ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΝ ΕΝΟΧΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ... ΚΑΙ ΟΣΩΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ...

Η Δικαιοσύνη πρέπει να βρει τους ενόχους της ιστορίας που πάγωσε το Πανελλήνιο με τον 20χρονο φοιτητή Βαγγέλη Γιακουμάκη 

Στην ιστορία του Βαγγέλη Γιακουμάκη, δεν φταίνε μόνο τα «καλόπαιδα» που τον οδήγησαν στο θάνατο. Μεγάλη ευθύνη για το ψευτονταηλίκι που κάποιοι μετατρέπουν σε... άγραφο νόμο έχουν και άλλοι.

Οι γονείς όλων αυτών των παλικαράδων και φυσικά οι προστάτες τους.

Αλλά και αυτοί που ουσιαστικά εδώ και χρόνια προσπαθούν να μετατρέψουν περιοχές της Ελλάδας σε... Κολομβία και Μεξικό, βγάζοντας λάδι όλους αυτούς τους συμμορίτες ό,τι και αν κάνουν.

Από εμπόριο ναρκωτικών, μέχρι δολοφονίες. Ας ευχηθούμε να μπει ένα τέλος. Επιτέλους...

www.newsbomb.gr

Άντρες που κλαίνε

Κανείς δεν αντιμιλάει, κανείς.

Πάλι ξύπνησα με αυτό το χαρακτηριστικο κενό στο στομάχι. Δεν ξέρω τελικά αν είναι πείνα τούτο το περίεργο συναίσθημα που νιώθω ή μια γενικότερη στέρηση που εκτείνεται στο υπόλοιπο κορμί μου και σταδιακά με αγγίζει όπως η κρυάδα από το σβέρκο μέχρι τα νύχια. Πάει καιρός που βρίσκομαι σε αυτήν την ακαθόριστη κατάσταση, αγκαλιά με μπερδεμένες αισθήσεις και παραισθήσεις που πάνε κι έρχονται και ξαναπάνε. Τις περισσότερες φορές ξεχνιέμαι και προτιμώ να κάθομαι έτσι, στην κουλουριασμένη μου στάση με τις ώρες, τις μέρες, ίσως και τις εβδομάδες, σε μια προσπάθεια μήπως και καταφέρω να καταργήσω το χρόνο, άλλοτε το πετυχαίνω, άλλοτε όχι, άλλοτε ο χρόνος καταφέρνει και καταργεί εμένα. Συχνά μού είναι δύσκολο να καταλάβω αν πριν λίγο ξημέρωσε ή αν τώρα που άνοιξα τα κολλημένα μου μάτια είναι πρωί ή απόγευμα ή χαράματα ή μεσημέρι, εξάλλου με τα μονίμως κλειστά πατζούρια είναι καθαρά θέμα τύχης να μαντέψεις σε ποια φάση από την ημέρα βρίσκεσαι. Που και που πανικοβάλομαι με το πού ξεβγώ από αυτόν το βαθύ μου ύπνο, η καρδιά μου τινάζεται δυνατά λες κι ανατινάζεται κι ύστερα καταλαγιάζει πάλι και μετά αναστατώνεται ξανά, αυτό το φαινόμενο μπορεί να επαναληφθεί δεκάδες φορές μέχρι να βυθιστώ μέσα στα ατέλειωτά μου όνειρα εξαντλημένος. Κι είναι όνειρα που δε μ’ αφήνουν σε ησυχία, βλέπω για νεκρούς τους ζωντανούς και για ζωντανούς τους πεθαμένους, φωνάζω με όση φωνή έχω την ίδια στιγμή που φαίνομαι βουβός, ακούω ήχους εκκωφαντικούς ενώ την ίδια ώρα δεν μπορώ να τους ακούσω, μπαμ, άνοιξε ρε φοβιτσιάρη μαλάκα, ποιος είναι, κρύψου, σώπα, κανείς δεν είναι, σώπα, κανείς.

Μοιάζει όλο αυτό με παιχνίδι παιδικό, λες και προσπαθώ να κρυφτώ από τους άλλους αλλά κι από τον εαυτό μου τον ίδιο, δεν είμαι σίγουρος πια για το ποιός με τρομάζει περισσότερο, το μόνο βέβαιο είναι ότι κάπου έχασα τον έλεγχο αυτής της κατάστασης, τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα φανταζόμουνα, κανονικά θα έπρεπε τώρα να είμαι ήρεμος κι ευτυχισμένος, να τρέχω εκεί έξω με τους συμφοιτητές μου και να χαιρόμαστε και να γελάμε, να απολαμβάνουμε όλο αυτό το ιδανικό που λέγεται φοιτητική ζωή και που θυμάμαι να το φαντάζομαι από μικρό παιδάκι. Ήταν μεγάλη υπόθεση το ότι έφυγα επιτέλους για πρώτη φορά από το χωριό μου, να μπορώ να διαχειρίζομαι την καθημερινότητά μου όπως θέλω, να ξυπνάω και να κοιμάμαι όποτε γουστάρω, να διαλέγω τους φίλους κι εκείνοι να διαλέγουν εμένα, να μάθω να τακτοποιώ πράγματα, υποχρεώσεις, να ερωτευτώ, να απογητευτώ και να ερωτευτώ πάλι, να σπουδάσω και να κάνω τους γέρους μου υπερήφανους, έτσι αυτόνομη προσωπικότητα καθώς θα γίνω. Κι αντί να συμβούνε όλα αυτά, κάθομαι τώρα εδώ, ακίνητος και τρομαγμένος, είναι κι αυτό το κλάμα μου που δεν έχει τελειωμό, παλιμπαιδίζω, είναι πολύ περίεργο το ότι κοτζάμ άντρας κλαψουρίζω σαν μωρό παιδί, συμπεριφέρομαι λες κι είμαι νήπιο που το άφησαν οι γονείς του για πρώτη ημέρα στο σχολείο κι όλο στρέφω το βλέμμα προς τη μανούλα μου που μου αφήνει το χέρι και που φεύγει και χάνεται, όπως απομακρύνεται, κι εγώ παλεύω με αυτόν τον κόμπο στο λαιμό και δακρύζω κι όταν έρχονται τα μεγαλύτερα παιδιά και με πειράζουν φοβάμαι και τρέχω πάλι προς τα εκεί και φωνάζω, τρέχω, μαμά, μαμά, με κυνηγάνε, σώπα, κανείς δεν είναι, σώπα, κανείς.

