Οι ‘'τροφές'’ της Ψυχής:Απλότητα, Συγχώρεση και Αγάπη

Οι άνθρωποι αναρωτιούνται πώς πρέπει να είναι, τι πρέπει να κάνουν για να γεμίσουν από αγάπη. Η απάντηση βρίσκεται μόνο σε μια λέξη: τίποτα. Η σωστή διαδικασία είναι να ξεχάσεις ό,τι νομίζεις ότι πρέπει να είσαι, και να επιτρέψεις στην αληθινή σου φύση να ανέβει με ηρεμία στην επιφάνεια.

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα σε σένα και τον Θεό. Όπως ακριβώς και σε μια λίμνη, μετά από την ανατάραξη του λασπώδους βυθού της, τα νερά γίνονται πάλι διάφανα.

Δεν υπάρχει τίποτα που χρειάζεται να κάνεις. Μόνο να είσαι. Για να θρέψεις την ψυχή σου πρέπει να αφεθείς, να εμπιστευτείς την ύπαρξή σου. Όταν όμως αναφέρομαι στην τροφή της ψυχής, οι άνθρωποι ρωτούν: ‘πώς γίνεται αυτό; Με διαλογισμό; Με τον χορό, με την προσφορά στους άλλους ανθρώπους;’.

Η απάντηση είναι ναι, αν όλα αυτά τρέφουν το πνεύμα σας και σας επιτρέπουν να ξεπεράσετε την αγωνία σας για την εξωτερική σας εικόνα. Όμως, η πραγματική ευτυχία έρχεται μόνο όταν η καρδιά μας είναι ανοιχτή. Όπως ισχύει και το ανάποδο: Η μεγαλύτερη δυστυχία προέρχεται από τη συνεχή κι ατέρμονη επιθυμία.

Και η πιο πραγματική αίσθηση ειρήνης πηγάζει μόνο μέσα από την ύπαρξή μας.

Το πιο σοβαρό εμπόδιο για την καλλιέργεια της ψυχής είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης. Επειδή δεν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, μένουμε αγκιστρωμένοι και εγκλωβισμένοι στην παγίδα της άνεσης και της ευκολίας.

Εξαλείφουμε όσο περισσότερο πόνο μπορούμε από τη ζωή μας, και καταλήγουμε στριμωγμένοι σε μια γωνιά που την ονομάζουμε: ασφάλεια. Η αλήθεια είναι οτι η ‘ασφάλεια’ είναι το λιγότερο ασφαλές πνευματικό μονοπάτι που μπορεί κανείς να ακολουθήσει στην πορεία της αυτοπραγμάτωσης.

Οδηγεί αποδεδειγμένα στην πνευματική νάρκωση και στο θάνατο. Συνήθως είμαστε απροετοίμαστοι όταν έρχεται η ώρα του θανάτου μας. Έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να ζήσει πολύ λίγο…

Προκειμένου να προσφέρουμε στον εαυτό μας ό,τι αυτός χρειάζεται, πρέπει να είμαστε σε θέση να τον φροντίζουμε. Εκείνο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι δεν μπορούμε να δώσουμε αγάπη παρά μόνο αν είμαστε έτοιμοι να την αποδεχτούμε.

Και η ικανότητά μας να δεχτούμε την αγάπη στηρίζεται στην ικανότητά μας να αισθανθούμε, αφού μόνο μέσα από τα συναισθήματά μας μπορούμε να δεχτούμε την στήριξη των άλλων, κι έτσι να την προσφέρουμε κι εμείς στους άλλους.

Το μυαλό μας κάνει όπως ακριβώς ένα χάμστερ στον τροχό: τρέχει όλο και γρηγορότερα, χωρίς στην πραγματικότητα να καταλήγει πουθενά.

