22 ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΕ ΚΡΥΦΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Μία από τις πιο ευρέως διαδεδομένες μορφές ψυχαγωγίας είναι αναμφισβήτητα το βασίλειο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Λίγο πολύ, όλοι μας έχουμε δει μια σειρά από ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές που μας έχουν προκαλέσει είτε γέλιο και ευθυμία , είτε δάκρυα, προβληματισμούς ακόμα και δυσφορία, είτε τρόμο. Μερικές φορές μάλιστα μας αφήνουν με ένα ερωτηματικό…γιατί αυτές οι ταινίες έγιναν εξ΄αρχής με τι σκοπό, επιδιώκοντας κάτι;;;…. Μήπως κομμάτια της αλήθειας ή της συνείδησης, ή ακόμα και προειδοποιητικά μηνύματα βρίσκονται κρυμμένα μέσα σε αυτές;;;

Μερικές από αυτές τις ταινίες, είναι και οι παρακάτω:

1. Peaceful Warrior Ρίχνει μια σπουδαία ματιά στη σημασία του να ζει κάποιος στο τώρα, και ρίχνει φως στο ρόλο που το μυαλό μπορεί να παίξει και να δυσκολέψει την εσωτερική σας καθοδήγηση. Εμφανίζει τις απεριόριστες δυνατότητες που όλοι κουβαλάμε, ενώ τονίζει ότι υπάρχουν περισσότερα στη ζωή από αυτά που έχουμε ή νοιώθουμε, ενώ ο μόνος μας σκοπός τώρα είναι να κυνηγάμε τα υλικά αγαθά και την επιτυχία. Βασισμένο στην αληθινή ιστορία του Dan Millman.

2. Matrix Αναπαριστά με ακρίβεια του τι ακριβώς είμαστε για την ελίτ του κόσμου-Μπαταρίες.!!! Θα τροφοδοτήσουμε ολόκληρο το Matrix τους και το σχεδιασμένο σύστημά τους. Ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι αυτή η ταινία αποκαλύπτει πως είναι να ξυπνήσει κανείς και να βγει από τη μήτρα-Matrix στον πραγματικό κόσμο. Μόνο τα παιχνίδια του μυαλού και το εγώ σου είναι αυτό που σε περιορίζουν.

3. Equilibrium Τι θα συμβεί αν η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει ένα φάρμακο που θα εξαφανίσει κάθε συναίσθημα; Αυτό είναι το θέμα με το οποίο καταπιάνεται αυτή η ταινία και είναι υπερβολικά ακριβής για τον κόσμο μας και το πώς έχουμε γίνει μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο σύστημα, απλά πηγαίνοντας στη δουλειά μας και εκτελώντας απλά τα καθήκοντα που μας έχουν ανατεθεί χωρίς να αισθανόμαστε ποτέ αν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από αυτό. Τι συμβαίνει όταν κάποιος ξεφεύγει;

4. Lord of War Ρίχνει φως στην αλήθεια πίσω από τη βιομηχανία όπλων και δείχνει τον εξέχοντα ρόλο της κυβέρνησης στη διανομή και την πώληση των όπλων. Δείχνει πως η κυβέρνηση καλύπτει μέχρι και τη διανομή τους και τα χρησιμοποιεί για την περαιτέρω προώθηση της βίας και του φόβου σε όλο τον κόσμο.

5. They Live Μια πολύ ακριβής απεικόνιση της εξωγήινης παρουσίας (ή αυτών που παρουσιάζονται ως εξωγήινοι) που κυβερνά τον πλανήτη μας. Αποκαλύπτει στο πώς μια μυστική ομάδα ερπετοειδών βρίσκονται στην κορυφή της Ελίτ που κυβερνά τον κόσμο μας και δημιουργούν μια συχνότητα στον πλανήτη που μας κρατάει όλους τυφλούς από την αλήθεια, να μπορέσουμε δηλαδή να δούμε πως ή ποιοί πραγματικά είναι. Ρίχνει επίσης φως στις δομές της Ελίτ και πως διοικεί τον κόσμο.

6. V for Vendetta Παρουσιάζει τη διαφθορά στα διάφορα επίπεδα διακυβέρνησης, και πώς αυτό αποκρύπτεται. Αποκαλύπτει επίσης κάποια στοιχεία που κρύβονται πίσω από τις προθέσεις της Νέας Παγκόσμιας Τάξης και πως το μόνο που χρειάζεται είναι μια συλλογική αφύπνιση και η άρνηση να συμμορφωθεί κανείς για να φέρει ένα τέλος στην εξουσία και τον έλεγχό τους.

7. Eyes Wide Shut Μια ματιά σε αυτό που οι Illuminati και τα μασονικά τελετουργικά πραγματικά είναι… Η ταινία αυτή διαμορφώθηκε μετά από πραγματικά γεγονότα. Στόχος του Κιούμπρικ σε αυτή την ταινία ήταν να αποκαλύψει τι συνέβαινε με την Ελίτ σε αυτόν τον κόσμο. Ο Kubrick σκοτώθηκε- σύμφωνα με κάποιους-για την απελευθέρωση της ταινίας αμέσως μετά την έγκριση της τελικής περικοπής που έγινε, λίγο πριν προβληθεί στους κινηματογράφους.

8. La Belle Vert (The Green Beautiful) Εμφανίζει τη διασύνδεση όλων μας, και πόσο μακριά έχουμε απομακρυνθεί όλοι μας από αυτή τη δυνατότητα.. Επικεντρώνεται στην απλότητα και την ειρήνη που εγγενώς προέρχεται από έναν πλανήτη που βασίζεται στην αγάπη και την ενότητα.

9. Fight Club Στο τέλος η ταινία δείχνει πως η πλήρης κατάρρευση των οικονομικών επιτυγχάνεται λόγω του χρέους. Το χρήμα μετατοπίζει τη συνείδηση ​​του πλανήτη. Επίσης, δείχνει το ρόλο που το μυαλό μπορεί να παίξει, και πόσο εύκολα μπορεί να μεταμφιεστεί ως η μόνη αλήθεια και η μοναδική εμπειρία μας.

10.Revolver Μια τρομερή ταινία με πολλή αλήθεια πράγμα που δεν είναι συνηθισμένο στο χώρο του κινηματογράφου. Αυτή η ταινία αναλύει το Εγώ, τι είναι πραγματικά και τον ισχυρό ρόλο που παίζει στην υποδούλωση μας.

11. 1984 Δείχνει την ικανότητα και την επιθυμία της κυβέρνησης εύκολα να γράφει την ιστορία όπως αυτή θέλει και τελικά να έχει τον έλεγχο σε ό, τι λέμε, σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε. Χρησιμοποιεί τις λέξεις για να διαστρεβλώσει τις έννοιες της ελευθερίας και της αγάπης, για να επιβάλλει σε μεγάλο βαθμό μια ελεγχόμενη πραγματικότητα, όπου η εξουσία βρίσκεται στα χέρια των λίγων. Επίσης, δείχνει πώς ο φόβος και μόνο είναι αρκετός για να υποχρεώσει τους ανθρώπους όχι μόνο να υποστηρίξουν αλλά και να προωθήσουν το σύστημα που τους κρατά υπόδουλους.

12. Conversations With God Η ταινία δείχνει τη σχέση και σύνδεση που έχουμε όλοι με την εσωτερική μας καθοδήγηση /τον ανώτερο εαυτό. Το μυαλό μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην αποσύνδεση μας από αυτόν.

13.Metropolis Δείχνει την υποδούλωση των μαζών προς όφελος των λίγων, και τον επιθυμητό διαχωρισμό που υπάρχει μεταξύ των δύο κατηγοριών. Σε τόσο μεγάλο βαθμό έτσι ώστε οι σκλαβωμένοι δεν έχουν καμία κατανόηση για το τι συμβαίνει πραγματικά, αμφισβητούν ακόμα και το λόγο ύπαρξή τους, ενώ συγχρόνως επιθυμούν την υποδούλωσή τους!!!

14. Blood Diamond Η διαφθορά και η δυστυχία που υπάρχει σε ορισμένα μέρη του κόσμου, υπάρχει και προκαλείται για να παρέχει τις αναγκαίες πολυτέλειες στον αναπτυγμένο κόσμο. Αυτή η αλήθεια είναι ελεγχόμενη και κρύβεται από εκείνους που διατηρούν ανέπαφη τη βιομηχανία μέσω του επαίνου και της χρηματιστηριακής αξίας.

15. Avatar Μια ταινία που αφορά τη κοινή συνείδηση ​​και το πώς είμαστε όλοι συνδεδεμένοι μεταξύ μας ως μία συμπαντική ύπαρξη , ο πλανήτης και το ζωικό βασίλειο. Το Avatar διαθέτει επίσης μια εντυπωσιακή ομοιότητα με τους ερπετοειδείς που κυριαρχούν στη γη. Στη ταινία οι άνθρωποι δημιουργούν ένα υβριδικό σώμα για να ενωθούν και να χειραγωγήσουν τη φυλή των Na'vi, γεγονός που μοιάζει πολύ με αυτό που συμβαίνει εδώ στη γη.

16. The Wizard of Oz Εμφανίζει ένα από τα συστήματα ελέγχου που χρησιμοποιούνται σε πολύ μεγάλο βαθμό και το οποίο είναι να εμφανίζουν τον έλεγχό τους και την εξουσία τους δυσανάλογα.. Παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους να φαίνονται μεγαλύτεροι και πιο ισχυροί, από ότι πραγματικά είναι (ο μικρός μάγος πίσω από την κουρτίνα).

17. K-Pax Αυτή είναι μια ιστορία «πτώσης». Ο κύριος χαρακτήρας, ένας εξωγήινος, ο οποίος παίρνει την ανθρώπινη μορφή και στέλνεται στον πλανήτη μας για να παρατηρήσει και να πάρει πληροφορίες σχετικά με τη Γη. Ορισμένες φορές θυμίζει τον ... έκπτωτο άγγελο.

18. Fire In The Sky Η ταινία βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία μιας απαγωγής από εξωγήινους. Είναι όμως πραγματικά απαγωγή από εξωγήινους;;;

19. Mr. Destiny Μια κωμική και ανάλαφρη ταινία που εισάγει την ιδέα των χρονοδιαγραμμάτων και που τελικά, δείχνει ότι η τρέχουσα πραγματικότητα όσο δυσάρεστη μπορεί να φαίνεται, είναι πάντα καλύτερη για την ανάπτυξη της ψυχής και την εμπειρία.

20. A Scanner Darkly Μία ταινία που αναφέρεται στον κόσμο των ναρκωτικών και πώς η κυβέρνηση και οι άνθρωποι που διορίζονται από αυτή για να σταματήσουν τη χρήση ναρκωτικών, είναι συχνά οι προμηθευτές και οι πωλητές.

21. Knowing Αυτή η ταινία παρουσιάζει εξωγήινους και όντα του φωτός που επιλέγουν να βοηθήσουν διάφορους ανθρώπους σε μια εποχή Αποκάλυψης, για την ανοικοδόμηση μιας νέας ζωής σε άλλο πλανήτη. Πιθανό σενάριο, καλό σενάριο ή ένα σενάριο ύπνωσης του ανθρώπινου πληθυσμού;;;


22. Ambition to Meaning Αυτή η ταινία δημιουργήθηκε από τον Δρ Wayne Dyer και στηρίζεται σε μερικά από τα βιβλία του. Είναι 3 διαφορετικές ιστορίες που συνδέεται η μία με την άλλη. Αυτή η ταινία είναι προσανατολισμένη προς τη διάδοση του μηνύματος της αλλαγής της συνείδησης ενός ατόμου να δημιουργήσει μια νέα και πιο διευρυμένη ζωή.

