας και χάσετε το πνεύμα σας, τη διάθεσή σας για αναζήτηση, για νέους ορίζοντες, εσωτερικούς και εξωτερικούς, σύντομα θα καταντήσετε άλλο ένα κοινωνικό ρομπότ που θα παραμιλάει νυχθημερόν την ατζέντα των ΜΜΕ και θα χορεύει υποτακτικά όπως μια δύσμοιρη αρκούδα στο χτύπημα του ντεφιού.
Αμφισβητείστε λοιπόν τα πάντα, επανεξετάστε τα πιστεύω σας και συνεχίστε να αναζητάτε την εξέλιξη. Ακόμα και ο θάνατος ίσως είναι προϊόν κοινωνικού προγραμματισμού. Εάν δεχόμασταν τα πάντα και δεν προσπαθούσαμε να ξεπεράσουμε τα ακλόνητα δόγματα, δεν θα είχαμε νικήσει ποτέ τη βαρύτητα, δεν θα γνωρίζαμε τη τεχνολογική έκρηξη που βιώνουμε σήμερα. Όλες οι τεχνολογικές γνώσεις, η επιστημονική εξέλιξη πηγάζει μόνο από μία πανίσχυρη μηχανή, τον ανθρώπινο εγκέφαλο και για να αποδίδει καλύτερα πρέπει να είναι ελεύθερος και σε μόνιμη εγρήγορση…

kostasxan

Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2015

Η απάθεια του θεατή: Από το να '‘παρευρίσκεσαι'’ στο να ‘'συμπαραστέκεσαι'’


Αυτό το άρθρο έχει ως σκοπό να δώσει βασικές και χρήσιμες πληροφορίες σε όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για το κοινωνικό και ψυχολογικό φαινόμενο που οι κοινωνικοί ψυχολόγοι ονομάζουν και είναι γνωστό ως ''απάθεια του θεατή ''.

Τι είναι η Απάθεια του Θεατή; Έτυχε ποτέ να ακούσεις ιστορίες π.χ. για την αδιαφορία που μπορεί να δείχνουν πολλοί περαστικοί σε έναν πολυσύχναστο δρόμο σε έναν άνθρωπο που μόλις έπεσε στο πεζοδρόμιο; Ή για την ομήγυρη που δημιουργείται γύρω από έναν τσακωμό στο δρόμο ή γύρω από ένα ατύχημα όπου οι άνθρωποι παρακολουθούν τι συμβαίνει αλλά κανείς δεν φαίνεται να επεμβαίνει ή ακόμα να καλεί έγκαιρα σε βοήθεια; 

Έχεις ίσως ποτέ εσύ ο/η ίδιος βρεθεί σε μια τέτοια θέση θεατή αναρωτώμενος/η μετά αν θα μπορούσες να είχες κάνει κάτι;

Είναι το κοινωνικό και ψυχολογικό φαινόμενο του να μην παρεμβαίνει ένας άνθρωπος ή ομάδα ανθρώπων σε μια κατάσταση όπου κάποιος άλλος ή άλλοι άνθρωποι χρειάζονται βοήθεια. Έρευνες έχουν δείξει ότι υπάρχει η τάση ένας άνθρωπος όταν είναι μόνος του να τείνει να βοηθήσει περισσότερο από το όταν βρίσκεται μέσα σε μια ομάδα ανθρώπων.

Για ποιο λόγο πιστεύεις ότι μπορεί να συμβαίνει αυτό;

Μερικά παραδείγματα :
Απάθεια του Θεατή είναι το να αφήσεις ένα φίλο να οδηγήσει μεθυσμένος. Απάθεια του Θεατή, επίσης, είναι να μην αντιμετωπίσεις ή να μη βοηθήσεις ένα συνάδελφο που βλέπεις ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί καλά στη δουλειά του λόγω αρνητικού στρες, υπερκόπωσης ή κάποιου είδους εξάρτησης.