Μόλις κανείς συνειδητοποιήσει ότιοτι το μυαλό του στέλνει κάθε τόσο αναμενόμενα και συνήθη μηνύματα που δεν χρειάζεται να τα παίρνει και τόσο στα σοβαρά, τότε μόνο είναι ελεύθερος να επιστρέψει στον τρόπο λειτουργίας της ψυχής.

Στα εργαστήρια αυτογνωσίας συχνά κάνω την εξής ερώτηση: ‘Αν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταία σας μέρα πάνω στη γη, πώς θα επιλέγατε να την περάσετε;’. Στη συντριπτική πλειοψηφία η απάντηση είναι: ‘έκανα ό,τι μπορούσα για να αγαπήσω τους άλλους και να προσφέρω κάτι στον κόσμο με την φροντίδα και τη συμπόνια μου’.

Παρ’ όλα αυτά όμως η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από μας δεν αντιμετωπίζουμε έτσι την καθημερινή μας ζωή.

Πιστεύουμε λανθασμένα ότι με το να κάνουμε χρήματα, ή να αποκτήσουμε ένα ακριβό αυτοκίνητο θα μας κάνει ευτυχισμένους. Έτσι, αντί να ζούμε στο παρόν, σκεφτόμαστε συνεχώς την επόμενη στιγμή.

Αν τελικά επιλέξουμε να θρέψουμε την ψυχή μας, αυτό θα σημαίνει ότι αναγνωρίσαμε ποιος είναι προορισμός μας: να συγχωρούμε και να αγαπάμε. Αν και φαίνεται απλό, σίγουρα δεν είναι εύκολο. Μέχρι τη στιγμή που θα μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε ότι το παρόν είναι ο μόνος χρόνος που υπάρχει, και μέχρι να συγκινηθούμε με την ακινησία της στιγμής, η απλότητα θα μοιάζει μια δύσκολη ιδέα.

Όταν μάθουμε να κάνουμε επιλογές που θρέφουν την ύπαρξή μας, τότε θα είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε ότι η ουσία της ζωής μας είναι η αγάπη, και η συγχώρεση είναι το κλειδί της ευτυχίας μας.

Βασιλειάδης Γρηγόρης Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής

πηγή :  Ψυχολογία, Φιλοσοφία…

          upogia-taxi.blogspot.gr

Βάλε στόχους και δες τη ζωή να σου χαμογελάει

Δεν υπάρχει πιο μεγάλη ικανοποίηση στη ζωή από το να βλέπεις τους στόχους σου να πραγματοποιούνται. 

Βάζω στόχο, σημαίνει ότι σχεδιάζω. Ότι πολεμώ και επιμένω. Ότι είμαι συμμέτοχος στο θεϊκό πλάνο της δημιουργίας. Ότι δεν αφήνω την μοίρα ή το πεπρωμένο να με παρασύρει, αλλά βάζω και εγώ το λιθαράκι μου στο να δω και να βιώσω την εξέλιξή μου έχοντας την ικανοποίηση ότι δημιούργησα. Συνέλαβα μια σκέψη, την έπραξα, είχε αποτέλεσμα.

Η αίσθηση του να σχεδιάζεις και να εκτελείς, η αίσθηση της δημιουργίας και της συνεχούς προσπάθειας για ένα θεμιτό αποτέλεσμα που θα δώσει ώθηση στη ζωή σου, σε γεμίζει ενέργεια, σου δίνει σκοπό και νόημα, σε βγάζει από την στασιμότητα και σε κάνει να βλέπεις τη ζωή με άλλο μάτι. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Κοιτάξτε τριγύρω σας. Τι βλέπετε; Οι πιο πετυχημένοι είναι αυτοί που δουλεύουν ακούραστα, γεμάτοι ενέργεια με σχέδιο και στόχους. Οι στόχοι τούς δίνουν κίνητρο και το κίνητρο σε κινητοποιεί θες δε θες.