Πηγή: thecuriosityofcat

Φόβος για τα πάντα: Μέχρι πότε θα παίζεις το παιχνίδι τους;

Ο φόβος. Συναίσθημα που βιώνεις για κάθε ενδεχόμενο κίνδυνο ή απειλή. Συναίσθημα που φυτρώνει μέσα σου από την πρώτη στιγμή που αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο γύρω σου. Βρίσκει μια καλή θέση, γραπώνεται και φωλιάζει εκεί για πάντα. Κι όσο τον ποτίζεις, αρχίζει κι απλώνεται. Ζει μαζί σου. Από την πρώτη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο γύρω σου, τον φυτεύουν μέσα σου. Κι αυτός, ριζώνει καλά και θεριεύει όσο περνάνε τα χρόνια…

Φόβος μην πέσεις. Φόβος μη χτυπήσεις. Φόβος μην πάθεις τίποτα. Φόβος μην αρρωστήσεις. Φόβος μη πεταχτείς στο δρόμο. Φόβος μη χαθείς, μη σε αρπάξουνε, μην πάρεις καραμέλα από αγνώστους. Φόβος μη σε κλέψουνε στα ρέστα. Φόβος μην γίνεις κακός μαθητής. Φόβος μήπως δε σπουδάσεις. Φόβος μήπως κάνεις σεξ πριν την ώρα σου. Φόβος μην αφήσεις καμία έγκυο/μη μείνεις έγκυος. Φόβος μην κολλήσεις καμιά αρρώστια. Φόβος μη μπλέξεις με κακές παρέες. Φόβος μην αρχίσεις το κάπνισμα. Φόβος μη πάρεις ναρκωτικά. Φόβος που γυρνάς αργά το βράδυ. Φόβος μην πάθεις τίποτα. Φόβος μη σε ληστέψουνε, μη σε σκοτώσουνε, μη σου ρίξουνε τίποτα στο ποτό σου και σε βιάσουνε. Φόβος όταν φεύγεις απ’ το σπίτι. Φόβος που θα είσαι μόνος. Φόβος αν θα τα καταφέρεις να καταφέρεις να ζήσεις μόνος. Φόβος μη σε μπλέξουνε στα κόμματα. Φόβος μη σε κάνουνε αναρχικό ή αριστερό. Φόβος μη μπλέξεις με χασίσια. Φόβος μη μπλέξεις πουθενά. Φόβος μήπως και δε βρεις δουλειά. Φόβος μήπως δεν παίρνεις καλά λεφτά. Φόβος μήπως δεν κάνεις ότι σου λένε και σε απολύσουνε. Φόβος ότι θα σε απολύσουνε. Φόβος ότι οι ξένοι έχουνε πάρει όλες τις δουλειές. Φόβος ότι θα σου φάνε το ψωμί. Φόβος ότι θα σου πάρουνε το σπίτι, τα λεφτά, τη δουλειά, τη γυναίκα/τον άντρα. Φόβος για τους τρομοκράτες. Φόβος ότι δε μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια. Φόβος για την νέα γρίπη. Φόβος για τα παιδιά σου. Φόβος για την αρρώστια. Φόβος για το θάνατο. Φόβος για την οικονομική κρίση. Φόβος ότι δε θα έχεις χρήματα να ζήσεις. Φόβος να ξοδέψεις. Φόβος να ψωνίσεις. Φόβος να βγεις από το σπίτι σου. Φόβος μη και δεν κάνεις το σωστό. Φόβος μη χάσεις τον παράδεισο. Φόβος για τα πάντα!

Έχεις εξουσία; Κάνε τους άλλους να φοβούνται και θα τους εξουσιάζεις για πάντα. Όπως εξάλλου έκαναν και σε σένα… Είσαι γονιός, σχολείο, εργοδότης, εκκλησία, κράτος; Δηλητηρίασέ την ψυχή του παιδιού, του μαθητή, του εργαζόμενου, του πιστού, του πολίτη με το φόβο και θα εξαρτηθεί απόλυτα από σένα, που θα θεωρεί σωτήρα του, με σκοπό κι αυτοί να κάνουν το ίδιο στις επόμενες γενιές και να γίνουμε έτσι όλοι μαζί ένα έθνος άβουλων, θρησκόληπτων, απροβλημάτιστων κι ανεγκέφαλων ανθρώπων.

Φόβος για τα πάντα. Ζούμε σε μια κοινωνία που οι άνθρωποι φοβούνται τα πάντα, επειδή έτσι έχουν μάθει. Όσο εύκολα φυτεύεται μέσα τους ο φόβος, όσο εύκολα θεριεύει, τόσο δύσκολο είναι να ξεριζωθεί. Γίνονται φοβικοί, καχύποπτοι, ανασφαλείς κι εξαρτημένοι. Βλέπουν παντού εν δυνάμει εχθρούς και κάνουν τα πάντα για να προστατέψουν το έχειν τους από αυτούς, φτάνοντας σε ακρότητες που δεν είναι ικανοί να συνειδητοποιήσουν. Σαν να έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου, δρουν με μίσος και φανατισμό. Ουσιαστικά, αυτό είναι που φοβίζει εμένα…

Ο δικός μου φόβος: να μην είναι καθαρή η σκέψη και να μη μπορεί να ξεχωρίσει τον πραγματικό κίνδυνο από τον υποτιθέμενο. Ο δικός μου φόβος: όλοι αυτοί που προσπαθούν να με κάνουν να φοβηθώ. Ο δικός μου φόβος: να βλέπω όλο και περισσότερους φοβισμένους ανθρώπους. Ο δικός μου φόβος: οι ενδοιαστικοί σύνδεσμοι. Ο δικός μου φόβος: ο παράλογος φόβος.

Σταμάτα να φοβάσαι. Καμιά κρατική, θρησκευτική ή οποιουδήποτε άλλου είδους εξουσία, δεν ξέρει το καλύτερο για σένα περισσότερο απ’ ότι το ξέρεις εσύ! Εξάλλου, πραγματική εξουσία πάνω σου δεν έχει κανείς άνθρωπος και κανένα κράτος, παρά μονάχα εσύ! Μη φοβάσαι! Βρες τις ρίζες και ξερίζωσε το φόβο από μέσα σου. Ξύπνα το πρωί, άνοιξε το παράθυρό σου και χαμογέλασε. Δες τη ζωή με αισιοδοξία. Διώξε επιτέλους αυτό το φόβο που σου δηλητηριάζει τη ζωή και σου τρώει την ψυχή. Και ξέρεις πώς θα νιώσεις τότε; Πραγματικά ελεύθερος!

Πηγή

ΟΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ....

Bridging Europe: Το 63% των Ελλήνων 

δεν φοβάται το Grexit

Οι Έλληνες φαίνονται να μην φοβούνται το Grexit, αλλά περισσότερο την ανεργία που αποτελεί το μεγαλύτερο πλήγμα που τα χρόνια των μνημονίων και της λιτότητας άφησαν πίσω τους. Στο παραπάνω συμπέρασμα καταλήγει νέα διαδικτυακή δημοσκόπηση του Bridging Europe. 

Το 63% των Ελλήνων δεν φοβάται ένα Grexit, σύμφωνα με τα ευρήματα της δημοσκόπησης. Πιο συγκεκριμένα, στην ερώτηση «φοβάστε ένα Grexit;», το 63% απαντά «όχι», έναντι 29% που απαντά «ναι», ενώ το 8% όσων συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο της έρευνας απάντησαν «Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ».

Αναφορικά με τις παρατεταμένες διαπραγματεύσεις Ελλάδας - Ευρώπης το 69% των συμμετεχόντων στην έρευνα καταλογίζουν στους θεσμούς το αδιέξοδο, το 22% στην ελληνική κυβέρνησης και το 9% δηλώνει ότι η ευθύνη είναι κοινή.

Στην ερώτηση «η ελληνική οικονομία θα λειτουργούσε καλύτερα υπό ένα νέο πακέτο λιτότητας ή ενός Grexit;», το 71% απαντά «με κανένα από αυτά», το 17% προτιμά το Grexit και το 12% το πακέτο λιτότητας.


Μπορεί το Grexit να μην φοβίζει τους Έλληνες, δεν ισχύει όμως το ίδιο και με την ανεργία, καθώς στο ερώτημα «ποιό θεωρείτε ως το μεγαλύτερο πρόβλημα, κατά τη διάρκεια των χρόνων της λιτότητας;», το 80% απαντά την ανεργία. Με μεγάλη διαφορά ακολουθούν τα προβλήματα της πολιτικής σταθερότητας (9%), της υγείας (8%) και της κοινωνικής αναταραχής (3%).

Σημειώνεται ότι η έρευνα διενεργήθηκε κατά το διάστημα 16-19 Ιουνίου, σε δείγμα 1807 πολιτών, στην Ελλάδα και οι συμμετέχοντες ήταν από 22 έως και 45 χρονών

 tvxs 
eleftheriskepsii.blogspot.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ-ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ

ΠΕΡΙ ''ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ''...

                                 

Στην αρχή...

... είχαν πιστέψει πως ήταν γι' αυτούς μια μεγάλη ευκαιρία να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Με περισσότερες και καλύτερες δουλειές. Με περισσότερα και καλύτερα νοσοκομεία. Με περισσότερα και καλύτερα πανεπιστήμια. Έτσι τους είχαν δείξει την Ευρωπαϊκή Ένωση: ως συνώνυμη του κοινωνικού κράτους. Σήμερα, οι λαοί των περιφερειακών ευρωπαϊκών χωρών ανακαλύπτουν ότι άλλη Ευρώπη τούς έδειξαν και σε άλλη τους έβαλαν. H Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ανοίγει σε αυτές τις χώρες περισσότερες και καλύτερες δουλειές, περισσότερα και καλύτερα νοσοκομεία, περισσότερα και καλύτερα πανεπιστήμια. Μαζί με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, κλείνει και αυτά που υπάρχουν.

Στην αρχή...

... είχαν πιστέψει πως για όλα έφταιγε ο δημόσιος τομέας της οικονομίας. Και όσοι δεν εργάζονταν σε αυτόν, έμειναν απλοί θεατές της κατεδάφισής του από τις κυβερνήσεις τους. Παρατηρούσαν με τρόμο να καταστρέφονται καθημερινά οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων, ζώντας στην πλάνη πως το δικό τους κεφάλι θα γλίτωνε από το αμείλικτο δρεπάνι του Θεριστή. Χιλιάδες άνθρωποι έχαναν από τη μια μέρα στην άλλη τις συντάξεις τους, τους μισθούς τους, πετάγονταν στον δρόμο, θύματα κυβερνήσεων δουλικών και μέσων ενημέρωσης υποτακτικών που είχαν αναλάβει να «πουλήσουν» τη λιτότητα ως κάτι αναπόφευκτο, περίπου όπως ένα φυσικό φαινόμενο. Ώσπου ήρθε και η σειρά των θεατών. Και τότε μόνο κατάλαβαν ότι, στα μάτια των σφαγέων, κανείς δεν ήταν αθώος. Τότε μόνο αναρωτήθηκαν γιατί άραγε να μην πληρώνουν ποτέ οι ένοχοι παρά μονάχα οι αθώοι, γιατί άραγε να πληρώνουν πάντα οι πολλοί που έχουν τα λίγα και όχι οι λίγοι που έχουν τα πολλά.

