Απαγορευμένη Εκπαίδευση (Ντοκιμαντέρ)

Η "Απαγορευμένη Εκπαίδευση (La Educacion Prohibida)" είναι ένα ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε το 2012. Περιγράφει ποικίλες εναλλακτικές πρακτικές εκπαίδευσης και αντισυμβατικά σχολεία στη Λατινική Αμερική και την Ισπανία, και περιλαμβάνει εκπαιδευτικές προσεγγίσεις όπως η λαϊκή επιμόρφωση, το σύστημα Μοντεσσόρι, η προοδευτική εκπαίδευση, η εκπαίδευση Βάλντορφ, η κατ' οίκον διδασκαλία.

Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε 10 θεματικά επεισόδια, που το καθένα παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή της εκπαίδευσης στο πλαίσιο του σχολείου και έξω από αυτό. Τα θέματα περιλαμβάνουν την ιστορία του σχολικού συστήματος, την εξουσία και δύναμη στα σχολεία, την αξιολόγηση και το διαχωρισμό των μαθητών, την κοινωνική λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και το ρόλο των εκπαιδευτικών και των οικογενειών. Η ταινία περιέχει σχεδόν 30 λεπτά κινουμένων σχεδίων και μια φανταστική δραματοποιημένη ιστορία που συνδέει τα επεισόδια. Είναι η πρώτη Ισπανική ταινία που χρηματοδοτήθηκε μέσω της μεθόδου πληθοχρηματοδότησης και προβλήθηκε ταυτόχρονα σε 130 πόλεις, σε 13 χώρες, με συνολικό αριθμό 18.000 θεατών μέσα σε μια μέρα. [by Phaedra]

    ΔΕΙΤΕ ΤΟ  ΕΔΩ:

Πηγή: enallaktikos.gr

ΝΑ ΑΦΗΣΕΤΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ Κ. ΣΠΙΡΤΖΗ ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΣΥΝΤΟΜΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΡΑΞΗ,ΓΙΑΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΑΝΤΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΑΚΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΥΣ,ΤΑ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΑ ΚΛΠ. ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΚΑΡΧΑΡΙΕΣ...ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΓΙΑ ΠΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΑΚΟΜΑ...

ΛΟΓΙΑ... ΛΟΓΙΑ..ΛΟΓΙΑ...

Χρ. Σπίρτζης: Σύντομα το μοντέλο επαναδιαπραγμάτευσης των συμβάσεων για τους αυτοκινητόδρομους

Σε ένα μήνα θα είναι έτοιμο το μοντέλο του υπουργείου Υποδομών πάνω στο οποίο θα κληθούν σε επαναδιαπραγμάτευση των όρων των συμβάσεων οι παραχωρησιούχοι των πέντε μεγάλων αυτοκινητοδρόμων αλλά και οι δανείστριες τράπεζες, όπως δήλωσε σήμερα ο αναπληρωτής υπουργός Χρήστος Σπίρτζης. Βασικός του στόχος, σύμφωνα με τον ίδιο, θα είναι η μείωση των διοδίων και η διευκόλυνσης της τοπικής κυκλοφορίας.
Ο αναπληρωτήςυπουργός μίλησε για την καθιέρωση ενός συστήματος που θα συναρτά τη διάρκεια της παραχώρησης και το ύψος των διοδίων με τη συχνότητα των διελεύσεων. Δεν μπορεί, είπε, να προβλέπεται εκ των προτέρων να διαρκεί η παραχώρηση για 35 έτη, όπως γίνεται σήμερα.
Μιλώντας το πρωί στον τηλεοπτικό σταθμό Mega ο κ. Σπίρτζης διευκρίνισε ότι δεν είναι επιλογή της κυβέρνησης η καταγγελία των υφιστάμενων συμβάσεων γιατί το κόστος της ολοκλήρωσης των πέντε αυτοκινητοδρόμων θα είναι μεγαλύτερο.
Για τις ιδιωτικοποιήσεις στον χώρο του υπουργείου του (Περιφερειακά αεροδρόμια, ΤΡΑΙΝΟΣΕ ) είπε ότι θα προχωρήσουν όσες έχουν οριστικοποιηθεί οι συμβάσεις τους, ενώ για τις υπόλοιπες τόνισε ότι το υπουργείο θα τις ξαναδεί με στόχο τη μεγαλύτερη συμμετοχή του δημοσίου. Τόνισε ακόμη ότι έχει στρατηγικό στόχο τον εκσυγχρονισμό του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας, κάτι σαν μία Εγνατία Οδό των Σιδηροδρόμων, όπως είπε χαρακτηριστικά.
Ο κ. Σπίρτζης είπε ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί η εξαγγελία του Αντ. Σαμαρά για WiFi σε όλη την Ελλάδα. Το πρόγραμμα αυτό ήταν πιλοτικό για έξι μήνες και εφαρμόστηκε σε κάποιους δήμους και τώρα δεν υπάρχει τρόπος φύλαξης των εγκαταστάσεων, ανέφερε για να καταλήξει: «Εμείς δεν θα συμβάλουμε στο πλιάτσικο της περιουσίας του δημοσίου»
 