Παρατηρείστε τους ανθρώπους που δεν έχουν στόχους. Έχουν μπει στον «αυτόματο πιλότο», δεν ξέρουν τι θέλουν από τη ζωή τους, πάσχουν από έλλειψη ενέργειας, τα κίνητρά τους είναι μηδαμινά και υποφέρουν από στρες και κατάθλιψη. Μα είναι λογικό! Πώς μπορείς να αισθάνεσαι γεμάτος όταν δεν έχεις κάποιον σκοπό να εκπληρώσεις; Από που περιμένεις να πάρεις το ερέθισμα για να ξυπνήσεις και να στρωθείς με ζήλο στην εκπλήρωση κάποιου σκοπού όταν αυτός ο σκοπός είναι ανύπαρκτος; 

Ακόμα και ο Σίσυφος που η τιμωρία του από τους θεούς ήταν να ανεβάζει με κόπο έναν βράχο στην κορυφή ενός λόφου και όταν το κατόρθωνε ο βράχος κύλαγε κάτω, ποτέ δεν σταμάτησε την προσπάθειά του. Είχε κίνητρο. Είχε σκοπό να τα καταφέρει. Γι αυτό και παρόλο που πάντα ο βράχος έπεφτε από την κορυφή, ο Σίσυφος επέμενε, ξανάρχιζε την επίπονη προσπάθειά του και πάλευε να εκπληρώσει τον στόχο του. Να παραμείνει ο βράχος στην κορυφή του λόφου.

Οι στόχοι είναι οι σημαδούρες που βάζουμε στον απέραντο ωκεανό που λέγεται ζωή, ώστε να μην χάσουμε το δρόμο μας και να φτάσουμε στο λιμάνι εκείνο όπου μας περιμένουν οι καρποί των κόπων μας για να τους γευτούμε.

Αν λοιπόν θέλουμε να βιώσουμε την πληρότητα και να γευτούμε τους καρπούς του πεπρωμένου μας, ένα πεπρωμένο όμως στο οποίο εμείς οι ίδιοι υποδείξαμε την κατευθυντήρια οδό και δεν αποδεχτήκαμε το ρόλο του πιονιού ή της μαριονέτας, τότε ας σχεδιάσουμε τη ζωή μας βάσει στόχων και κινήτρων. 

Γιατί το χαμόγελο της ζωής προς εμάς, είναι το καλύτερο χαμόγελο που μπορούμε να δούμε ποτέ μας.

Πηγή: http://www.awakengr.com

Όσιος Παΐσιος: Τίποτα δεν αξίζει όσο μια ψυχή!

 

  

Η ψυχή που συγκινείται από τις ομορφιές του υλικού κόσμου φανερώνει ότι ζεί μέσα της ο μάταιος κόσμος γι' αυτό έλκεται από την πλάση κι όχι από τον Πλάστη, από τoν πηλό κι όχι από τον Θεό.

Δεν έχει σημασία αν ο πηλός αυτός είναι καθαρός και δεν έχη λάσπη αμαρτίας. Η καρδιά, όταν έλκεται από...
κοσμικές ομορφιές, οι οποίες δεν είναι αμαρτωλές, αλλά δεν παύουν να είναι μάταιες, νιώθει κοσμική χαρά της ώρας, η οποία δεν έχει θεϊκή παρηγοριά, φτερούγισμα εσωτερικό με αγαλλίαση πνευματική. Όταν όμως ο άνθρωπος αγαπά την πνευματική ωραιότητα, τότε γεμίζει και ομορφαίνει η ψυχή του.
Αν γνώριζε ο άνθρωπος, την εσωτερική ασχήμια του, δεν θα επιδίωκε εξωτερικές ομορφιές. Μέσα η ψυχή του έχει τόσους λεκέδες, τόσες μουντζούρες, και θα κοιτάξουμε λ.χ. τα ρούχα μας;
Πλένουμε τα ρούχα μας, τα σιδερώνουμε κιόλας και είμαστε καθαροί, και μέσα είμαστε... μην τα ρωτάς! Γι’ αυτό, αν λάβη υπ’ όψιν του κανείς τι πνευματική ακαθαρσία έχει μέσα του, δεν θα καθίση τόσο σχολαστικά να βγάλη και τον παραμικρό λεκέ από τα ρούχα του, γιατί αυτά είναι χίλιες φορές καθαρώτερα από την ψυχή του.
Αλλά αν δεν έχη υπ’ όψιν του ο άνθρωπος την πνευματική σαβούρα που έχει μέσα του, ε, τότε κοιτάζει να βγάλη σχολαστικά και τον παραμικρό λεκέ! Αυτό που χρειάζεται, είναι να στρέψη όλη την φροντίδα του στην πνευματική καθαρότητα, στην εσωτερική ομορφιά κι όχι στην εξωτερική.
Τα πρωτεία να δοθούν στην ομορφιά της ψυχής, στην πνευματική ομορφιά και όχι στις μάταιες ομορφιές, γιατί και ο Κύριος μας είπε: «Όσο αξίζει μια ψυχή, δεν αξίζει ο κόσμος όλος».
«Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο» Λόγοι Α' 