Στην αρχή...

... είχαν πιστέψει πως η Ευρωπαϊκή Ένωση θα γινόταν μια πραγματική πολιτική και οικονομική ένωση. Πως θα έβαζε σε μια τάξη και τις δικές τους χώρες. Πως θα τσάκωνε τους πλουτοκράτες που φυγάδευαν τα πλούτη τους σε φορολογικούς παραδείσους. Πως θα έβαζε τα δυο πόδια των μεγαλοτραπεζιτών σε ένα παπούτσι. Πως θα γέμιζε τις «τρύπες» των φτωχότερων ευρωπαϊκών χωρών με τα πλεονάσματα των πλουσιότερων. Ώσπου άρχισαν να πέφτουν βροχή τα μέτρα λιτότητας, σαν να ήταν αυτός ακριβώς ο κυριότερος στόχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης: να διατηρήσουν οι πλουσιότερες χώρες της τα πλεονάσματα και οι φτωχότερες τα ελλείμματα, με δυο λόγια, να γίνουν οι φτωχοί φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι (σαν να είναι απόλυτα φυσιολογικό, φέρνει το παράδειγμα ο οικονομολόγος Μάρσαλ Οερμπακ, σε μια πολιτική και οικονομική ένωση όπως οι ΗΠΑ, το Τέξας να επιμένει να διατηρεί μόνιμα εμπορικά πλεονάσματα έναντι των άλλων 49 αμερικανικών πολιτειών).

Σήμερα πια...

... δεν πιστεύουν τίποτα. Γνωρίζουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ο παράδεισος που είχαν ονειρευτεί. Και ότι χωρίς μια ριζική κοινωνική και πολιτική αλλαγή, πρώτα στις δικές τους χώρες, η κόλαση θα τους παραμονεύει. «Η κόλαση τριγυρίζει πάντα. Το σχήμα της είναι κυκλικό και είναι απ' τη φύση της ατελείωτη, αφόρητη και επαναληπτική» (Φλαν Ο' Μπράιεν, «Ο τρίτος αστυνόμος»).

Πηγή: Εφημερίδα Τα Νέα, 27/10/2011

Αναδημοσίευση: eleutheroi-fulakismenoi.blogspot.gr

Μία λεωφόρος πάνω από τον Ατλαντικό

Ο δρόμος Overseas Highway δε μοιάζει με κανέναν άλλο αυτοκινητόδρομο του κόσμου, αφού περνάει πάνω από τον Ατλαντικό, συνδέοντας τα Florida Keys, ένα αρχιπέλαγος 1.700 νησιών με τη Φλόριντα σε μία εντυπωσιακή διαδρομή τεσσάρων ωρών πάνω από τον ωκεανό.

Ουσιαστικά ο αυτοκινητόδρομος αποτελείται από 42 γέφυρες που πηγαίνουν από νησί σε νησί, συνολικού μήκους 205 χιλιομέτρων και συνθέτουν έναν από τους πλέον εντυπωσιακούς δρόμους στον κόσμο, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1938.

Το μοναδικό θαλασσινό τοπίο που απλώνεται δεξιά κι αριστερά με καταγάλανα νερά, μαγευτικούς υφάλους και κατάλευκες παραλίες, αποσπούν χωρίς αμφιβολία την προσοχή των οδηγών.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:

Πηγή:trelokouneli

ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ ΣΥΡΙΖΑ: 53% ΘΕΛΟΥΝ «ΡΗΞΗ», ΜΟΝΟ ΤΟ 34% «ΣΥΜΦΩΝΙΑ»!

ΣΤΙΣ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΩΡΕΣ ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Η Iskra παρουσιάζει, ένα σημαντικό εύρημα δημοσκόπησης, χωρίς κρίσεις και σχόλια για την αντικειμενικότητα και την αξιοπιστία της , που έγινε για λογαριασμό του τηλεοπτικού σταθμού Alpha (10/06/15), σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή για τη χώρα.

Σύμφωνα με αυτή τη δημοσκόπηση το 53% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ φέρεται να δηλώνει ότι επιθυμεί τη «ρήξη» με τους πιστωτές και μόνο το 34% επιλέγει τη «συμφωνία». Στο σύνολο των ερωτηθέντων το 50,2% απαντά ότι θέλει τη συμφωνία, ενώ το 37,4% επιθυμεί τη ρήξη, με το 12,4% να δηλώνει ότι δεν απαντά.

Παρότι το ερώτημα της δημοσκόπησης δεν είναι ορθά διατυπωμένο, μιας και δεν προσδιορίζει το είδος της συμφωνίας στην οποία αναφέρεται, το εύρημα είναι εντυπωσιακό και ίσως θα ήταν εντυπωσιακότερο, με δεδομένη την επιφύλαξη για την αξιοπιστία της δημοσκόπησης, αν το ερώτημα έθετε ξεχωριστά το ενδεχόμενο μιας «κακής» συμφωνίας.

Τέλος να σημειώσουμε ότι στο ερώτημα «ευρώ ή δραχμή» το οποίο τίθεται κάπως.... «ξεκούδουνα», χωρίς να τίθεται η δραχμή ως δυνατή εναλλακτική λύση σε μια ενδεχόμενη «κακή συμφωνία», το 77% (!) τάσσεται υπέρ του ευρώ, παροτι το 40% περίπου των πολιτών θέλει σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση , τη ρήξη απέναντι σε μια συμφωνία, ανεξάρτητα από τα χαρακτηριστικά της τελευταίας.

Μήπως, λοιπόν, η κακή διατύπωση των ερωτημάτων προκαλεί απαντήσεις σε «σύγχυση» ; Σε κάθε περίπτωση , πάντως, οι πολίτες δεν φαίνεται να κινούνται με βάση τις υποδείξεις της μιντιοκρατίας !

iskra.gr

«10.000 αυτοκτονίες σε πέντε χρόνια, η τελευταία ήταν του παιδιού μου»

Ο διοικητής του νοσοκομείου Ελπίς,
 Θεόδωρος Γιάνναρος

«Ο γιος μου ήταν 26 χρόνων. Πριν λίγες μέρες πήρε τη ζωή του... Όταν το έμαθα δεν ήξερα τι άλλο να κάνω παρά μόνο αυτό το βίντεο.... ».

Αυτή τη συγκλονιστική εξομολόγηση κάνει ο διοικητής του νοσοκομείου Ελπίς Θεόδωρος Γιάνναρος μιλώντας σε βίντεο που αναρτήθηκε στη διαδικτυακή έκδοση της ιταλικής εφημερίδας Corriere Della Sera.

Μικροβιολόγος με ειδίκευση τη γενετική που έχει σπουδάσει στη Καρλσρούη της Γερμανίας, στο Σαν Φρανσίσκο και τη Βιέννη. «Ο γιος μου» λέει ο κ. Γιάνναρος, «είναι το τελευταίο θύμα σε μια λίστα ατελείωτη. Από τότε που ξεκίνησε η κρίση σε αυτή τη χώρα έχουν αυτοκτονήσει 10.000 άνθρωποι».

Ο Θ. Γιάνναρος έχει άλλα δυο παιδιά, 24 και 28 ετών. «Ο μικρότερος είναι στρατιώτης...», λέει και είναι σαν να λέει ότι  αυτός τουλάχιστον σώθηκε: 

«Από την αρχή της κρίσης, το 2011 έχασαν τη ζωή τους περίπου 10.000 άτομα, αυτοκτόνησαν. Είναι μια μεγάλη πόλη, όχι ένα χωριουδάκι. Μια μεγάλη πόλη εξαφανίσθηκε από τον χάρτη, ο γιος μου ήταν ένας από αυτούς... Δεν ξέρω με ποιον τρόπο κάποιος μπορεί να εξηγήσει αυτό που συνέβη. Πολλά άτομα προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν, αλλά τους έσωσαν, ενώ δέκα χιλιάδες έχουν ήδη πεθάνει.

»Τώρα οι τράπεζες άρχισαν να παίρνουν τα σπίτια μας. Πόσους άλλους νεκρούς χρειάζονται για να καταλάβουν;... 

»Σκέφτομαι συνεχώς αυτούς τους 10.000 νεκρούς που τερμάτισαν τη ζωή τους μέσα στη σιωπή. Σκέφτομαι τον γιο μου. Και σκέφτομαι ότι εάν στη Γερμανία πέθαινε ένα σκυλί με κακό τρόπο τότε θα ήταν σε όλες τις εφημερίδες και θα συζητιόταν στις τηλεοράσεις. Μα έχετε ακούσει ποτέ να μιλάνε για τους δικούς μας νέους, τους δικούς μας ηλικιωμένους που αυτοκτόνησαν; Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία είχε 20.000 νεκρούς, αλλά εκείνα ήταν χρόνια πολέμου. Τι προκάλεσε αυτή τη δική μας σφαγή; Είναι μια ερώτηση στην οποία δεν μπορώ να απαντήσω... Μπορώ μόνο να πω ότι αυτή τη στιγμή ντρέπομαι που είμαι Ευρωπαίος.

»Μόλις έρθουν ασθενείς με ρωτάνε: τι πρέπει να πληρώσω για να εγχειριστώ εδώ; Τίποτα, απαντάω, είναι δημόσιο νοσοκομείο. Μετά μου δείχνουν το εισιτήριο που έχουν πάρει και καταλαβαίνω η λίστα αναμονής μοιάζει ατελείωτη.... μα με ένα καλό «φακελάκι» μπορείς να μπεις μπροστά στη σειρά. 

»Αυτά τα χρόνια με πλησίασαν από όλα τα κόμματα, αλλά έχω προσπαθήσει να μείνω ένας ελεύθερος άνθρωπος και να μη συμπορευτώ με κανέναν. Εξακολουθώ να παραμένω εδώ, να εργάζομαι για 1.400 ευρώ τον μήνα, πέντε φορές λιγότερο απ' ότι κάποια χρόνια πριν. Δεν μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να έχει την πολυτέλεια ενός αυτοκινήτου, κινούμαι με δίκυκλο. Πριν ο γιος μου φύγει με αυτό τον τρόπο, αισθανόμουν ακόμη προνομιούχος...» 

efsyn.gr

Τα θύματα της σφαγής του Διστόμου συνεχίζουν να στερούνται δικαιοσύνης

«Αν και δεν θα πρέπει να υπάρχει κρατική ασυλία για εγκλήματα πολέμου, πιστεύουμε ότι οι διαπραγματεύσεις εκείνες που θα παράσχουν αποζημιώσεις και επιτέλους ένα αίσθημα δικαιοσύνης για τα θύματα και τις οικογένειές τους πρέπει να ξεκινήσουν άμεσα» είπε ο Γιώργος Κοσμόπουλος, Επικεφαλής της Διεθνούς Αμνηστίας στην Ελλάδα

Περισσότερα από 60 χρόνια μετά τη σφαγή στο χωριό Δίστομο του νομού Βοιωτίας, στις 10 Ιουνίου του 1944 τα θύματα και οι οικογένειές τους εξακολουθούν να στερούνται δικαιοσύνης και επανορθώσεων. Η επιτυχής μέχρι σήμερα  αξίωση για κρατική ασυλία εκ μέρους της Γερμανίας τους έχει στερήσει τις επανορθώσεις εκείνες που θα τους προσέφεραν ένα αίσθημα δικαιοσύνης.