Σχεδόν σε κάθε φάση αυτής της μικρούλας μου ζωής θυμάμαι να με πειράζουν οι άλλοι και μονίμως κανείς από όσους ήτανε υποτίθεται κοντά μου να μη μου δίνει σημασία και να με λένε όλοι υπερβολικό και αγαθιάρη. Ειδικά στο σχολείο, από το δημοτικό μέχρι το λύκειο, είναι τόσα που θυμάμαι αλλά και δεν θέλω να θυμάμαι. Όπως τότε, εκείνο το ξημέρωμα που πήρα το δρόμο για να πάω στο μάθημα κι έτσι, όπως πήγαινα, είδα όλο το χωριό γεμάτο με φωτοτυπημένες αφίσες πάνω στις ξύλινες κολώνες που είχαν μια φωτογραφία μου στη μέση και γράφανε από κάτω τη λέξη “μαϊμού” κι ύστερα από λίγο όλοι τους άρχισαν να με φωνάζουν έτσι και να κάνουν κινήσεις πιθήκου με το που με έβλεπαν να περνάω δίπλα τους. Αλλά και μετά, την πρώτη κιόλας ημέρα που πήγα στο Γυμνάσιο, με είχαν προειδοποιήσει μήνες πριν ότι και μόνο που θα εμφανιστώ εκεί και θα περάσω την καγκελόπορτα από αυτό το νέο μου σχολειό θα έπρεπε να υποστώ μια ειδική δοκιμασία, ήμουν κάτι σαν νεοσύλλεκτος κι έπρεπε να αποδείξω ότι, πέρα από τα μαθήματα και τους βαθμούς, είχα να δώσω κι άλλου είδους εξετάσεις για να γίνω ο πιο καλός ο μαθητής. Και θυμάμαι ότι, έτσι όπως κουβάλαγα ανύποπτος την τσάντα μου στον ώμο, ήρθαν από πίσω με ποδοβολητά και σκόνη και πέτρες κατά πάνω μου και με σπρώχνανε και με πετούσαν κάτω να γλείψω τα χώματα και με πατούσανε στην πλάτη και μετά με σηκώνανε όρθιο με το στανιό και με βάζανε να παίξω ξύλο με παιδιά που μου ρίχνανε γροθιές στην κοιλιά δίχως ούτε να τα ξέρω, δώστου κι άλλη ρε, μην κολώνεις, και ξέφευγα και πήγαινα προς τους καθηγητές που κοιτούσαν πέρα, κύριε, κύριε, με χτυπάνε, σώπα, κανείς δεν είναι, σώπα, κανείς.

Σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης διδάχτηκα κι από έναν καινούργιο εκφοβισμό, όπως περνούσανε οι τάξεις, έτσι ανέβαινε θαρρείς και το επίπεδο δυσκολίας όσων είχα να αντιμετωπίσω. Γι’ αυτό κι η αποκορύφωση ήρθε στο Πανεπιστήμιο. Από την πρώτη στιγμή, όταν ήρθα σε τούτη την απομονωμένη τη σχολή, ένιωσα εκείνο το αποκρουστικό ρίγος να διατρέχει τη σπονδυλική μου στήλη, σαν από προαίσθημα, εξάλλου ήμουν καλά εκπαιδευμένος, ώστε να μυρίζομαι όπως το σκυλί τον επερχόμενο κίνδυνο. Μόνο που είχα ανέκαθεν αυτό το ελάττωμα, αντί να γαβγίζω και να αντεπιτίθεμαι, καθόμουν στη γωνιά μου και δεχόμουνα τον εξευτελισμό χωρίς αντίσταση, έτσι καθώς τραβάγανε οι άλλοι τα κρεμασμένα αυτιά μου. Και το ‘ξερα, είχα δει εκείνη την περίεργη παρέα με τους γεροδεμένους τεταρτοετείς, εκείνους που καθόντουσαν μονίμως στα ίδια τραπέζια όλοι μαζί, την ώρα που ερχόντουσαν στη λέσχη για να φάνε και χασκογελούσανε και βροντοφωνάζανε δυνατά με την περίεργη, την ντόπια τη λαλιά τους, πετώντας προς το μέρος μου τους τσίγκινους τους δίσκους, τόσο που ένας με πήρε ξόφαλτσα μια φορά όταν έμεινα να τους κοιτάζω με ανοιχτό το στόμα. Κι όταν καταλάβανε ότι με έχουν του χεριού τους μάθανε που μένω και καταφέρανε με τον καιρό να με κάνουν το μικρό τους παιχνιδάκι, τη μια με δένανε χειροπόδαρα, την άλλη με βάζανε μέσα στις ντουλάπες και με κλειδώνανε για ώρες εκεί μέσα, και μου πετάγανε κέρματα για να πω κι ένα τραγούδι, μόνο έτσι με λύσανε ένα βράδυ που ξελαρυγγιάστηκα από κλάμματα τραγουδιστά, και πήγα και τα είπα όλα στον διευθυντή από τη σχολή την επόμενη μέρα, διευθυντά, διευθυντά, με πονάνε, σώπα, κανείς δεν είναι, σώπα, κανείς.