 

agioritikovima.gr

Εκείνοι οι Άνθρωποι...

Άφησε ότι κάνεις και κάτσε λίγο να τα πούμε. Πες μου λίγο, αν θέλεις φυσικά, πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες ευτυχισμένος; Γεμάτος; Ή καλύτερα μη μου λες, κάτσε και σκέψου μόνος σου, γιατί πώς να σε ακούσω άλλωστε μέσα από αυτό το κουτί.

Θυμάσαι την τελευταία φορά που γέλασες με την καρδιά σου; Όπως τότε που ήσουν μικρός, που δε σε ένοιαζε τι θα πει ο κόσμος και γελούσες και φώτιζε όλο το πρόσωπο σου.

Πότε έκανες τελευταία φορά κάτι που πραγματικά ήθελες, χωρίς να το σκεφτείς, κάτι αυθόρμητο;

Πότε άκουσες την καρδιά σου και όχι τη λογική σου και ξεπέρασες έστω για μια φορά τον εαυτό σου, κάνοντας πράξη κάποιο όνειρο σου ή κάποια φανταστική ιδέα που σου ήρθε στο μυαλό;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ήσουν ο εαυτός σου; O πραγματικός όμως, όχι αυτός που έχεις δημιουργήσει για να ταιριάζει στο σύνολο.

Δε θυμάσαι έτσι; Δε πειράζει, λογικό αν σκεφτείς πως αυτό συμβαίνει στους περισσότερους ανθρώπους πλέον.

Πρόσεξες τι είπα; Λογικό. Φτάσαμε να λέμε το παράλογο λογικό, γιατί η απώλεια όπως λέει και το τραγούδι έγινε συνήθεια μας. Η απώλεια της χαράς, του έρωτα, της ίδιας της ζωής.

Γιατί στις μέρες μας, φαντάζει παράλογο να χαμογελάμε, να κάνουμε όνειρα και να κάνουμε πράγματα που αρέσουν σε μας.

Ευτυχώς όμως που υπάρχουν και εκείνοι οι άνθρωποι που μέσα σε όλη αυτή τη μιζέρια και τη θλίψη που υπάρχει γύρω μας, είναι εκεί για να μας θυμίζουν πως η ζωή δεν είναι μόνο ασπρόμαυρες εικόνες.

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που θα δεις γύρω σου να χαμογελούν ακόμη και αν έχουν χιλιάδες λόγους για να μην το κάνουν.

Είναι εκείνοι που έχουν πονέσει πολύ στη ζωή τους και αυτός ο πόνος είναι καρφωμένος στο βλέμμα τους.

Είναι εκείνοι που το άγγιγμα τους είναι διαφορετικό, γιατί έμαθαν πως οι άνθρωποι είναι εύθραυστοι και πρέπει να προσέχουν.