«Οποιοσδήποτε ισχυρισμός ότι ένα κράτος έχει ασυλία έναντι αξιώσεων για επανορθώσεις για εγκλήματα πολέμου πρέπει να απορριφθεί και τα θύματα των εγκλημάτων πολέμου πρέπει να είναι σε θέση να λάβουν αποζημιώσεις», είπε ο Γιώργος Κοσμόπουλος, Επικεφαλής της Διεθνούς Αμνηστίας στην Ελλάδα.

Όπως έχει εξηγήσει η Διεθνής Αμνηστία, όλα τα θύματα των εγκλημάτων πολέμου, ήδη από το 1907,  έχουν δικαίωμα να λαμβάνουν αποζημιώσεις από τα κράτη, για εγκλήματα πολέμου που εκείνα διέπραξαν. Αυτή η υποχρέωση αποζημιώσεως δεν είναι απλά υποχρέωση μιας συνθήκης, αλλά πλέον είναι και μέρος του εθιμικού διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.

Η Διεθνής Αμνηστία υποστηρίζει το δικαίωμα σε αποζημιώσεις των θυμάτων τέτοιων εγκλημάτων και πιστεύει ότι τα κράτη δεν θα πρέπει να είναι σε θέση να απαγορεύουν μια αστική αγωγή σε ένα ξένο δικαστήριο για μια τέτοια αποζημίωση, όταν τα θύματα δεν έχουν άλλο μέσο να ζητήσουν αποκατάσταση.

Η υπόθεση του Διστόμου

Στην Ελλάδα, το αίτημα επανορθώσεων κατά της Γερμανίας υποβλήθηκε από τους συγγενείς των θυμάτων της σφαγής στο ελληνικό χωριό Δίστομο, όπου στις 10 Ιουνίου 1944 γερμανικές ένοπλες δυνάμεις σκότωσαν εκατοντάδες άμαχους, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών. Το 2000, ο Άρειος Πάγος  επικύρωσε την απόφαση που εκδόθηκε το 1997 από το ελληνικό πρωτοβάθμιο δικαστήριο, με την οποία το δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό της Γερμανίας περί δικαστικής ασυλίας και επιδίκασε αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων. Ο τότε Έλληνας υπουργός Δικαιοσύνης ωστόσο, αρνήθηκε να χορηγήσει την άδεια που απαιτείται για να εκτελεστεί η απόφαση.

Στην περίπτωση της σφαγής του Διστόμου τα θύματα δεν ήταν σε θέση να λάβουν αποζημιώσεις με διοικητικές και δικαστικές διαδικασίες στη Γερμανία, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σε οποιαδήποτε επιτροπή αποζημιώσεων ή δια της διπλωματικής προστασίας ούτε από την Ιταλία ή ούτε από την Ελλάδα. Έχοντας εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες και, ως εκ τούτου, χωρίς εναλλακτική λύση, αναζήτησαν αποκατάσταση σε ξένα δικαστήρια.

Οι ενάγοντες του Διστόμου, στη συνέχεια, άσκησαν προσφυγή κατά της Ελλάδας και της Γερμανίας ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο, το 2002 έκρινε την προσφυγή ως μη-παραδεκτή για το λόγο ότι η Γερμανία είχε δικαστική ασυλία. Τα θύματα στη συνέχεια επιδίωξαν με επιτυχία να επιβάλουν τις αποφάσεις μέσω ιταλικών δικαστηρίων.

Η Γερμανία αρνήθηκε να παράσχει την αποζημίωση που είχε επιδικαστεί από τα ιταλικά δικαστήρια και, αντ ‘αυτού, στις 23 Δεκεμβρίου 2008, κίνησε τη διαδικασία κατά της Ιταλίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης υποστηρίζοντας ότι η Ιταλία είχε παραβιάσει την ασυλία της.

Στις 3 Φεβρουαρίου 2012 το Διεθνές Δικαστήριο της Δικαιοσύνης στη Χάγη επιβεβαίωσε ότι η Γερμανία είχε νομική ασυλία έναντι μηνύσεων για αποζημιώσεις σε διεθνή δικαστήρια από θύματα των ναζιστικών εγκλημάτων πολέμου, κατά παράβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. Η Διεθνής Αμνηστία υποστήριξε και σε εκείνη την περίσταση το δικαίωμα των θυμάτων να λαμβάνουν αποζημιώσεις. Μετά την απόφαση του Δικαστηρίου  θεώρησε  ότι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είχε κάνει ένα μεγάλο βήμα προς τα πίσω για τα ανθρώπινα δικαιώματα και μετέτρεψε ουσιαστικά το δικαίωμα αποζημίωσης για εγκλήματα πολέμου σε ένα δικαίωμα χωρίς ένδικο μέσο για την εκπλήρωσή του.

Το Δικαστήριο δήλωσε ότι η Γερμανία ήταν υπεύθυνη για εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν από τις ένοπλες δυνάμεις της κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στην Ιταλία και την Ελλάδα, και παραδέχτηκε ότι η απόφασή του μπορεί να αποτρέψει τα θύματα από το να λάβουν αποζημίωση. Ωστόσο, είπε ότι οι αξιώσεις «θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο περαιτέρω διαπραγμάτευση» μεταξύ της Γερμανίας και της Ιταλίας  «με σκοπό την επίλυση του ζητήματος». Στο βαθμό που η Διεθνής Αμνηστία γνωρίζει, δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία διαπραγμάτευση έως και σήμερα με σκοπό την παροχή αποζημίωσης στα θύματα.

Διεθνής Αμνηστία – Ελληνικό Τμήμα

Τηλ. 210 3600628

Email: athens@amnesty.org.gr

Ακολουθήστε μας στο Twitter: AmnestyGreece

Ακολουθήστε μας στο Facebook: Διεθνής Αμνηστία – Ελληνικό Τμήμα

http://www.amnesty.org.gr

Που να κηρύσσαμε και χρεοκοπία: Διαβάστε τί έπαθαν τα ομόλογα και της Γερμανίας από τη μη πληρωμή στο ΔΝΤ

Ο Αλέξης Τσίπρας και κατά τη χθεσινή του τριτολογία στη Βουλή τόνισε πως οι δανειστές λένε μόνο τί θα πάθει η Ελλάδα αν δεν υποκύψει, δεν λένε όμως τί θα πάθουν και οι ίδιοι αν εξωθήσουν την κατάσταση στα άκρα.

Όσο, όμως, κι αν κάποιοι πιστεύουν ή θέλουνν να πιστεύουν ότι η Ευρωζώνη είναι θωρακισμένη, οι αγορές που τόσο λατρεύουν κατά τα άλλα οι Θεσμοί δεν «ισχυρίζονται» το ίδιο.

Δείτε τι εγινε στα διετή ομόλογα χωρών της Ευρωζώνης, από τις 18.00 της Παρασκευής, που ανακοινώθηκε η μη πληρωμή της δόσης στο ΔΝΤ, μέχρι σήμερα Σάββατο, όπως καταγράφεται στο olympia.gr.:

Γερμανία 5% ΑΝΟΔΟΣ.

Πορτογαλία 164 % ΑΝΟΔΟΣ.

Ιρλανδια 142% ΑΝΟΔΟΣ.

Ιταλια 14% ΑΝΟΔΟΣ.

Ισπανία 10% ΑΝΟΔΟΣ.

anemosantistasis.blogspot.com

Φόρο σε όποιον βγάζει τα χρήματα από τη χώρα ανακοίνωσε η Ισλανδία!

Η χώρα που έδιωξε με κλωτσιές το ΔΝΤ, συνέρχεται από την τραπεζική κρίση και προχωρά πλέον, στο πρώτο βήμα για την άρση των κεφαλαιακών περιορισμών.

Σύμφωνα με το Reuters, η ισλανδική κυβέρνηση ανακοίνωσε πως θα επιβάλλει φόρο 39% σε όσους πιστωτές των χρεoκοπημένων τραπεζών θέλουν να μεταφέρουν ανακτηθέντα περιουσιακά στοιχεία έξω από την χώρα.

Όπως μεταδίδει το Reuters, η υπηρεσία διαχείρισης χρέους της χώρας ανέφερε ακόμα πως όσοι έχουν επενδύσει σε ισλανδικά στοιχεία ενεργητικού, θα έχουν την επιλογή να βγάλουν τα χρήματα τους εκτός της χώρας μέσω συναλλαγματικών δημοπρασιών της κεντρικής τράπεζας ή μέσω επανεπένδυσης σε μακροπρόθεσμα ομόλογα δημοσίου.
Υπενθυμίζεται ότι η Ισλανδία επέβαλε κεφαλαιακούς περιορισμούς τον Νοέμβριο του 2008 μετά την χρεοκοπία του τραπεζικού συστήματος της χώρας. Οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες κατέρρευσαν τον Οκτώβριο του 2008, έχοντας ενεργητικό δέκα φορές υψηλότερο από το ετήσιο εθνικό εισόδημα. Φυσικά, η Ισλανδία προχωρά στην επιβολή φόρου 39% στις εκροές καταθέσεων, καθώς διαθέτει το δικό της νόμισμα, με άλλα λόγια το ίδιο μέτρο δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε χώρα της Ευρωζώνης.