Απάθεια του θεατή είναι όταν ένας εκπαιδευτικός αδιαφορεί για τον όλο και πιο απόμακρο μαθητή που βλέπει καθημερινά στην τάξη του.

Ένα από τα κύρια κίνητρα που προτείνουν οι κοινωνιολόγοι ότι διαμορφώνουν το φαινόμενο της απάθειας του θεατή είναι η διασκόρπιση της ευθύνης – δηλαδή ότι ''ο καθένας'' ελπίζει ότι ''ο άλλος'' θα κάνει το πρώτο βήμα και θα επέμβει στην κατάσταση κι έτσι θα αποφύγει τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει η επέμβασή του.

Όταν σε μια ομάδα ανθρώπων κανένας δεν επεμβαίνει από την ομάδα τότε το να είσαι μέλος αυτής της ομάδας αποτελεί δικαιολογία για να τη μη – επέμβαση. Έτσι μειώνονται οι πιθανότητες να φορτωθεί κάποιος τις ευθύνες των (αρνητικών) αποτελεσμάτων.

Ποιος είναι ο θεατής (ή παρατυχών);
Ο θεατής (ή παρατυχών) είναι η ονομασία που δίνεται σε έναν άνθρωπο, που δεν επεμβαίνει ενεργά σε μια κατάσταση, όπου κάποιος άλλος χρειάζεται βοήθεια. Εξ ορισμού, λοιπόν, οποιοσδήποτε επεμβαίνει ενεργά σε μια κρίσιμη κατάσταση δεν είναι θεατής.

Φυσικά, οι άνθρωποι μπορεί να επέμβουν για καλό ή κακό λόγο - το ανθρώπινο κίνητρο μπορεί να είναι ανακατεμένο.

''Δεν θέλω ν’ ανακατευτώ''

Παρακάτω αναφέρω μερικά από τα πιο συνηθισμένα ''σλόγκαν'' που χρησιμοποιούνται όταν κάποιος παίρνει το ρόλο του ‘θεατή’ (Clarkson, 1996):

§ Δεν είναι η δουλειά μου.

§ Θέλω να παραμείνω ουδέτερος.

§ Δεν θέλω να ταράξω τα νερά.

§ Δεν θέλω να την ξαναπατήσω.

§ Απλά ακολουθώ εντολές.

§ Η κατηγορία του θύματος (φταίνε τα θύματα που έφεραν τον εαυτό του σε αυτή τη θέση).

§ Η βοήθειά μου δεν θα προσφέρει τίποτα.

Η κάθε μια από αυτές τις προτάσεις έχει να κάνει με τον λόγο για τον οποίο κάποιος επιλέγει να μην επέμβει σε μια κατάσταση. Όμως, αν είσαι παρών είσαι ήδη αναμεμιγμένος! Δεν συμβαίνει το ίδιο όταν π.χ. παρακολουθείς τηλεόραση.

Όταν, όμως, παρακολουθείς γεγονότα που εκτυλίσσονται μπροστά σου, πώς γίνεται - από τη στιγμή που είσαι παρών/ουσα - να μην υπάρχεις; Ο ψυχολόγος Mark Tyrell αναφέρει: ''Φαίνεται ότι αρκετοί άνθρωποι θα ριψοκινδύνευαν ακόμα και το να πεθάνει ένας συνάνθρωπός τους παρά να πάνε αντίθετα στο ρεύμα της πλειονότητας – δηλ. στο να δράσουν εκείνη την ώρα διαφορετικά από τους περισσότερους γύρω τους'' .