Έκαναν την αυτοκριτική τους, αγάπησαν πραγματικά τον εαυτό τους, με όλα τα ελαττώματά τους και αποδέχθηκαν την αλήθειά τους. Τη δική τους αλήθεια, όχι του κόσμου.

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που ξέρουν να μοιράζονται, να αγαπούν με όλο τους το είναι και δε διστάζουν να το δείξουν εκεί που πρέπει και τη στιγμή που πρέπει.

Γιατί έμαθαν πως ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των ζωντανών ανθρώπων και πως δεν πρέπει να τον χαραμίζουν.

Έμαθαν να φεύγουν ήσυχα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς θεαματικές εξόδους.

Έμαθαν να χρησιμοποιούν τις λέξεις για να κάνουν τον άλλον να νιώσει όμορφα και όχι για να τον ξεφτιλίσουν ή να τον πληγώσουν.

Κι εσύ που αναρωτιέσαι, αν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, είμαι σίγουρη πως αν κοιτάξεις γύρω σου με προσοχή θα βρεις παραπάνω από έναν.

Και τότε θα καταλάβεις πως τόσο καιρό έναν τέτοιο άνθρωπο τον είχες δίπλα σου, αλλά ποτέ δεν του έδωσες την πρέπουσα σημασία.

Γιατί ήσουν πολύ απασχολημένος με το κυνήγι της δικής σου χαμένης ευτυχίας που απελπισμένα έψαχνες να βρεις.

Μα που να τη βρεις μου λες; Έτσι απλά νομίζεις πως θα ξυπνήσεις μια μέρα και ότι άσχημο έχεις ζήσει μαγικά θα εξαφανιστεί;

Για να προχωρήσεις, για να γίνεις ένας από «εκείνους» θα πρέπει να μάθεις να συγχωρείς πρώτα. Να μάθεις πως στη ζωή δε σου χαρίζεται τίποτα. Πρέπει να προσπαθήσεις, να ματώσεις, να πέσεις και να σηκωθείς.

Να αγαπήσεις τον εαυτό σου και μετά θα είσαι σε θέση να αγαπήσεις και τους άλλους.

Να μάθεις να μοιράζεσαι, να αγαπάς και να το δείχνεις με πράξεις, και όχι με λόγια.

Και να θυμάσαι πως για τη δική σου ευτυχία ή δυστυχία υπεύθυνος είσαι μόνο εσύ, γιατί κανείς άλλος, εκτός από σένα, δε σε ξέρει τόσο καλά.

 apenantioxthi.com

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ...

Λένε πως αν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις. Θα διαφωνήσω όμως με αυτό και θα πω ότι αν θέλεις κάτι πολύ, μπορείς εσύ ο ίδιος να βρεις τη θέληση και τη δύναμη μέσα σου ώστε να το πετύχεις. Εμείς οι ίδιοι, δηλαδή, έχουμε τον έλεγχο των πράξεων μας και των αποτελεσμάτων που θα φέρουμε, και όχι το σύμπαν.