ΠΗΓΗ

Αλλαξε το Παραμύθι σου

Αυτό που είναι σημαντικό να καταλάβουμε είναι ότι μπορούμε να είμαστε οτιδήποτε θέλουμε να είμαστε, μια και ο καλλιτέχνης είμαστε εμείς και η ζωή μας είναι η δημιουργία μας. Το παραμύθι είναι δικό μας. Είναι η κωμωδία ή το δράμα μας και, αν τελικά το παραμύθι αλλάζει συνεχώς, τότε γιατί να μην κατευθύνουμε αυτή την αλλαγή με επίγνωση;
Τώρα που είμαστε καλλιτέχνες με επίγνωση, μπορούμε να δούμε αν μας αρέσει η τέχνη μας και μπορούμε να εξασκηθούμε ώστε να την κάνουμε καλύτερη. Η εξάσκηση φέρνει την επίτευξη. Όμως η δράση κάνει τη διαφορά. ‘Όταν το ανακάλυψα, αυτό που έκανα ήταν να αναλάβω την ευθύνη για την τέχνη μου και να εξαγνίσω το πρόγραμμά μου. Ως καλλιτέχνης, άρχισα να εξερευνώ τις δυνατότητες – κάθε δράση και κάθε αντίδραση. Μιας και το έφερε η συζήτηση, αυτή είναι η πραγματική μας φύση, να εξερευνούμε. Τι να εξερευνήσουμε; Τη ζωή! Τι άλλο μπορούμε να εξερευνήσουμε;
Το να αλλάξουμε το παραμύθι της ζωής μας είναι αυτό που οι Τολτέκοι ονομάζουν επίτευξη της μεταμόρφωσης. Έχει να κάνει με τη μεταμόρφωση του εαυτού μας, του παραμυθά, αυτού που ονειρεύεται. Η ζωή αλλάζει τόσο γρήγορα και μπορούμε να δούμε ότι μεταμορφωνόμαστε διαρκώς, αλλά οδηγούμαστε στην επίτευξη αυτής της μεταμόρφωσης μόνο όταν πάψουμε να αντιστεκόμαστε στην αλλαγή. Αντιθέτως, μπορούμε να εκμεταλλευόμαστε και να απολαμβάνουμε την αλλαγή. Η επίτευξη της μεταμόρφωσης σημαίνει να ζούμε διαρκώς στην παρούσα στιγμή, στο εδώ και τώρα. Η ζωή είναι ένα αιώνιο παρόν, επειδή η δύναμη της ζωής δημιουργεί τώρα το κάθε τι και μεταμορφώνει τα πάντα επίσης τώρα.
Πώς να αλλάξουμε το παραμύθι μας; Γνωρίζουμε πια ότι δημιουργούμε το παραμύθι μας σύμφωνα με αυτό που πιστεύουμε για τον εαυτό μας. Για να μεταμορφώσουμε αυτό που πιστεύουμε για τον εαυτό μας, πρέπει να ξεμάθουμε αυτά που ήδη έχουμε μάθει. Όταν τα ξεμάθουμε, η πίστη μας επιστρέφει σε εμάς. Η προσωπική μας δύναμη αυξάνεται και μπορούμε να την επενδύσουμε σε νέα πιστεύω.
Αν θέλουμε να γνωρίζουμε την αλήθεια, εάν είμαστε έτοιμοι να αποσύρουμε την πίστη μας από τα ψέματα, τότε πρέπει να θυμόμαστε τους δύο κανόνες: Μην πιστεύετε τον εαυτό σας και μην πιστεύετε κανέναν άλλο. Αυτό σας δίνει διαύγεια γύρω από πολλά πράγματα, αλλά μπορεί να χρειαστούμε λίγη υποστήριξη ώστε να σταματήσουμε να πιστεύουμε στα ψέματα και να αρχίσουμε να σπάμε όλες τις συμφωνίες  που στρέφονται ενάντια σε εμάς τους ίδιους. Αυτή την υποστήριξη την προσφέρουν οι Τέσσερις Συμφωνίες. Υπάρχουν μόνο για εμάς, για τον πρωταγωνιστή του παραμυθιού μας. Αυτές οι τέσσερις απλές συμφωνίες μπορούν να μας οδηγήσουν στην ατομικότητά μας:
Να είμαστε άμεμπτοι με τον λόγο μας.
Να μην παίρνουμε τίποτε προσωπικά.
Να μην κάνουμε υποθέσεις.
Να κάνουμε πάντα το καλύτερο που μπορούμε.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αλλάξουμε το παραμύθι μας, αλλά οι Τέσσερις Συμφωνίες είναι τα αγαπημένα μου εργαλεία για τη μεταμόρφωση. Γιατί; Επειδή έχουν τη δύναμη να μας βοηθήσουν να ξεμάθουμε όλους εκείνους τους τρόπους που έχουμε μάθει ώστε να χρησιμοποιούμε τον λόγο μας ενάντια στον εαυτό μας. Απλώς ακολουθώντας αυτές τις συμφωνίες, αμφισβητούμε όλες εκείνες τις απόψεις που δεν είναι τίποτε παραπάνω από δεισιδαιμονίες και ψέματα.
*Να είμαστε άμεμπτοι με τον λόγο μας επειδή τον χρησιμοποιούμε για να δημιουργούμε το παραμύθι μας.
*Να μην παίρνουμε τίποτε προσωπικά, επειδή ζούμε στο δικό μας παραμύθι και οι άλλοι άνθρωποι ζουν στο δικό τους.
*Να μην κάνουμε υποθέσεις, επειδή οι περισσότερες δεν είναι αληθινές είναι φανταστικές, και όταν ο παραμυθάς φτιάχνει παραμύθια -ειδικά για τους άλλους παραμυθάδες- τότε δημιουργεί μεγάλα δράματα.
*Να κάνουμε πάντα το καλύτερο που μπορούμε, επειδή αυτό εμποδίζει τη φωνή της γνώσης να μας δικάσει και όταν αναλαμβάνουμε δράση, εμποδίζουμε τη φωνή να μας μιλάει.
Ο παραμυθάς, ο ψεύτης μέσα στο κεφάλι μας, μας επιβάλλει να χρησιμοποιούμε τον λόγο μας ενάντια στον εαυτό μας. Μας επιβάλλει να παίρνουμε προσωπικά τα πάντα, κάνει πολλές υποθέσεις και μας επιβάλλει να αποτύχουμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γαληνέψουμε τον νου, αρκεί μόνο να τους χρησιμοποιήσουμε. Ωστόσο, κατά την άποψή μου ο καλύτερος τρόπος είναι να ασκούμε τις Τέσσερις Συμφωνίες. Αυτές οι συμφωνίες έχουν τη δύναμη να σπάσουν χιλιάδες από τις μικρές συμφωνίες που καταφέρονται ενάντια στον εαυτό μας, αλλά δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. Πολλοί άνθρωποι λένε: «Καταλαβαίνω τις Τέσσερις Συμφωνίες και αλλάζουν τη ζωή μου, αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω από ένα συγκεκριμένο σημείο και μετά». Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε επειδή εκείνη τη στιγμή αντιμετωπίζουμε μια ισχυρή πεποίθηση. Η πίστη (θέληση) που επενδύσαμε σε αυτήν την πεποίθηση είναι πιο ισχυρή από την πίστη που διαθέτουμε για να την αλλάξουμε. Γι’ αυτόν το λόγο είναι σημαντικό να εξασκηθούμε πρώτα στην ανάκτηση της πίστης από τις μικρές πεποιθήσεις.
Κάθε φορά που εξασκούμε τις Τέσσερις Συμφωνίες, η έννοιά τους πηγαίνει όλο και πιο βαθιά. Όταν διαβάζουμε το βιβλίο Οι Τέσσερις Συμφωνίες, για δεύτερη ή για τρίτη φορά, από ένα σημείο και μετά μοιάζει σαν να διαβάζουμε ένα διαφορετικό βιβλίο. Μοιάζει αλλιώτικο, επειδή έχουμε σπάσει κιόλας ορισμένες μικρές συμφωνίες. Τώρα, μπορούμε να πάμε λίγο πιο βαθιά, και πάμε όλο και πιο βαθιά μέχρι που θα έρθει η στιγμή που θα ανοίξουμε τα πνευματικά μας μάτια. Οταν τελικά καταφέρουμε να μεταμορφωθούμε, η ζωή μας γίνεται ένα όνειρο που είναι έργο τέχνης, μια έκφραση του συναισθηματικού μας σώματος, όπως ήταν πριν τη γνώση.

TERRAPAPERS.COM

Βλέπεις μόνο ότι σκέφτεσαι!

 

Δεν βλέπουμε  αυτό που υπάρχει 

βλέπουμε αυτό που σκεφτόμαστε

Αυτό που βλέπουμε πόσο ταυτίζεται τελικά με αυτό που όντως υπάρχει; Μπορούν οι αυστηρά καθορισμένες γραμμές να ξεφύγουν απο την πορεία τους, τουλάχιστον στα μάτια μας;
Κοιτάζοντας γύρω μας, έχουμε πάντα τη βεβαιότητα ότι αυτό που βλέπουμε είναι μια πιστή αποτύπωση του πραγματικού κόσμου που μας περιβάλλει. Ο γνωστός νευροφυσιολόγος Vernon Mountcastle λέγει ότι «στην πραγματικότητα είμαστε φυλακισμένοι μέσα σε έναν εγκέφαλο και η μόνη μας επικοινωνία με τον έξω κόσμο γίνεται με διαύλους επικοινωνίας, τις αισθήσεις, που μεταφέρουν ένα πολύ μικρό κομμάτι πληροφοριών για το τι συμβαίνει εκεί έξω»
Σ’ αυτή τη φιλτραρισμένη αναπαράσταση του κόσμου θα πρέπει να προσθέσουμε και τη διαστρέβλωση, μεγέθυνση ή σμίκρυνση του ποσού πληροφοριών που γίνεται σε όλα τα επίπεδα επεξεργασίας καθώς οι πληροφορίες αυτές οδεύουν μέσα στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι τελικά παρά το αποτέλεσμα πολλαπλής σύνθετης και επιλεκτικής επεξεργασίας του σήματος που διεγείρει την όραση, δηλαδή της φωτεινής ακτινοβολίας που έρχεται από τον κόσμο που βρίσκεται έξω από εμάς.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να παρακολουθήσουμε τα βήματα αυτής της επεξεργασίας καθώς η φωτεινή ακτινοβολία από το περιβάλλον διεγείρει το όργανο της όρασης, δηλαδή τον αμφιβληστροειδή χιτώνα του ματιού. Τα κύτταρα του χιτώνα αυτού είναι ευαίσθητα στην ένταση της ακτινοβολίας και στο μήκος κύματος της ακτινοβολίας που είναι και τα χαρακτηριστικά που την καθορίζουν. Από το σημείο αυτό και πέρα, το σύστημα αρχίζει να γίνεται επιλεκτικό.
Ενώ το μήκος κύματος της φωτεινής ακτινοβολίας είναι συνεχές στο ορατό φάσμα, οι φωτοϋποδοχείς, τα φωτοευαίσθητα δηλαδή κύτταρα του ματιού μας, απαντούν επιλεκτικά σε τρεις ζώνες μήκους κύματος που αντιστοιχούν στο μπλε, πράσινο και κίτρινο κόκκινο χρώματα. Έτσι το συνεχές φάσμα μετατρέπεται σε έναν συνδυασμό τριών βασικών στοιχείων και με το συνδυασμό αυτό αντιλαμβανόμαστε το μήκος κύματος της φωτεινής ακτινοβολίας και το κωδικοποιούμε σε κατηγορίες, τα χρώματα.