Έναν καλό φίλο όλο κι όλο μπόρεσα να κάνω και μόνο αυτός έδειχνε να αντιλαμβάνεται ότι βρισκόμουν μονίμως σε κατάσταση κινδύνου. Πριν καιρό ήρθε και με βρήκε να προσπαθώ να κουρέψω μόνος μου το κεφάλι μου με τη σμπαραλιασμένη μου ξυριστική μηχανή, θυμάμαι, με πόση απορία γέμισε το πρόσωπό του όταν με αντίκρισε έτσι με το κακοκουρεμένο μου κρανίο που αλλού είχε δέρμα κι αλλού τρίχες πετσοκομένες σαν ρίζες άγριες. Του είπα ότι έχω μερικές ιδέες για το πώς θα μπορούσα να αλλάξω μορφή και συνήθειες, ότι ήθελα να κάνω ορισμένα κόλπα για να μην μπορούν πια να με αναγνωρίσουν, ότι είχα σκοπό να εξαφανιστώ από προσώπου γης, μήπως και γλυτώσω. Του είπα ότι αν τυχόν αρχίσουν όλοι να με ψαχνουν και δεν μπορούνε να με βρούνε θα σημαίνει ότι το σχέδιό μου πέτυχε και ότι θα έχω βρει πλέον τη γαλήνη που ψάχνω να βρω από τότε που ξεκίνησαν όλα αυτά τα βάσανα που με ταλαιπωρούνε. Του είπα να μην ανησυχεί ακόμα κι αν περάσει χρόνος πολύς, χωρίς να έχει νέα μου, αυτό ίσως και να αποδεικνύει ότι παλεύω με τους δαίμονες που έχω μέσα μου και ότι ίσως είμαι κοντά στο να τους νικήσω μια και καλή. Του είπα να διπλοκλειδώσει την πόρτα σε εκείνο το δωμάτιο από την εστία τής ντροπής και να πετάξει το κλειδί στη λίμνη. Του είπα ότι αν έρθουν προς τα εδώ, να τους πει ότι δεν ξέρει που βρίσκομαι και ότι ακόμα κι αυτός με ψάχνει. Του είπα ότι όποια πόρτα κι αν σπάσουν, θα έχω φροντίσει να κρυφτώ καλά. Του είπα ότι όσους αστυνόμους και τηλεοπτικούς ερευνητές κι αν φέρουν, ακόμα και νεκρός να είμαι μπροστά τους, κάτω από τη μύτη τους, θα πούνε πάλι αυτό που όλοι τους λένε κάθε φορά που στο τέλος χάνομαι.Κανείς δεν είναι, κανείς.

πηγη:kakoskeimena.net - από Πάνος Μουχτερός

Τι κρύβεται στα υπόγεια τούνελ κάτω από την Αγία Σοφία [ΦΩΤΟ]

Οι θρύλοι για τον φυλακισμένο σατανά και οι αρχαιολογικές έρευνες για την αποκάλυψη των μυστικών του κορυφαίου χριστιανικού ναού...

Για περισσότερο από μια χιλιετία, ως και την άλωση της από τους Τούρκους το 1453, η Κωνσταντινούπολη ήταν ένα από τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα του Χριστιανισμού. Στην καρδιά της Πόλης δέσποζε η Αγία Σοφία αφιερωμένη στην ιερή σοφία του Θεού.

  Το σημερινό οικοδόμημα χρονολογείται από την περίοδο του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα μ. Χ και είναι το τρίτο κατά σειρά που χτίστηκε στο ίδιο σημείο. Σε σύγκριση με τα οικοδομήματα που προηγήθηκαν η Βασιλική (αρχιτεκτονική εκκλησιαστικού κτιρίου) του Ιουστινιανού ήταν ένα θαύμα της αρχιτεκτονικής και ένα μνημείο της σπουδαίας αυτοκρατορίας του. Κανένας δεν αμφισβητεί ότι η Αγιά Σοφιά είναι πράγματι ένα αριστούργημα. Ωστόσο, αυτό που βρίσκεται κάτω από το έδαφος προκαλεί εξίσου αν όχι ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το ίδιο το υπέργειο οικοδόμημα που βλέπουμε.

  Ο μυστηριώδης υπόγειος κόσμος
Υπάρχουν στοιχεία για την ύπαρξη εκτεταμένου υπόγειου χώρου κάτω από το υπέδαφος της Αγίας Σοφίας. Για παράδειγμα, είναι γνωστό πως υπήρχαν κρύπτες και κατακόμβες κατά την πρώτη Χριστιανική περίοδο. Η συνήθεια των Χριστιανών να θάβουν τους νεκρούς τους σε μυστικά οστεοφυλάκια και κρύπτες κάτω από τη εκκλησία ήταν πολύ χαρακτηριστική και έμοιαζε με την παγανιστική συνήθεια να θάβουν τους νεκρούς τους έξω από τα τείχη της πόλης.

  Δύο από τις σπουδαιότερες χριστιανικές εκκλησίες του 6ου αιώνα μ.Χ, η εκκλησία του Αγίου Πέτρου στην Ρώμη και ο Πανάγιος Τάφος στην Ιερουσαλήμ είχαν επίσης κρύπτες. Ο Άγιος Πέτρος χτίστηκε πάνω από ένα κοιμητήριο και κοντά σε έναν Ετρουσκικό ναό, ενώ ο Πανάγιος Τάφος χτίστηκε πάνω από έναν ναό αφιερωμένο στην θέα Αφροδίτη.
Διαβάστε ακόμα: Συνέβη σαν σήμερα
Αφού η Αγία Σοφία ήταν μια από τις σημαντικότερες εκκλησίες του Χριστιανισμού είναι εύλογο να υπάρχει ανάλογος υπόγειος χώρος, όπως ακριβώς με τις δύο προαναφερθείσες εκκλησίες. Επίσης είναι πιθανό, όπως συνέβαινε με τις δυο εκκλησίες στη Ρώμη και την Ιερουσαλήμ, έτσι και η Αγία Σοφία να χτίστηκε πάνω από παγανιστικό ναό. Παρόλα αυτά, ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε για το τι ακριβώς βρίσκεται κάτω από την εκκλησία παρά τις εκτεταμένες έρευνες που ξεκίνησαν το 1935.
"Σύμφωνα με έναν μύθο, ο Σατανάς φυλακίστηκε κάτω από την Αγία Σοφία, ενώ σύμφωνα με άλλον μύθο κάποιοι ιερείς έκρυψαν βυζαντινά κειμήλια σε κρύπτες κάτω από την εκκλησία λίγο πριν από την άλωση της Πόλης. Ωστόσο, όλα αυτά είναι αβάσιμες ιστορίες"
Κάτω από το έδαφος και σε κοντινή απόσταση από την εκκλησία βρίσκεται η Βασιλική Κινστέρνα ή Κιστέρνα, γνωστή πλέον ως Γερεμπατάν Σαράι ή Γερεμπατάν Σαρνιτζί. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη υπόγεια δεξαμενή νερού που κατασκευάστηκε στην Κωνσταντινούπολη, διαστάσεων περίπου 138 × 64.5 μ., βρίσκεται σε βάθος 150 μέτρων νοτιοδυτικά της εκκλησίας, χτίστηκε από τον Ιουστινιανό αυτοκράτορα τον Ά το 532 μ. Χ. και καλύπτει μια έκταση 1000 τετραγωνικών μέτρων.
Διαβάστε ακόμα: Ροκ ιστορίες
Η κινστέρνα είχε αρχικά 336 μαρμάρινους κίονες ύψους 8 μέτρων, τοποθετημένους σε 12 σειρές με 28 κίονες η καθεμία, σε απόσταση 4 μέτρων η μία από την άλλη. Ήταν ένα από τα σημαντικότερα δημόσια έργα του Ιουστινιανού με σκοπό την ύδρευση της Πόλης και εξαίρετο δείγμα βυζαντινής μηχανικής. Το 1937 άρχισαν έρευνες στο υπέδαφος ακριβώς κάτω από την Αγία Σοφία. Οι έρευνες διακόπηκαν άδοξα λόγω της έναρξης του Β´ Παγκόσμιου Πολέμου. Το 1945 αποφασίστηκε να αντληθεί το νερό κάτω από την εκκλησία για να διευκολυνθούν οι έρευνες.  Η στάθμη του νερού όμως δεν κατέβηκε ποτέ και η μηχανή άντλησης κάηκε λόγω της υπερπροσπάθειας τερματίζοντας και αυτή την απόπειρα.