Τι θα γινόταν άραγε αν οι άνθρωποι μιλούσαν ανοιχτά ή δρούσαν ενεργά νωρίτερα; Αν, κατά το δυνατόν, προσπαθούσαν περισσότερο να προλαμβάνουν παρά να σπεύδουν εκ των υστέρων να αντιμετωπίζουν τα δυσάρεστα αλλά κάποιες φορές ίσως και προβλέψιμα αποτελέσματα;

Ήξερες ότι :
§ Μία από τις πιο ανησυχητικές συνέπειες της συναισθηματικά υπερφορτισμένης πληροφόρησης είναι η ‘απευαισθητοποίηση’. Ότι δηλαδή ''όταν οι άνθρωποι εκτίθενται υπερβολικά σε υλικό που προκαλεί φόβο και ανησυχία, τότε έχουν την τάση να απευαισθητοποιούνται, να ξεχνούν ή να μην αισθάνονται πια τόσο βιασμένοι, ώστε να είναι εχθρικοί και μη-δεκτικοί απέναντι σε ολόκληρο το μήνυμα'' (Rogers Macy, 1983). 

Aυτό φαίνεται να οδηγεί σε ολοένα και μεγαλύτερο κυνισμό και ανοχή αισχρών πράξεων.

§ Μια από τις πρώτες ασκήσεις σε υποψήφιους βασανιστές στην Ελλάδα ήταν να εξασκηθούν στην ''Aπάθεια του Θεατή'' (Χαρίτου-Φατούρου, 1983).

§ Ακόμα και μόνο η παρουσία ενός τρίτου προσώπου μπορεί να μειώσει την πιθανότητα ή ακόμα και να σταματήσει κάποιον που έχει την πρόθεση να σε απειλήσει ή να σου επιτεθεί.

Μειώνοντας τις πιθανότητες να συμπεριφερθείς με την απάθεια του θεατή

Έχει βρεθεί ότι οι άνθρωποι που γνωρίζουν για το φαινόμενο της απάθειας του θεατή έχουν λιγότερες πιθανότητες να γίνουν απαθείς θεατές και είναι πιο προστατευμένοι από το φαινόμενο αυτό σε σχέση με όσους δεν το γνωρίζουν.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια θα ήταν εύλογο να αναρωτηθεί κανείς, μήπως χρειάζεται να μάθουμε περισσότερα για τον εαυτό μας και για το πώς μπορούμε να συνυπάρχουμε καλύτερα με τους συνανθρώπους μας; 

Μήπως δεν είναι και τόσο ρεαλιστικό να υποθέτουμε ότι η δική μας συμπεριφορά είναι πάντα μόνο δική μας και δεν επηρεάζει τους άλλους; Κάποιος είχε πει ότι 'Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις', με άλλα λόγια η πρόθεση χωρίς δράση - όπως π.χ. στην περίπτωση της Catherine Genovese - φαίνεται να είναι κάτι παραπάνω από άχρηστη.

Το να συμπαρασταθείς ή να βοηθήσεις ενεργά σε μια κατάσταση δεν σημαίνει πάντα ότι χρειάζεται μια δραστική ή ηρωική πράξη. Μπορεί να έχει πολλές μορφές. Επίσης, κάποιες φορές μπορεί να μην είναι εύκολη υπόθεση, να αποτελεί δίλημμα.

Εσύ μόνο ξέρεις και είναι δική σου απόφαση για το πώς θα επιλέξεις να πράξεις ή όχι. Όποια κι αν είναι πάντως η απόφασή σου, μπορεί να έχει κάποια σημασία καθώς όλα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους :

''Γεννιόμαστε λόγω μιας σχέσης, τρεφόμαστε μέσα σε σχέσεις, εκπαιδευόμαστε μέσα σε σχέσεις. Εκπροσωπούμε κάθε βιολογική και κοινωνική σχέση των προγόνων μας καθώς υπάρχουμε και αλληλεπιδρούμε μέσα σ’αυτό το χώρο που ονομάζουμε ''κοινωνία'' (Cottone, 1988)''.

Αντωνίου Άρτεμις
Σύμβουλος Ψυχολόγος 
Συνθετική Θεραπεύτρια

iatronet.gr