Διαδικασία Μετατροπής της Πληροφορίας

Ήδη λοιπόν από τον αμφιβληστροειδή ξεκινά μια διαδικασία μετατροπής της πληροφορίας, για το μήκος κύματος του φυσικού ερεθίσματος, σε περιορισμένο αριθμό κατηγοριών που είναι ουσιαστικά μια μείωση της πληροφορίας. Τα φωτοευαίσθητα κύτταρα μεταφέρουν την πληροφορία για την ένταση της φωτεινής ακτινοβολίας στα γαγγλιακά κύτταρα που είναι ο πρώτος νευρικός σταθμός επεξεργασίας των οπτικών ερεθισμάτων. Τα γαγγλιακά κύτταρα κωδικοποιούν την πληροφορία για την ένταση της φωτεινής ακτινοβολίας σε κάθε σημείο όχι κατά απόλυτη τιμή αλλά σαν διαφορά έντασης.
Έτσι, κάθε γαγγλιακό κύτταρο απαντά όχι στο επίπεδο φωτεινότητας που έρχεται από ένα σημείο του εξωτερικού χώρου, αλλά στην αλλαγή του επιπέδου φωτεινότητας ανάμεσα σε γειτονικά σημεία. Για να κάνει αυτή την επεξεργασία το κάθε γαγγλιακό κύτταρο συλλέγει την πληροφορία έντασης φωτεινής ακτινοβολίας από ένα σύνολο γειτονικών φωτοϋποδοχέων του αμφιβληστροειδούς. Το σύνολο αυτό είναι μεγάλο για την περιφέρεια του αμφιβληστροειδούς και πολύ μικρότερο για την κεντρική περιοχή της ωχράς κηλίδος.
Τα γαγγλιακά κύτταρα λοιπόν κωδικοποιούν διαφορές φωτεινότητας σε έναν χάρτη που αντιστοιχεί στον αμφιβληστροειδή. Η σάρωση στο χάρτη αυτόν είναι πολύ λεπτομερής για το κέντρο και αδρή για την περιφέρεια. Η διαφοροποίηση αυτή διατηρείται σε όλη την πορεία της αισθητικής οδού μέχρι και τον φλοιό του εγκεφάλου. Το αδρό σύστημα, ή «μακροκυτταρικό», συλλέγει πληροφορία αλλαγής φωτεινότητας, από μεγάλες περιοχές του χώρου και είναι ευαίσθητο σε ταχείες αλλαγές φωτεινότητας όπως για παράδειγμα κατά την κίνηση αντικειμένων στο χώρο.
Το λεπτομερές σύστημα, ή «μικροκυτταρικό», συλλέγει πληροφορία από μικρές περιοχές του χώρου και είναι ευαίσθητο σε λεπτομέρειες και στο μήκος κύματος που θα μεταφραστεί στο χρώμα. Η δομή αυτού του χάρτη που είναι ουσιαστικά μια διαστρεβλωμένη στο χώρο οπτική αναπαράσταση μεταβολών φωτεινότητας θα διατηρηθεί και στον πρώτο σταθμό επεξεργασίας της οπτικής οδού δηλαδή τον έξω γονατώδη πυρήνα του θαλάμου. Από εκεί ο επόμενος σταθμός θα είναι ο πρωτοταγής οπτικός φλοιός στον ινιακό φλοιό (περιοχή V1 κατά Broadman). Στην περιοχή αυτή θα διατηρηθεί η διάκριση μακροκυτταρικού και μικροκυτταρικού συστήματος που θα οδεύσουν σε διαφορετικές περιοχές (στοιβάδες) του φλοιού.
Παράλληλα, τα κύτταρα του οπτικού φλοιού είναι πλέον ευαίσθητα σε μεταβολές φωτεινότητας κατά μήκος ενός άξονα και όχι ανάμεσα σε δυο σημεία. Τα «απλά» λεγόμενα κύτταρα του φλοιού κωδικοποιούν έτσι μεταβολές φωτεινότητας σε συγκεκριμένη περιοχή του χώρου κατά μήκος συγκεκριμένου άξονα, ενώ τα «σύνθετα» λεγόμενα κύτταρα κωδικοποιούν μεταβολές φωτεινότητας κατά μήκος ενός συγκεκριμένου κάθε φορά άξονα, ανεξαρτήτως της θέσης του στο χώρο. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο πρωτοταγής οπτικός φλοιός αρχίζει να αναγνωρίζει περιγράμματα από τις αλλαγές φωτεινότητας.
Τα περιγράμματα αυτά θα αποτελέσουν το υλικό για την αναγνώριση σχημάτων. Τα απλά και σύνθετα κύτταρα κατανέμονται σε κολόνες στον πρωτοταγή οπτικό φλοιό και γειτονικές κολόνες έχουν παρόμοια προτίμηση στη διεύθυνση του άξονα που αναγνωρίζουν. Ανάμεσα στις κολόνες υπάρχουν «κηλίδες» με κύτταρα που μεταφέρουν την πληροφορία του χρώματος. Αυτή η πολύπλοκη δομή χάρτη στον πρωτοταγή οπτικό φλοιό, επαναλαμβάνεται και στον δευτεροταγή οπτικό φλοιό (περιοχές V2,V3 κατά Broadman) όπου πλέον τα κύτταρα είναι ευαίσθητα σε πιο σύνθετα περιγράμματα.
Από εκεί και πέρα υπάρχει ένας σαφής διαχωρισμός της οδού σε ένα ραχιαίο τμήμα που καταλήγει στην περιοχή V5 κατά Broadman και από εκεί στον οπίσθιο βρεγματικό φλοιό και ένα κοιλιακό τμήμα που οδεύει στον κροταφικό φλοιό.

Η ραχιαία οδός δέχεται πληροφορίες κυρίως από το μακροκυτταρικό σύστημα και τα κύτταρα στις περιοχές αυτές κωδικοποιούν κίνηση αντικειμένων στο χώρο, καθώς και τη σχετική κίνηση του ίδιου του ατόμου (ή μελών του σώματός του) σε σχέση με σταθερά αντικείμενα στο χώρο. Το σύστημα αυτό δηλαδή επεξεργάζεται το κομμάτι αυτό των πληροφοριών της οπτικής εικόνας που είναι απαραίτητο για να μπορούμε να κινούμαστε στο χώρο, να αποφεύγουμε αντικείμενα και να πιάνουμε αντικείμενα.

Η κοιλιακή οδός θα καταληξει στον κάτω κροταφικό φλοιό

Εδώ υπάρχουν κύτταρα που είναι ευαίσθητα σε συγκεκριμένα αντικείμενα. Μάλιστα η διάκριση μπορεί να είναι τόσο εντυπωσιακή, ώστε κάποια κύτταρα να «αναγνωρίζουν» μόνο αντικείμενα που χρησιμοποιούμε ως εργαλεία, ενώ άλλα κύτταρα να «αναγνωρίζουν» μόνο έμψυχα όντα όπως τα ζώα. Δεν γνωρίζουμε ακόμα με ποιους πολύπλοκους κανόνες λειτουργούν τα κύτταρα αυτης της περιοχής διαμορφώνοντας αυτές τις καταπληκτικές ειδικότητες στην αναγνώριση συγκεκριμένων μορφών.
Στην περιοχή αυτη βρίσκονται και τα περίφημα κύτταρα που απαντούν με ενεργοποίηση στην εμφάνιση στην οπτικη εικόνα ανθρώπινων προσώπων (Gross & Sergent. Υπάρχει δε μια συγκεκριμένη βλάβη στον αριστερό κάτω κροταφικό φλοιό που οδηγεί στο σύνδρομο της προσωποαγνωσίας. Στη διαταραχη αυτη το άτομο βλέπει κανονικά αλλά δεν μπορεί να αναγνωρίσει πρόσωπα. Μία άλλη περιοχη όπου καταληγει η κοιλιακη οδός είναι στον ινιακό φλοιό, η περιοχη V4 κατά Broadman, η οποία κάνει την τελικη επεξεργασία του χρώματος. Σε βλάβη της περιοχης αυτης, το άτομο πάσχει από αχρωματοψία, δηλαδή βλέπει τον κόσμο μαυρόασπρο.
Είναι λοιπόν φανερό από τα παραπάνω ότι με όσα μπορούμε να γνωρίζουμε ώς σημερα η οπτικη εικόνα του κόσμου που μας περιβάλλει μέσα στον εγκέφαλο αποτελείται από κομμάτια πληροφορίας που αφορούν προϊόντα επεξεργασίας πολύ συγκεκριμένου τμήματος της φωτεινής ακτινοβολίας και οδηγεί στη σύνθετη πληροφορία για συγκεκριμένα αντικείμενα, χρώμα η κίνηση αντικείμενων.
Ένα εμφανές πρόβλημα που προκύπτει από όλη αυτη τη διαδικασία είναι πως συντίθενται αυτά τα διασπασμένα και διασκορπισμένα στο φλοιό τμηματα που επεξεργάζονται διαφορετικές πληροφορίες στο ένα, ενιαίο, σύνολο που αντιλαμβανόμαστε σαν οπτικη εικόνα. Μια απάντηση στο ερώτημα αυτό της σύζευξης έχει προταθεί ότι είναι η σύξευξη στο χρόνο της ενεργοποίησης των περιοχών αυτών. Είναι σαν μια ορχηστρα όπου το κάθε όργανο παίζει το δικό του κομμάτι και το σύνολο των οργάνων που παίζουν ταυτόχρονα προκαλεί την μουσικη όπως την ακούμε.
Μια άλλη ερώτηση είναι αν αυτά που επιλέγουμε να δούμε τα επιλέγουμε τυχαία η υπάρχει επιλογη από πριν.
Η απάντηση είναι ότι υπάρχουν και οι δυο διαδικασίες. Η διαδικασία από κάτω προς τα επάνω επιλέγει τυχαία περιοχές του χώρου όπου κοιτάμε. Η διαδικασία από πάνω προς τα κάτω κατευθύνει την προσοχη μας και αντίστοιχα και την όραση μας σε συγκεκριμένες περιοχές του χώρου που θεωρούμε από πριν ότι μπορεί να έχουν σημασία. Η διαδικασία αυτη επιλογής εφορεύεται από περιοχές του φλοιού όπως ο μετωπιαίος και ο βρεγματικός φλοιός. Στο σύνδρομο αμέλειας χώρου που εμφανίζεται έπειτα από βλάβες του βρεγματικού φλοιού, τα άτομα δεν κοιτούν μια συγκεκριμένη περιοχή του χώρου γιατί η προσοχή τους δεν στρέφεται στην περιοχή αυτη.
Μια τελευταία ερώτηση που σημερα έχει αρχίσει να διερευνάται αφορά το κατά πόσον το άτομο είναι ενημερο για όλα τα στοιχεία που συνθέτουν την οπτικη εικόνα. Σε πειράματα με διχοτομημένη όραση όπου κάθε μάτι βλέπει μια διαφορετικη εικόνα έχει φανεί ότι τα άτομα είναι ενημερα για μια από τις δυο εικόνες και μετά λίγα δευτερόλεπτα είναι ενημερα για την άλλη. Η εναλλαγη ενημερότητας συμβαίνει με έναν στοχαστικό τρόπο στο χρόνο.
Ο Νικόλαος Λογοθέτης έδειξε το 1989 (Logothetis & Schall, 1989) ότι, όταν ο πίθηκος βλέπει μια εικόνα με διχοτομημένη όραση, αναφέρει συνειδητή ενημερότητα με το ίδιο στοχαστικό πρότυπο στο χρόνο όπως και ο άνθρωπος, πράγμα που σημαίνει ότι και στον πίθηκο υπάρχει αυτη η μορφη συνειδητης ενημερότητας για την οπτικη εικόνα. Προχωρώντας σε νευρωνικές καταγραφές, ο Λογοθέτης έδειξε ότι ορισμένοι νευρώνες στον κάτω κροταφικό φλοιό απαντούσαν περισσότερο όταν το αντικείμενο προτίμησης τους ηταν στη συνειδητη ενημερότητα του ζώου από την περίπτωση που το ίδιο αντικείμενο έφευγε από την ενημερότητα. Οι νευρώνες αυτοί, λοιπόν, έδιναν και το στίγμα της συνειδητης ενημερότητας που αφορούσε την οπτικη εικόνα.
Αυτό που βλέπουμε είναι αυτό που σκεπτόμαστε
Συνοψίζοντας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό που περιγράφουμε σαν «οπτικη αναγνώριση» είναι ένα σύνολο διεργασιών επεξεργασίας πληροφορίας σε πολλαπλές περιοχές του Νευρικού Συστήματος. Οι διεργασίες αυτές, που ακόμα δεν έχουν κατανοηθεί πληρως, οδηγούν σε μια επιλεκτική αναγνώριση συγκεκριμένων δομών στην οπτικη εικόνα, ενώ η επιλογη του τι θα δούμε και πότε γίνεται πάλι με τη συμμετοχη πολλών περιοχών του φλοιού. Τέλος, το τι βλέπουμε συνειδητά και τι ασυνείδητα στην οπτικη εικόνα φαίνεται να αποτυπώνεται επίσης στα χαρακτηριστικά λειτουργίας του πολύπλοκου αυτού συστήματος.
Είναι λοιπόν η οπτικη αναγνώριση μια διαδικασία αποτύπωσης του οπτικού ερεθίσματος που έρχεται από τον κόσμο που μας περιβάλλει η είναι μια πολύπλοκη νοητικη επεξεργασία συγκεκριμένων και πολύ περιορισμένων πληροφοριών του οπτικού κόσμου που γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να μας επιτρέπει να ερμηνεύουμε τον κόσμο που μας περιβάλλει και όχι απλά να τον βλέπουμε. Ή, για να το πούμε διαφορετικά, αυτό που βλέπουμε είναι τελικά αυτό που σκεπτόμαστε;

terrapapers.com

Βιβλιογραφικές αναφορές
Gross, C. G. & Sergent, J. (1992). Face recognition. Current Opinion in Neurobiology, 2,156-161.
Logothetis, N. K. & Schall, J. D. (1989). Neuronal correlates of subjective visual perception. Science, 245,761-763.
Farah, M. J. (2000). The cognitive neuroscience of vision. Oxford UK: Blackwell Publishers.