Το 2005 άρχισαν έρευνες στα πηγάδια της περιοχής με σκοπό να εξεταστεί ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούσε το δίκτυο των τούνελ, αλλά και της υδροδότησης του κτηρίου και της γύρω περιοχής. Η έρευνα εντόπισε εννιά πηγάδια στον περιβάλλοντα χώρο της εκκλησίας, πέντε εκ των οποίων είχαν ακόμη νερό ενώ δύο εξερευνήθηκαν πλήρως. Βρέθηκαν επίσης τούνελ που λειτουργούσαν ως σύστημα εξαερισμού και αφύγρανσης. Το 2009 ο κινηματογραφιστής Goksel Gulensoy γύρισε ένα ντοκιμαντέρ γύρω από το υπέδαφος της Αγίας Σοφίας. Η ομάδα του Gulensoy ερεύνησε δύο δεξαμενές που συνέδεαν την εκκλησία με την υπόγεια Κινστέρνα και το Τοπ Καπί, (τουρκ. Topkapı Sarayı) ανάκτορο που βρίσκεται χτισμένο σε λόφο με θέα το Βόσπορο.
Στον πάτο της μιας εκ των δυο δεξαμενών οι δύτες βρήκαν δύο κομμάτια ξύλου, έναν κουβά και έναν ανθρώπινο σκελετό. Στη δεύτερη δεξαμενή η ομάδα ανακάλυψε πολλά φιαλίδια που χρονολογούνταν από το 1917, γυαλί από τους πολυελαίους της εκκλησίας, μια αλυσίδα με δυο κρίκους στην άκρη και κομμάτια από βιτρώ. Εικάζεται ότι τα φιαλίδια βρέθηκαν εκεί όταν Βρετανοί στρατιώτες προσπάθησαν να πάρουν αγίασμα αφού εισέβαλαν στην Πόλη το 1917. Η έρευνα του 2005 και το ντοκιμαντέρ του 2009 είναι η αρχή των ερευνών. Θα χρειαστούν περαιτέρω έρευνες προς αυτή την κατεύθυνση ώστε να υπάρξουν ευρήματα που θα μας οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα.

πηγή: Μηχανή του Χρόνου

Ελληνικό «μαύρο χρήμα» 800 δισ. στην Ελβετία: Θα το φορολογήσει κανείς;...

Εχουν οι Ελληνες καταθέσεις ύψους 800 δισ. ευρώ στην Ελβετία; Το θέμα αυτό όπως και η φοροδιαφυγή, επανέρχεται από την γερμανική εφημερίδα Die Welt η οποία επικρίνει την Ελλάδα και, ειδικότερα, του Έλληνα υπουργού Οικονομικών. Οπως αναφέρει ο αρθρογράφος, παρόλο που το ελληνικό «μαύρο χρήμα» στην Ελβετία ανέρχεται σε περίπου 800 δισ. ευρώ, κανείς στην Αθήνα δεν ενδιαφέρεται να το φορολογήσει.

«Εδώ και μήνες οι αρχές στην Ελβετία απλά περιμένουν από την ελληνική κυβέρνηση να πιάσει το «μαύρο χρήμα» που ανέρχεται σε δισεκατομμύρια. Αλλά o υπουργός Οικονομικών Βαρουφάκης δεν απαντά» αναφέρει ήδη από τον πρόλογο το δημοσίευμα που φιλοξενείται στην ηλεκτρονική έκδοση της Die Welt.

Τα πυρά της γερμανικής εφημερίδας συγκεντρώνει ιδίως ο Γιάνης Βαρουφάκης ο οποίος, όπως υποστηρίζει ο αρθρογράφος αντί να ενδιαφέρεται να φολορογήσει τα πιθανότατα παράνομα χρήματα διαβεβαιώνει ότι «όλα θα μείνουν ίδια για τους εφοπλιστές».

Το άρθρο υποστηρίζει πως παρά το γεγονός ότι από τον Φεβρουάριο του 2014, η ελβετική κρατική υπηρεσία για διεθνή οικονομικά θέματα έχει προσφερθεί να εντοπίσει αυτά τα κεφάλαια και να τα μεταφέρει στην Αθήνα, τόσο ο Γιάνης Βαρουφάκης όσο και οι προκάτοχοί του μοιάζουν να αδιαφορούν.

«Πριν από 13 μήνες η Εβελιν Βίλντμερ Σλουμπφ, η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, είχε ταξιδέψει στην Αθήνα με μία πρόταση για φορολογική συμφωνία ανάμεσα στις δύο χώρες, γράφει η Die Welt. Οι πλούσιοι φοροφυγάδες της Ελλάδας επιτέλους θα καλούνταν να πληρώσουν. Ολα συζητήθηκαν διεξοδικά, αλλά από τότε η Ελβετίδα δεν έχει ακούσει... νέα από την Αθήνα», υποστηρίζει η Welt, η οποία γράφει για την Σλουμπφ ότι «τον τελευταίο 1,5 χρόνο έμαθε να κάνει υπομονή όταν αντιμετωπίζει τους Ελληνες συναδέλφους της».