Αυτό φαίνεται πως το έχουν καταλάβει ήδη όλοι εκείνοι οι άνθρωποι με τις ειδικές- εξαιρετικές ικανότητες. Τα αποτελέσματα που τους βλέπουμε να φέρνουν κάθε φορά στους Παραολυμπιακούς αγώνες –ή σε αντίστοιχες διοργανώσεις- δεν είναι καθόλου τυχαία. Φαίνεται καθαρά πως παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους και επιτυγχάνουν στον εκάστοτε στόχο τους. Και τι εννοώ; Ο τρόπος που θα αποφασίσουμε να συμπεριφερθούμε, εξαρτάται απόλυτα από τον τρόπο που σκεφτόμαστε και ερμηνεύουμε τις καταστάσεις. 
Μπροστά σε μια δύσκολη (και ίσως απειλητική, αν την ερμηνεύουμε έτσι) κατάσταση έχουμε την επιλογή να αντιδράσουμε με τις τρεις τρόπους: να παλέψουμε, να φύγουμε ή να παγώσουμε και να μην αντιδράσουμε καθόλου. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι φαίνεται πως επιλέγουν τον πρώτο τρόπο. Αποφασίζουν να παλέψουν! Το πιστεύουν και αυτό τους δίνει το κίνητρο μέσα τους να συνεχίσουν. Όλοι μας πρέπει να πάρουμε παράδειγμα από αυτούς τους ανθρώπους και να ακούσουμε αυτό που μας λένε: «Αν μέσα σου το θέλεις πολύ και πιστέψεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις, τότε θα τα καταφέρεις». Αν πάλι επιλέξεις να παραιτηθείς ή να αποφύγεις κάποιες καταστάσεις (οι άλλοι δυο τρόποι αντίδρασης), θα το έχεις επιλέξει εσύ ο ίδιος και δεν θα φταίει καθόλου το σύμπαν που δεν συνωμότησε υπέρ σου.

Μπορεί όλο αυτό να ακούγεται απλό. Είναι όμως; Σίγουρα όχι. Πρέπει πρώτα να πιστέψετε στον εαυτό σας, στις ικανότητες σας, στις δυνατότητες σας. Αυτή η πίστη στον εαυτό και η ισχυρή θέληση είναι που θα σας δώσουν το ισχυρό κίνητρο και θα σας ωθήσουν στην προσπάθεια. Φυσικά και το περιβάλλον γύρω σας παίζει το ρόλο του. Ή θα σας δώσει φτερά για να πετάξετε, ή θα σας κόψει τα φτερά όταν σας δει έτοιμο να πετάξετε και θεωρήσει πως δεν μπορείτε να το κάνετε. Πολλοί είναι αυτοί που θα πιστέψουν πως ένας πχ τυφλός άνθρωπος δεν μπορεί να τα καταφέρει και να γίνει ένας εξαιρετικός επιστήμονας. Πόσο μάλλον για έναν άνθρωπο που τρέχει σε αγώνες ταχύτητας με τα τεχνητά του μέλη. Είναι αυτό που όλοι βλέπουμε απ’ έξω. Μια φυσική δυσκολία που εννοείται πως θα σταθεί εμπόδιο. Τίποτα δεν εννοείται. Μπορεί, όμως,  να δει κανείς την ψυχή αυτών των ανθρώπων; Αυτή τους φωνάζει πως μπορούν, ακόμα κι αν όλοι πιστεύουν το αντίθετο. Αυτό χρειάζεται για να τα καταφέρουμε λοιπόν. Πίστη στον εαυτό, επιμονή και υπομονή, ώστε να ξεπερνάμε τα εξωτερικά εμπόδια και τις αρνητικές σκέψεις παραμένοντας προσανατολισμένοι προς το στόχο μας. Φυσικά, δεν σημαίνει πως πάντα το αποτέλεσμα θα είναι η επιτυχία. Εγώ προσωπικά συγχαίρω όλους εκείνους τους ανθρώπους που καταφέρνουν να ξεπεράσουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Δεν είναι το αποτέλεσμα αυτό για το οποίο τους συγχαίρω.

Μεγαλύτερη αξία έχουνε τα βήματα που έχει κάνει κανείς και το πόσο περήφανος νιώθει για τον εαυτό του αν κοιτάξει πίσω!  

Μην ξεχνάτε πως η δύναμη βρίσκεται μέσα σας! Αρκεί να έχετε στο μυαλό σας τον άνθρωπο που ζωγραφίζει με τα πόδια επειδή δεν έχει χέρια, εκείνον που κολυμπάει χωρίς χέρια και πόδια και τόσους ακόμη…Πόση θέληση και δύναμη ψυχής; Αναλογιστείτε το. Μοιάστε τους!

eirinichatzianagnostou.blogspot.gr