Η διδασκαλία του Μακιαβέλι

«Τους αντιπάλους σου ή πρέπει να τους παίρνεις με το μέρος σου ή να τους εξοντώνεις» - Νικολό Μακιαβέλι

Ο όρος «μακιαβελισμός» φέρνει έως και σήμερα μια ιδιαίτερη αρνητική χροιά. Υπάρχει ένα ιστορικό ανέκδοτο που λέει, ότι όταν ο Μακιαβέλι κείτονταν ετοιμοθάνατος στο κρεβάτι του, τον πίεζαν να αναθεματίσει τον Σατανά και όλα του τα έργα. Εκείνος υποτίθεται ότι απάντησε: «Αυτή δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να δημιουργήσω εχθρούς». Μήπως λοιπόν ο Μακιαβέλι ήταν όντως «ο φιλόσοφος του Σατανά»;

Ο Μακιαβέλι ήταν ένα παιδί της Αναγέννησης, δηλαδή μιας εποχής οπότε ανοίχτηκαν πολλές νέες προοπτικές σε όλους τους τομείς του πολιτισμού. Μελετώντας τον Ηγεμόνα υπό το πρίσμα της ιστορίας και της φιλοσοφίας, παρατηρεί κανείς ανεξάρτητα από την όποια ηθική αξιολόγηση του έργου, νέα ριζοσπαστικά στοιχεία. Εδώ βλέπουμε για πρώτη φορά το έργο του πολιτικού απαλλαγμένο από κάθε είδους μεταφυσική, ηθική ή θεολογική παραφιλολογία.

Με τον Μακιαβέλι ξεκινά η πολιτική φιλοσοφία των νεότερων χρόνων, η οποία αντιλαμβάνεται το κράτος σαν ένα είδος οργανισμού που έχει δημιουργηθεί από τον ίδιο τον άνθρωπο και εξετάζει το επάγγελμα του πολιτικού χωρίς να φοράει τα γυαλιά της ηθικής. Ο Μακιαβέλι είναι ο εμπνευστής της διδασκαλίας της πολιτικής σύνεσης. Η διδασκαλία της σύνεσης βασίζεται στην εμπειρία.

Ταυτόχρονα είναι ο πρώτος σημαντικός πολιτικός φιλόσοφος των νεότερων χρόνων, ο οποίος στηρίζει τη θεωρία του σε συγκεκριμένες εμπειρίες και παρατηρήσεις. Αυτό είναι ένα κοινό σημείο, που τον συνδέει με σημαντικούς ερευνητές της εποχής του, οι οποίοι θεμελίωσαν τις εμπειρικές φυσικές επιστήμες, όπως για παράδειγμα ο αστρονόμος Κοπέρνικος.

Γι’ αυτόν τον λόγο, το έργο του Μακιαβέλι είναι γεμάτο παραδείγματα, με τα οποία αποδεικνύει τις θέσεις του και τα οποία αντλεί από τις ακόλουθες δύο πηγές: τις πολιτικές εξελίξεις της εποχής του και περιστατικά που αναφέρονται στα συγγράμματα των ιστορικών.

Ο Ηγεμόνας

Το ουσιώδες της σκέψης του Μακιαβέλι είναι συμπυκνωμένο σε ένα κείμενο που γράφτηκε τάχιστα, μέσα σε λίγους μήνες, στα τέλη του 1513. Ο Ηγεμόνας, από τα πλέον ονομαστά βιβλία στην ιστορία του πολιτικού στοχασμού, σηματοδοτεί πραγματική καινοτομία. Δημιουργεί κατά πολλούς τρόπους ρήξη με τις προηγούμενες πολιτικές σκέψεις. Είναι αλήθεια ότι σε πολλά σημεία ο Μακιαβέλι επεκτείνει στοχασμούς του Αριστοτέλη ή του Πολύβιου. Ωστόσο οι ασυνέχειες υπερτερούν ευρέως των κληροδοτημάτων.

Λόγω ακριβώς της εγγενούς καινοτομίας του, ο Ηγεμόνας δεν έχει πάψει να γίνεται αντικείμενο μελετών, σχολιασμών, επαίνων, μομφής, επιθέσεων απομιμήσεων και συχνά παρερμηνειών εδώ και περίπου τέσσερις αιώνες. Ο Χόμπς, ο Σπινόζα, ο Μάρξ και πολλοί άλλοι υπήρξαν προσεκτικοί και παθιασμένοι αναγνώστες του έργου. Ελάχιστα κείμενα έχουν προκαλέσει τόσο έντονη γοητεία και τόσο μεγάλη απόρριψη, ίσως και τόσες παρεξηγήσεις.

Μια από τις λέξεις κλειδιά αυτού του κειμένου είναι η virtu. Δεν πρόκειται διόλου για την «αρετή» με τη συνηθισμένη έννοια. Η λέξη virtu καταδεικνύει εδώ τη δύναμη, την ικανότητα δράσης, την επιτηδειότητα την οποία επιδεικνύει κανείς σε μια ενέργεια που το αποτέλεσμα της είναι, το μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης.

Ο πολιτικός αγώνας, όμως, δεν εξαρτάται μόνο από τη virtu. Εξαρτάται, επίσης, από αυτές τις ίδιες τις καταστάσεις, από την εξέλιξή τους, από τις ενδεχόμενες αιφνίδιες μεταβολές τους. Αυτό το μερίδιο του τυχαίου, ο Μακιαβέλι το αποκαλεί fortuna – η τύχη, η ειμαρμένη, οι τυχαίες και μεταβαλλόμενες περιστάσεις. Διότι ίδιον των ανθρώπινων καταστάσεων είναι να παραμένουν ανοιχτές, κινούμενες, επιρρεπείς σε ξαφνικές και απρόβλεπτες μετατροπές.

Η συγκεκριμένη τέχνη του ηγεμόνα ασκείται στο σημείο συνάντησης της fortuna και της virtu: το θέμα είναι να παραμείνει αποτελεσματικός σε ένα κόσμο όπου τα δεδομένα αλλάζουν και μας διαφεύγουν αδιάκοπα. Εκείνο που σκιαγραφεί ο Μακιαβέλι είναι, κατά μία έννοια, μια γενική θεωρία της δράσης: ούτε πλήρως κυρίαρχης (η τύχη ματαιώνει τα σχέδιά μας), ούτε παντελώς αδύναμης (τα σχέδιά μας προσαρμόζονται και ματαιώνουν τα τυχαία γεγονότα).

Η τέχνη του πολέμου είναι ένα βιβλίο λιγότερο γνωστό και λιγότερο κουραστικό, τουλάχιστον φαινομενικά. Ωστόσο ο Μακιαβέλι δεν διστάζει να γράψει ότι αυτή η τέχνη του πολέμου είναι η μόνη που ταιριάζει σ’ αυτόν που διοικεί. Και εδώ, πάλι, ο λόγος είναι απλός: αυτός ο οποίος κατέχει τούτη την τέχνη αλλά δεν έχει ακόμη την εξουσία, θα καταφέρει να την κατακτήσει.

Και αυτός ο οποίος έχει την εξουσία θα καταφέρει να τη διατηρήσει εναντίον των αντιπάλων του. Αντιθέτως αυτός ο οποίος δεν κατέχει τούτη την τέχνη δεν θα καταφέρει ποτέ να κατακτήσει την εξουσία αν δεν την έχει ήδη κατακτήσει, ούτε θα μπορέσει να τη διατηρήσει αν το έχει ήδη πετύχει.

Είναι λοιπόν ουσιώδες να είναι κανείς «οπλισμένος», όπως λέει ο Μακιαβέλι, πράγμα το οποίο δε σημαίνει να έχει όπλα, αλλά να κατέχει την τέχνη του πολέμου, να γνωρίζει τους νόμους της νικηφόρου μάχης. Ο Μακιαβέλι δεν πλέκει το εγκώμιο του πολέμου. Στη σκέψη του δεν πρόκειται καν περί προτίμησης, αλλά περί διαπίστωσης: αυτή είναι η λειτουργία της πραγματικότητας.

Η μεταβολή που εισάγει η σκέψη του Μακιαβέλι συνίσταται εν κατακλείδι στην αναζήτηση της αλήθειας του κόσμου όπως ακριβώς είναι. Να πάψουμε να κρίνουμε, να θρηνούμε, να ονειρευόμαστε, να συγχέουμε τις επιθυμίες μας με την πραγματικότητα. Να προσπαθούμε, αντίθετα, να αποσυναρμολογούμε τους μηχανισμούς της πραγματικής λειτουργίας της εξουσίας, των ανθρώπινων σχέσεων, της ιστορίας.

Ο Μακιαβέλι περιορίζει το πεδίο του πολιτικού στοχασμού σε ένα κεντρικό θέμα: παίρνω την εξουσία (αν δεν την έχω) ή τη διατηρώ (αν την έχω). Οι έννοιες – κλειδιά δεν είναι πλέον η philia («φιλία» στα αρχαία ελληνικά), αυτή η έμφυτη αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων που διέκρινε ο Αριστοτέλης, ούτε η humanitas («ανθρωπιά» στα λατινικά) την οποία ο Κικέρων καθιστούσε το ελατήριο των δημόσιων πραγμάτων στην κοινότητα των ανθρώπων.

Αυτή η επιστήμη κατάληψης και διατήρησης της εξουσίας γίνεται αντιληπτή από τον Μακιαβέλι με τρόπο κυρίως δυναμικό και όχι στατικό. Αυτό είναι το δεύτερο νέο σημείο: η πολιτική είναι μόνιμη πάλη, αέναη κίνηση, συνεχώς δημιουργία. Το θέμα είναι πάντα το ίδιο: να δημιουργηθούν νέα κράτη. Διότι ο ηγεμόνας οφείλει να αποβλέπει στην επέκταση του, επομένως να έχει το σχέδιο για την απόκτηση νέων κρατών, για την επέκταση της κυριαρχίας και της εξουσίας του.