η Die Welt αναφέρει και ένα περιστατικό από το πρώτο Eurogroup στο οποίο μετείχε ο κ. Βαρουφάκης. «Σε αντίθεση με ότι αναμενόταν, η Ελλάδα δεν πήγε με γραπτές προτάσεις. Ο Ελληνας αντιμετώπισε τους υπουργούς σαν αμφιθέατρο γεμάτους φοιτητές. Μέχρι που σήκωσε το τηλέφωνο και ενημέρωσε τον Αλέξη Τσίπρα. Ο Ελληνας πρωθυπουργός έθεσε βέτο. ''Από τότε δεν τον παίρνουμε στα σοβαρά. Αν θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε κάτι με τους Ελληνες, ρωτάμε τον Τσίπρα'', ανέφερε άνθρωπος που μετείχε στις διαπραγματεύσεις».

Δεν είναι ανόητος, σημειώνει η Die Welt για τον κ. Βαρουφάκη, κάνοντας εκτενή αναφορά στις σπουδές, την ακαδημαϊκή καριέρα και το blog του. «Αλλά παρότι θα μπορούσε να πείσει επιστήμονα, μετά βίας έχει επιτυχία ως πολιτικός», προσθέτει, ενώ κάνει αναφορά και στο γεγονός ότι ο κ. Βαρουφάκης δεν μετείχε στη σύσκεψη του οικονομικού επιτελείου το Σάββατο, κάτι- που ως αναφέρει- ερμηνεύθηκε από κάποιους ως πιθανό τέλος της παρουσίας του στην κυβέρνηση, με πιθανό αντικαταστάτη τον Γιάννη Δραγασάκη.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το ελληνικής προέλευσης «μαύρο χρήμα» στην Ελβετία στα τέλη του 2013 ανερχόταν σε 800 δισ. ευρώ, ενώ δεν είναι διαθέσιμα πιο πρόσφατα στοιχεία.

 πηγη:Eθνος

Πηγή: Εθνος

Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ Η ΛΟΓΙΚΗ..

Από τι στιγμή που θα γεννηθούμε, σε κάθε βήμα μας, υπάρχει ένας πόλεμος που συμβαίνει μέσα μας σε ότι και να κάνουμε. Υπάρχει ο κόσμος που είναι ήδη έτοιμος , ένα σύνολο που μας παρουσιάζεται στο πιάτο και μας διατάζει να ακολουθήσουμε τις εντολές του. Είναι αυτό που θα μας υποβάλλουν όλοι οι άλλοι να κάνουμε για να είμαστε ένα ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ. Δίπλα, βαδίζει αυτό που, όπως συνηθίζουμε να το ονομάζουμε, η ψυχή , μας προστάζει.  Ολη μας μας η ζωή συγκρούεται ασταμάτητα σ'αυτό το σιωπηλό πόλεμο. Είμαστε μία μονάδα του πρέπει και την ίδια στιγμή είμαστε μια μονάδα του θέλω.

Σ΄αυτή τη πορεία στους περισσότερους ανθρώπους αυτό το στενάχωρο πρέπει, καταλήγει να είναι ταυτόσημο με το θέλω. Είναι ένας συμβιβασμός , μια σιωπηλή ανακωχή για να μπορέσει κάποιος να αντέξει την υποχρέωση να είναι μέρος ενός κοινωνικού συνόλου. Σ΄αυτή τη προσαρμογή, σ΄αυτή την υποταγή, στριγμώνονται τα φτερά μας, τα ράβουμε στη πλάτη μας και μαθαίνουμε να περπατάμε με τα πόδια γερά καρφωμένα στη γη. Το ατίθασσο παιδί που τα θέλει όλα, το παιδί που διψάει να μάθει τις απαντήσεις στα χιλιάδες γιατί, μαθαίνει να δέχεται τις απαντήσεις που το κοινωνικό σύνολο με τους κανόνες του θα του επιβάλλει. Αλλες φορές με νεύρα, άλλες φορές με δάκρυα, άλλες φορές απλά σιωπόντας και υπομένοντας, αναγνωρίζουμε πως πάνω από αυτό που η ψυχή μας ζητάει, υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες  που ορίζουν τα σύνορα της καθημερινότητας.

Σιγά σιγά οι φανταστικοί ήρωες που μιλάγαμε τα βράδυα στο παιδικό μας δωμάτιο χάνονται. Η ικανότητα μας να μιλάμε με τη γλώσσα των ονείρων μας χάνεται. Η ικανότητα μας να ξεστομίζουμε ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΑΚΤ, αυθόρμητα, όπως ακριβώς τις βλέπουμε χάνεται. Κι ο πρώτος μας έρωτας με τη ζωή, εκείνος ο έρωτας που μετατρέπει όλα σε μαγεία, αλλάζει και στριγμώνεται σε ένα γαμήλιο συμβόλαιο με συγκεκριμένες υποχρεώσεις και τακτικές.  Σιγά σιγά, στο κάδο ανακύκλωσης μας, στριγνώμονται όλα εκείνα τα θέλω που δεν τα βρήκαν με τα πρέπει μας. Λίγοι άνθρωποι καταφέρνουν να μείνουν παιδιά μέχρι το τέλος. Λίγοι άνθρωποι καταφέρνουν να παραμείνουν ανόθευτοι, ανυπότακτοι, ψυχές ελεύθερες με τα φτερά έτοιμα να πετάξουν, ακόμα κι αν είναι τσακισμένα.

Αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες, σε πολιτικό επίπεδο στη χώρα μας, είναι ακριβώς ότι συμβαίνει στο κόσμο που κουβαλάει ο καθένας μας. Ενα στυγνό, ανελέητο σύστημα συμφωνιών, ένα αισχρό παιχνίδι εξουσίας, έχει καθορίσει τους κανόνες της ΛΟΓΙΚΗΣ. Ετσι ονομάζουν το σύνολο των κανόνων που κρατούν καλά κλειδωμένους τους ανθρώπους στα κλουβιά τους. Δεν έχει σημασία αν η λογική μας δεν συμβαδίζει με τη λογική τους. Νικάει αυτός που έχει τη δύναμη να κινεί τα νήματα. Εκείνοι που έχουν στα χέρια τους όλα εκείνα που πουλάνε κι αγοράζουν όλα αυτά που ΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΣΤΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ. Δεν υπάρχει ελευθερία μέσα στη τάξη πραγμάτων που έχουν στριμωχτεί οι ζωές μας. Το χρημα καθορίζει αν θα φας, αν θα ντυθείς, αν θα έχεις στέγη να κοιμηθείς, πως θα μεγαλώσεις τα παιδιά σου, πως θα γιατρέψεις τις αρρώστιες σου, πως θα πορευτείς σ΄αυτή τη ζωή. Το πολιτικό, οικονομικό, νομικό σύστημα που αποδέχεται κάποιος με τη γέννηση του, καθορίζει ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Για να πει κανείς πως είναι ελεύθερος, δεν υπάρχουν μεσοβέζικες λύσεις. Είναι  η είσαι ΜΕΣΑ ή είσαι ΑΠΕΞΩ. Το απέξω είναι κάτι που δεν μπορεί πλέον να συλάβει ο ανθρώπινος νους ενός ΛΟΓΙΚΟΥ πολίτη. Το απέξω είναι ένας δρόμος που κανένας δεν γνωρίζει εκτός από πολύ ελάχιστες μονάδες που βρήκαν τρόπους να μπαινοβγαίνουν σ΄αυτό το τρελοκομείο που ο άνθρωπος έχει ονομάσει πολιτισμό, δοκιμάζοντας τις αντοχές τους και τη δύναμη τους να είναι το περιθώριο στη σελίδα. Είναι ένα μικρό σύνολο από ελεύθερους αλεξιπτωτιστές της ζωής που δεν ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ.

Οταν αυτό το σύστημα εξουσίας χαιδεύει τα αυτιά των πολιτών και τους καλοπιάνει για να πετύχει τα σχέδια του, οι πολίτες εισπράττουν μικρές χάρες, μπιχλιμπιδάκια που ομορφαίνουν τη μίζερη πραγματικότητα. Ησυχάζουν, λουφάζουν και γεμίζουν τη ζωή τους με σκουπιδάκια φανταχτερά που απαλύνουν το κενό μέσα τους, σκεπάζουν τη φωνή της ψυχής με λουστραρισμένα αυτοκίνητα, καλο επιπλωμένα σπίτια, μοδάτα ρούχα, πλούσια εδέσματα και ηλεκτρικά καλώδια που υπακούουν στα μικρά τους βίτσια. Ετσι το σύστημα σχεδιάζει τα επόμενα βήματα, κάνει τα κουμάντα του χωρίς ενοχλήσεις. Δεν μπορεί να σκοτώσει το κρυμμένο εαυτό της μονάδας απλά τον αποκοιμίζει.

Οταν αυτό το ίδιο σύστημα νοιώσει πως είναι παντοδύναμο, πως έχει εξολοθρεύσει όλα τα ζιζάνια που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αναταραχές στο καλοφτιαγμένο κήπο του, δεν ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΠΙΑ ΝΑ ΚΑΛΟΠΙΑΝΕΙ τους φυλακισμένους ανθρώπους. Τους δείχνει το αληθινό του πρόσωπο. Τη περιφρόνηση, την απαξίωση, τη στυγνότητα που έχει μέσα στη σκατόψυχη κατασκευή του. Αυτό όμως λειτουργεί σαν ένα καμπανάκι στ΄αυτιά των κοιμισμένων υπηκόοων. Οσο πιο μεγάλη είναι η απαξίωση τόσο ο κοιμισμένος λύκος, εκείνος ο λύκος που έχει συμβιβαστεί ξανά και ξανά μέσα σ΄ενα μαντρί, ο λύκος που κουβαλάει στις πλάτες του όλο το κάδο ανακύκλωσης με τα χαμένα, εκείνος που είπε τόσα πολλά ναι στη ζωή υποδυόμενος το πρόβατο, αρχίζει και αγριεύει.

Ομως πόσο διατεθειμένος είναι να αγριέψει μέσα σε μια φυλακή? Οι πλατείες γέμισαν και φώναξαν, μετά από πολύ καιρό. Ονειρα εκτοξεύτητκαν κάτω από τα προεκλογικά μπαλκόνια, όνειρα θαμένα που ξύπνησαν για λίγο , τελευταία έξοδος έγινε η φρέσκια κυβέρνηση, για ένα ΠΕΤΑΓΜΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ. ΕΝΑ ΠΕΤΑΓΜΑ ΨΥΧΗΣ. Ομως την επόμενη μέρα,  η επαναφορά στη πραγματικότητα. Ολες αυτές οι φωνές δεν ήταν κάτι το αόριστο. Το σύστημα που γνωρίζει πολύ καλά το πόσο καλά έχει εγκλωβισμένους τους ανθρώπους σε μια ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, το σύστημα που γνωρίζει πως κρατάει τις ζωές των ανθρώπων στο χέρι του, ότι και να θέλουν, όσο και να φωνάξουν, έβγαλε τα νύχια και τα δόντια. Κι εκτόξευσε την απειλή του. ΜΕ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ.

Κι όσο αυτό είναι η πραγματικότητα μας πρέπει να πάψουμε να γκρινιάζουμε ασκόπως. Πρέπει να αποφασίσουμε αν είμαστε μέσα ή έξω. Αν είμαστε μέσα ο κάθε εκπρόσωπος μας απεναντι στο θηρίο τα ΙΔΙΑ ΘΑ ΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ. Κι εμείς θα πρέπει να ευχόμαστε να είναι κάποιος που θα κάνει το λιγότερο ΟΔΥΝΗΡΟ. Ηδη οι αφυπνισμένοι λύκοι πρώην αρνιά κουνάνε το δάχτυλο στη νέα κυβέρνηση πως κάνει κωλοτούμπες. ΛΑΘΟΣ. Κωλοτούμπα είναι όλη μας η ζωή κι από τη στιγμή που δεν δώσαμε λευκό χαρτί σε κάποιον να την ανατρέψει από τα θεμέλια, να σαρώσει τα πάντα αλλά ευχηθήκαμε να φτιάξει τα πράγματα χωρίς να χαλάσει όλα αυτά που γνωρίζουμε, η νέα κυβέρνηση λοιπόν περπατάει με τη ΛΟΓΙΚΗ και πολύ σωστά.