Στην αντίθετη περίπτωση θα χαθεί, διότι όλοι οι άλλοι θα αυξηθούν εις βάρος του. Η τακτική εκείνου που κυβερνά, λοιπόν, εγγράφεται σε μια κίνηση δίχως τέλος: μάχη για την επέκταση, άμυνα εναντίον των αντιπάλων δυνάμεων, χωρίς να παραλείπει να λαμβάνει υπόψη τη μεταστροφή της κοινής γνώμης, τις αιφνίδιες και επικίνδυνες αλλαγές που προκαλούνται από τα πάθη του λαού. Η δυναμική δεν σταματά ποτέ.

Η ρήξη που πραγματοποιείται με τη σκέψη του Μακιαβέλι είναι η επικέντρωση της πολιτικής ανάλυσης στο παιχνίδι των πολιτικών παθών. Είναι ο πρώτος που συλλαμβάνει με τρόπο τόσο σαφή και ριζοσπαστικό την πολιτική ως διαμάχη παθών (πάθος για επικυριαρχία, πάθος για διακυβέρνηση, πάθος για εκδίκηση) συνδεδεμένων με αγώνες οικονομικών και στρατιωτικών συμφερόντων. Αυτό το παιχνίδι περιπλέκεται εξαιρετικά από τις παρεμβάσεις των παθών του πλήθους.

Το να καταλάβει κάποιος την εξουσία και να τη διατηρήσει, σε τελική ανάλυση τι είναι; Τίποτε άλλο παρά η βέλτιστη προς τα συμφέροντα του χρήση των ανθρώπινων παθών και των αυταπατών που τα συντηρούν. Από αυτή την άποψη, η σκέψη του Μακιαβέλι εξετάζει μόνο την αποτελεσματικότητα. Η επιτυχία, για τον ηγεμόνα, επιτυγχάνεται με συγκεκριμένη και σύμφωνα με τις περιστάσεις επιδεξιότητα, και όχι σε σχέση με ιδανικά, ή ηθικά πρότυπα ή κανόνες. Το ουσιώδες είναι να πετύχεις το σκοπό σου, ασχέτως του τύπου των χρησιμοποιούμενων μέσων.

Βεβαίως, αυτή η έλλειψη ηθικών ενδοιασμών συνέβαλε στο να κριθεί αρνητικά η σκέψη του Μακιαβέλι. Επέτρεψε επίσης την πραγματοποίηση της διολίσθησης από τον όρο «μακιαβελιστής» (που του ανήκει αποκλειστικά) στον όρο «μακιαβελικός» (που του αποδίδεται λανθασμένα). Εν τούτοις, αυτή η ριζική απαισιοδοξία έχει το καλό ότι φέρνει απροκάλυπτα στο φως τη δύναμη των ανθρώπινων παθών και τις αδιάκοπες συγκρούσεις των.

Μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Μακιαβέλι για διάφορα πράγματα, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι φιλοσοφούσε ανέξοδα κλεισμένος στο γραφείο του. Υπήρξε για πολλά χρόνια πολιτικός και διπλωμάτης. Το έργο του γράφτηκε όταν αναγκάστηκε από τις περιστάσεις να μείνει για κάποιο διάστημα μακριά από την πολιτική και με την ελπίδα ότι τα βιβλία θα τον βοηθούσαν να επανέλθει στην πολιτική σκηνή της Φλωρεντίας.

ΠΗΓΗ

ΜΙΚΡΑ ΑΛΛΑ ΚΑΘΑΡΑ ΟΝΕΙΡΑ: ENA ΕΞΑΙΡΕΤ ΙΚΟ ΑΡΘΡΟ

ΜΙΚΡΑ ΑΛΛΑ ΚΑΘΑΡΑ ΟΝΕΙΡΑ.

Φανταστείτε ξαφνικά τα όνειρά μας να κοβόντουσαν στα μέτρα μας. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Να δουλεύαμε με τα υλικά που έχουμε. Να παράγαμε αυτό που μπορούσαμε. Να είχαμε επάρκεια σίτισης και πρώτων υλών δικές μας. Να μοιράζαμε τις ικανότητές μας, τις γνώσεις μας και να τις προσφέραμε στην πραγματική ανάπτυξη του τόπου μας. Να είμαστε μικροί αλλά με καθαρά όνειρα κι όχι με πλαστές ανάγκες.

Σαν λαός είμαστε φύση πολυμήχανοι. Είμαστε φύση χαρούμενοι, γλεντζέδες.
Ποιος έχει πάρει το γέλιο από το πρόσωπό μας? 
Ποιος μας ανάγκασε να γίνουμε κάτι ασύμβατο με τη φύση μας και με το τόπο μας? Τι δουλειά έχουμε εμείς να φτιάχνουμε ουρανοξύστες για να κρύβουμε τον ήλιο μας, όπως αναγκάστηκαν να κάνουν λαοί που έψαχναν να τον βρουν. 

Τι δουλειά έχουμε εμείς να χρειαζόμαστε αυτοκίνητα που έχουν προδιαγραφές για τεράστιους αυτοκινητόδρομους, μεγάλες αποστάσεις, δύσβατα μέρη, όταν με μια βόλτα γυρνάμε από την μια άκρη της πατρίδας μας μέχρι την άλλη άνετα. Τι δουλειά έχουμε εμείς να τρώμε ετοιματζίδικα φαγητά, να βάζουμε πλαστικά βούτυρα στα πιάτα μας, να τρώμε μολυσμένα κρέατα, να πίνουμε σφραγισμένα νερά, σ΄ενα τόπο που ανθούν όλων των ειδών τα φρούτα, τα λαχανικά, τα βότανα, ευλογημένα από τη φύση, τον ήλιο, τη θάλασσα, με άφθονα νερά που βγαίνουν μέσα από τα βουνά μας, τις πηγές μας, με τόσο μικρό πληθυσμό που ακόμα κι όσοι ήθελαν το κρέας τους μπορούσαν να το βρουν χωρίς τοξίνες, καθαρό και τα γαλακτοκομικά τους αγνά όπως ήταν κάποτε. 

Τι δουλειά έχουμε να ακριβοπληρώνουμε ρούχα, παπούτσια, καλλυντικά, δεν μπορούμε να φτιάξουμε μόνοι μας?

Που πήγαν και γιατί έκλεισαν παραδοσιακές ελληνικές επιχειρήσεις που οι πατεράδες μας προμηθευόντουσαν από τα ρούχα που φόραγαν μέχρι τα ψυγεία τους, τις κουζίνες τους. 

Που είναι η έρευνα και τεχνολογία που θα μπορούσε να ανθίζει από ικανότατους επιστήμονες που έφυγαν κακήν κακώς αγνοημένοι και διαπρέπουν σε ερευνητικά κέντρα και πανεπιστήμια του εξωτερικού?

Που είναι οι τεχνίτες μας, οι καλλιτέχνες μας που το ξέρουμε πως είναι αστείρευτοι και κάθε φορά που τους δόθηκε η δυνατότητα δημιούργησαν μικρά θαύματα.

Που είναι οι γιατροί μας, οι μηχανικοί μας, να εργάζονται σε ελληνικά ιδρύματα, σε ελληνικές επιχειρήσεις στα μέτρα των αναγκών των Ελλήνων. 
Στα μέτρα του χώρου που μας αναλογεί και που μπορούσαμε να τον έχουμε κάνει στολίδι.
Πόσοι προδότες δούλεψαν για να καταντήσει έτσι αυτός ο τόπος? 
Πόσοι ανόητοι και φιλοτομαριστές κάτοικοι λάτρεψαν τόσο πολύ το ξενόφερτο, το ασύμβατο και κατανάλωσαν τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους για να καταφέρουν να είναι άρρωστοι, αποχαυνωμένοι και τελικά πεινασμένοι, σαν τα ποντίκια πιασμένοι σε μια φάκα που οι ίδιοι επέτρεψαν να στηθεί.

Δεν μπορούμε να καταλάβουμε επί τέλους, πως αυτή η δυστυχία που νοιώθουμε μέσα μας, αυτό το κενό, αυτή η μιζέρια που δεν μπορούμε να τινάξουμε από πάνω μας, είναι γιατί αναγκάσαμε τη φύση μας να υποταχθεί σε κάτι ασύμβατο με αυτό που είναι μέσα στο κύτταρο μας. Αναγκαστήκαμε να διασκεδάζουμε ψεύτικα, να τρώμε πλαστικά, να γλεντάμε αμερικάνικα, να ντυνόμαστε ευρωπαϊκά, να τρώμε βλακείες, να τραγουδάμε σε ακαταλαβίστικα, να έχουμε σαν πρότυπα μοντέλα ανθρώπων και αντιλήψεων που συγκρούονται συνέχεια με αυτό που θα μπορούσαμε να είμαστε. 

Μάθαμε να επιθυμούμε ότι δεν είμαστε και πνίξαμε αυτό που θα μπορούσαμε να γίνουμε. Μάθαμε να φοράμε ένα ακριβό αλλά στενό κοστούμι φτιαγμένο για κάποιον άλλο και κρύψαμε τα ρούχα μας, αυτά που μας έκαναν να διαφέρουμε, να νοιώθουμε ελεύθεροι και ατίθασοι, σ΄ενα παλιοντούλαπο, και μάθαμε να ντρεπόμαστε για αυτά που θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι και να επιδεικνύουμε σαν μαγκιά τα αίσχη που θα έπρεπε να σιχαινόμαστε.

Ναι ξέρω, όλα αυτά είναι πλέον όνειρα απατηλά, σκέψεις παιδιάστικες που δεν έχουν καμιά σχέση με τη πραγματικότητα. Και ποιος τη δημιουργεί επί τέλους αυτή τη γ@μημένη πραγματικότητα? 
Θα μας τσακίσουν έτσι και τολμήσουμε να κάνουμε τέτοια όνειρα λένε πολλοί. 
Θα μας κάνουν χίλια κομμάτια έτσι και σηκώσουμε κεφάλι. 
Και το λένε σε εμάς και το δεχόμαστε, την ίδια στιγμή που παπαγαλίζουμε τη θυσία των τριακοσίων, ή την έξοδο του Μεσολογγίου. 
Αποδεχόμαστε εμείς το γεγονός πως πρέπει να αρκεστούμε σε όσα μας επιβάλουν γιατί αλλιώς θα μας θερίσουν οι μεγάλες δυνάμεις, εμείς, που είπαμε ξανά και ξανά χίλιες φορές το «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή...» Ναι όντως, από ότι βλέπω το πρόβλημα είναι πως δεν είπαμε εμείς τη παραπάνω φράση.
Απλά τη παπαγαλίζαμε υποχρεωτικά στο σχολείο.
Δεν τη καταλάβαμε. 
Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το νόημά της. Η καλύτερα δεν έχουμε καμιά διάθεση να την ακολουθήσουμε.
Το δικό μας ρητό έγινε «καλύτερα μια ζωή φτηνιάρικο βόλεμα και ταπείνωση, παρά μιας ώρας αξιοπρέπεια αλλά με ακριβό τίμημα...»
Το να μιλάει κανείς για όλα αυτά πλέον μοιάζει γελοίο. 
Ανούσιο.
Γραφικό.
Κι εφόσον η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η ικανότητα να αυτοδιαχειριστεί κάποιος το τόπο του, η επιθυμία να αγαπάει κάποιος τη πατρίδα του και τους συνανθρώπους του και να μπορεί να δουλεύει έντιμα για την ανάπτυξη και την ευημερία είναι γραφικότητα, τότε
Όλοι μαζί μπορούμε να πάμε να πνιγούμε.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ - ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ

πηγη:ramnousia.com