Είναι πολύ βολικό να νομίζει κάποιος πως με μια ψήφο αναθέτει σε κάποιον άλλον να έχει ψυχή αντί να έχει ο ίδιος. Είναι πολύ βολικό να ρίξεις μια ψήφο και μετά να καθίσεις σ΄ενα καναπέ και να περιμένεις ένα σωτήρα να σε σώσει από τη φυλακή που ο ίδιος έχεις δεχτεί σαν κάτι το φυσιολογικό. Να κάνει τι η νέα κυβέρνηση? Να τα κάνει όλα πουτ@να?  Είσαι σίγουρος πως μπορεις ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΕΞΕΙΣ? Είσαι σίγουρος πως είσαι έτοιμος να βαδίσεις πια με τη ψυχή σου κι όχι με τη λογική σου ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ? Κι εσύ και τα παιδιά σου? Είσαι σίγουρος πως αν αύριο το πρωί κάποιος αναλάμβανε την ευθύνη ν΄ανοίξει τη πόρτες και να σου πει θα τα χάσεις όλα, θα τσακιστείς κάτω, θα πεινάσεις, θα χάσεις το κόσμο γύρω σου, θα ματώσεις αλλά θα ανοίξεις το κελί σου και μάθεις ξανά να πετάς.. είσαι σίγουρος πως δεν θα πάθαινες πανικό και δεν θα παρακάλαγες να σταματήσει το μαρτύριο της ελευθερίας?

Για να απαιτήσεις περηφάνεια όπως λες, ελευθερία, αξιοπρέπεια, είσαι σίγουρος πως δεν είσαι ένας όμηρος ερωτευμένος με τον απαγωγέα του που θα φτάσει στο σημείο να πολεμήσει τον ελευθερωτή του αν τολμήσει να τον βγάλει από το κελί του?

Για σκέψου του.. Πάει πλύ βαθειά η τρύπα του λαγού.  Δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Αν πραγματικά είσαι έτοιμος να πετάξεις ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ.  Το γεγονός πως είσαι εδώ, άλλη μια φορά, με κλάψα και γκρίνια να κριτικάρεις το ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, αποδεικνύει απλά πως ΕΣΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ περισσότερο από αυτό που έχεις μάθει. Κι αυτό η κάθε κυβέρνηση που είναι απλά διαχειρστής μιας  ίδιας τάξης πραγμάτων το ξέρει. Κι όσο πιο έντιμη είναι θα προσπαθήσει απλά να διαχειριστεί κάπως καλύτερα τα ήδη υπάρχοντα. Τίποτα παραπάνω μη περιμένεις.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕΣ , ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΙΣΠΡΑΞΕΙΣ. Κι αυτοί που ορίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού το ξέρουν.

synithisypoptos.gr

ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΧΩΡΑ...

 ...ΝΤΥΘΕΙΤΕ ΚΑΛΑ...ΦΥΣΑΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ..

Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης ήταν αγνοούμενος απο τις αρχές Φεβρουαρίου του 2015. Τελικά βρέθηκε το πτώμα του σήμερα, μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά απο τη σχολή που σπούδαζε σε κατάσταση προχωρημένης σήψης.

Δεν είναι μόνο το πτώμα του Βαγγέλη σε κατάσταση προχωρημένης σήψης. Μία ολόκληρη χώρα και μία ολόκληρη κοινωνία σαπίζει καθημερινά και πλέον μοιάζει αδύνατη η οποιαδήποτε προσπάθεια αναστροφής της κατάστασης. Ο δρόμος προς την καταστροφή δεν φαίνεται να έχει γυρισμό. Έχουμε γράψει άπειρες φορές ότι η κρίση της χώρας είναι πολλαπλή και όχι μόνο οικονομική. Είναι κρίση αξιακή, ηθική, πολιτισμική, κοινωνική και πολιτική. Είναι όλα αυτά τα σκατά που βλέπουμε να εκτοξεύει ο ένας στον άλλο και προς όλες τις κατευθύνσεις. Είναι ο εαυτός μας που είδαμε στον καθρέφτη και τρομάξαμε απο την εικόνα.

Ο Βαγγέλης, που τελικά δεν ήταν όσο άντρας πρέπει να είναι ο λεβέντης Κρητικός, ή τουλάχιστον αυτό έδειξε το αντρόμετρο των δολοφόνων του, δεν είναι η εξαίρεση. Δυστυχώς για την Ελλάδα είναι ο κανόνας. Πιο πριν, ήταν η κοπέλα απο τη Βουλγαρία που βιάστηκε στην Αμάρυνθο γιατί ήταν πολύ "προκλητική". Η τοπική κοινωνία, που όπως κάθε τοπική κοινωνία είναι γεμάτη συντηρητισμό, εσωστρέφεια και υποκρισία, έκρινε ότι πρέπει να προστατέψει τα τέκνα της. Λίγο μετά, ήταν η καθαρίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα που αποφάσισε να μη σκύψει το κεφάλι στους εκβιασμούς και τις απειλές της εργοδοσίας και για αυτό βρέθηκε με το κεφάλι της βουτηγμένο μέσα σε ένα κουβά με βιτριόλι. Αν η κοπέλα στην Αμάρυνθο ήταν "προκλητική", η Κούνεβα ήταν "ενοχλητική".

Να προσθέσουμε τώρα τις μαζικές πορείες που έχουν γίνει παλιότερα στη Φλώρινα για να απελευθερωθεί μπάτσος που είχε κριθεί προφυλακιστέος μετά απο τη δολοφονία μετανάστη; Ή μηπως να γράψουμε για όλους αυτούς τους άστεγους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη που αργοπεθαίνουν αβοήθητοι; Να πούμε για τους χρήστες ηρωίνης που βρέθηκαν νεκροί στους πιο κεντρικούς δρόμους της Ομόνοιας και δεν υπήρχε ένας ευλογημένος ελληνοχριστιανός να καλέσει ένα ασθενοφόρο; Να μιλήσουμε για άγνωστες λέξεις όπως αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια; Να πούμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα που δεν έχουν καμία αξία; Ή μήπως να πούμε για τα εργασιακά δικαιώματα που καταργήθηκαν μέσα σε 2-3 χρόνια χωρίς να υπάρξει η παραμικρη κοινή και συντονισμένη αντίδραση;  

Ο Βαγγέλης δεν είναι ο ένας φίλε αναγνώστη, είναι ο ένας απο τους πολλούς. Ήταν ο λάθος άνθρωπος, στη λάθος χώρα, τη λάθος εποχή. Ήταν ο "λίγο άντρας", στην Ελλάδα, την εποχή της κρίσης. Όπως καταλαβαίνεις, εδώ δεν υπάρχει χώρος για διαφορετικούς και εναλλακτικούς. Εδώ έχουμε κρίση και θα επιβιώσει ο πιο δυνατός, δηλαδή ο πιο άθλιος, ο πιο ελεεινός, ο πιο ρουφιάνος και ο πιο αδίστακτος. Και η τοπική κοινωνία απλά δεν ξέρει. Δεν είδε ποιος ή ποιοι ήταν αυτοί που ταλαιπωρούσαν ένα άτομο συστηματικά. Δεν είχε την αρμοδιότητα να αναλάβει δράση, να πει μία κουβέντα, να κάνει κάτι. Τα ευγενικά χαρακτηριστικά του έλληνα φανερώνονται μόνο σε τουρίστες το καλοκαίρι.

Όταν βγεις απο το σπίτι σου για να πας εκεί που είναι να πας, μην πιστέψεις τους μετεωρολόγους και τις προβλέψεις τους. Όχι, δεν έχει φτιάξει ο καιρός και ο ήλιος που βλέπεις κατα διαστήματα μπορεί να σε ξεγελάσει. Ντύσου καλά, φυσάει αδιαφορία..

ΠΗΓΗ:imf-fuck-off.blogspot.gr

ΟΙ ''ΡΙΝΟΚΕΡΟΙ'' ΔΕΝ ΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΠΟΤΕ...ΑΠΛΑ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΑΛΛΑΞΕ Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΟΝ Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥΣ...

<< Το να επιτίθεται κανείς στο παράλογο είναι ένας τρόπος να δηλώσει τη δυνατότητα του μη παράλογου>>.    Ευγένιος Ιονέσκο

Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, καμία άλλη φωνή δεν θα μπορούσε να καταγράψει, τόσο αποτελεσματικά, τα συναισθήματα της ανθρωπότητας , όσο η φωνή του θεάτρου του Παραλόγου. Εκεί που καμία αυθεντία και κανένα κίνημα πια δεν μπορούσε να αρθρώσει λόγο άξιο να εξηγήσει, να παρηγορήσει και να πείσει για  όλα όσα είχαν συμβεί, οι εκπρόσωποι του Θεάτρου του Παραλόγου άφησαν να φανεί, με έναν ιδιαίτερο τρόπο, αυτό το μούδιασμα που ένιωσε η ανθρωπότητα μετά από δυο παγκόσμιους πολέμους, το φαινόμενο του ναζισμού, εκατομμύρια νεκρούς, πρόσφυγες, εξαθλιωμένους και έναν ολόκληρο  πλανήτη να μετρά τις πληγές του.

Ο Ιονέσκο συγκαταλέγεται στους εκπροσώπους του Θεάτρου του  Παραλόγου. Ο Ρινόκερος είναι ένα έργο στο οποίο ο Ιονέσκο θέλει να στηλιτεύσει τον κομφορμισμό και την αναισθησία των ανθρώπων. Ο πρωταγωνιστής αυτού του θεατρικού έργου κατοικεί σε μια πόλη στην οποία οι άνθρωποι σιγά σιγά χάνουν την ανθρωπιά τους και μετατρέπονται σε ρινόκερους. Ο ένας μετά τον άλλον γοητεύονται από τα μεγαλόσωμα παχύδερμα και γίνονται με τη σειρά τους «ρινόκεροι».

Παρακολουθώντας τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στη χώρα μου, καθώς και το πώς ο κόσμος αντιδρά απέναντι σε όλο αυτό τον παραλογισμό που ζούμε, μου ήρθε στο μυαλό το Θέατρο το παραλόγου και  ένα συγκεκριμένο έργο του Ιονέσκο, Ο Ρινόκερος.  Μου φάνηκε το έργο αυτό ικανό να περιγράψει την κατάσταση που αντικρίζω καθημερινά όταν περπατώ στο δρόμο, όταν ανοίγω την τηλεόραση, στη δουλειά, στο σούπερ μάρκετ, στην καφετέρια, στο λεωφορείο, στην ουρά του ΙΚΑ… Παντού γύρω μου άνθρωποι παρατημένοι, μουδιασμένοι, ανίκανοι να αντιδράσουν σε ο,τιδήποτε τους επιβάλουν, παράλογη φορολογία, ανεργία, ακρίβεια, ρατσισμός, ξενοφοβία, φτώχια, διάλυση της παιδείας και της υγείας και όλοι κοιτάνε παγωμένοι λες και όλος αυτός ο παραλογισμός αφόρα κάποια άλλη χώρα, κάποιους άλλους ανθρώπους.

Οι άνθρωποι γύρω μου  εξακολουθούν να κινούνται σαν να μη συμβαίνει τίποτα, σαν να είναι όλα εντάξει ή σαν να αξίζουμε την κατάσταση που ζούμε ή αντί να στρέφονται εναντίων του πραγματικού εχθρού – με τη βοήθεια της αποτελεσματικής προπαγάνδας των τηλεοπτικών καναλιών- τρώγονται μεταξύ τους, κατηγορούν τους μετανάστες, τους δημόσιους υπαλλήλους, τους απεργούς κτλ. Έχω την αίσθηση πως σιγά σιγά και χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε θα γίνουμε όλοι χοντρόπετσοι σαν «Ρινόκεροι»!

Λέει ο ήρωας του έργου: «…τώρα που βρισκόμαστε εμείς στη δίνη των εξελίξεων, αντιμέτωποι με μια τόσο σκληρή πραγματικότητα, πώς είναι δυνατόν να μείνουμε ψύχραιμοι και να κάνουμε τους αδιάφορους; Εγώ έχω συγκλονιστεί, έχω συγκλονιστεί τόσο που δεν μπορώ να συνέλθω.»

mybook.gr