Πηγή: ΑΜΠΕ

Πανελλήνιες 2015: Οδηγός αντιμετώπισης του άγχους

Ανεξάρτητα από την ηλικία, για άλλους περισσότερο και για άλλους λιγότερο, το άκουσμα και μόνο της λέξης "εξετάσεις" προκαλεί άγχος.
Το άγχος είναι μια δυσάρεστη συναισθηματική κατάσταση που εκδηλώνεται σαν απάντηση σε κίνδυνο, του οποίου η πηγή είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη ή μη αναγνωρίσιμη.
Το αποπνικτικό αυτό συναίσθημα κατακλύζει τους μαθητές πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εξεταστική περίοδο. Οι υποψήφιοι και οι γονείς τους συχνά εναποθέτουν υπερβολικά πολλές ελπίδες και προσδοκίες στην έκβαση των εξετάσεων, με αποτέλεσμα το άγχος να τους κυριεύει.
Αλήθειες και ψέματα
Το άγχος δεν είναι κάτι ξένο και πρωτόγνωρο για το σώμα μας. Αντιθέτως, αποτελεί φυσική αντίδραση του οργανισμού και η παρουσία του επιφέρει βιολογικές επιπτώσεις. Με την ενεργοποίηση του κεντρικού νευρικού μας συστήματος και την αυτόματη έκκριση ορμονών, όπως η κορτιζόλη, ο οργανισμός μας ετοιμάζεται για "μάχη" ή φυγή εν όψει του κινδύνου (fight or flight). Επομένως, αποτελώντας φυσιολογική μας απάντηση σε καταστάσεις απειλής, το άγχος δεν εξαλείφεται και δεν εξαφανίζεται, αλλά αναγνωρίζεται και γίνεται διαχειρίσιμο.
Το αρνητικό αυτό συναίσθημα δεν είναι ίδιο για όλους. Διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο ως προς την ένταση και τον τρόπο έκφρασης. Για το λόγο αυτό, όλες οι τεχνικές και οι τρόποι αντιμετώπισης του είναι σημαντικό να χρησιμοποιούνται ανάλογα με τις προσωπικές ανάγκες του καθενός.
Επίσης, το άγχος δεν είναι πάντα καταστροφικό και δυσλειτουργικό. Μας ενεργοποιεί από τη στιγμή που ξυπνάμε το πρωί, μας κινητοποιεί, για να δράσουμε σε δύσκολες περιστάσεις της ζωής μας και μας κάνει δημιουργικούς απέναντι σε απαιτητικούς και προκλητικούς στόχους. Όταν όμως ξεπερνά τα όρια του φυσιολογικού συνοδεύεται από επώδυνες συνέπειες.
Επιδράσεις του άγχους στους μαθητές εν όψει εξετάσεων
-Φόβος αποτυχίας και φόβος απογοήτευσης των άλλων (γονιών και καθηγητών)
-Ψυχοσωματικές αντιδράσεις π.χ. πονοκέφαλοι, ταχυπαλμίες, αίσθημα ζάλης, δυσφορία, στομαχικές ή εντερικές διαταραχές
-Δυσκολία στον ύπνο- εφιάλτες, νευρικότητα, τάσεις φυγής
-Αίσθημα θυμού, ανεπάρκειας, ματαίωσης
-Δυσκολία συγκέντρωσης, «μπλάκ- άουτ»
-Μείωση απόδοσης και γενικευμένη άρνηση για τις εξετάσεις
-Συγκρούσεις στο οικογενειακό περιβάλλον
-«Προετοιμασία» αποτυχίας μέσα από αρνητικές σκέψεις και αρνητική συμπεριφορά

  Επεξηγώντας την προηγούμενη πρόταση, οι μαθητές κατακλύζονται από αρνητικές σκέψεις, όπως «Γιατί να πετύχω εγώ; Υπάρχουν πολλοί καλύτεροι από εμένα» ή «Αν αποτύχω τώρα, δε θα πετύχω τίποτα ξανά» ή και «Θα απογοητεύσω τους γονείς μου, που περιμένουν τόσα από εμένα». Οι δυσάρεστες αυτές σκέψεις πυροδοτούν την εμφάνιση του άγχους, το οποίο με τη σειρά του εντείνει ξανά τις σκέψεις. Δημιουργείται έτσι ένας φαύλος κύκλος σκέψης και φόβου αποτυχίας που ουσιαστικά «παραλύει» το μαθητή, ο οποίος δυσανασχετεί ή παραιτείται. Οι προσδοκίες των γονιών παίζουν καίριο ρόλο στην ύπαρξη και την παράταση των άσχημων συναισθημάτων, γι’ αυτό και η στάση τους μπορεί να καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την ψυχολογία του παιδιού.
Οι γονείς είναι βοηθητικό να:
-Ενθαρρύνουν τα παιδιά και να τα καθησυχάζουν, όταν εκφράζουν τους φόβους τους
-Διαβεβαιώνουν τους υποψηφίους ότι έχουν τη στήριξη και την αποδοχή τους, ακόμη και σε ενδεχόμενη αποτυχία
-Μην κάνουν συγκρίσεις ανάμεσα στα αδέρφια π.χ. «Είδες ο αδερφός σου που πέρασε πρώτος στο πανεπιστήμιο;»
-Συζητούν το καθημερινό άγχος των υποψηφίων, να ακούν τους φόβους τους και προσπαθούν να τους εκλογικεύσουν από κοινού
-Μοιράζονται με τα παιδιά τους δικές τους μνήμες εξετάσεων και πώς διαχειρίστηκαν οι ίδιοι τις περιόδους αυτές
-Δημιουργούν ήρεμο και ευχάριστο κλίμα στο σπίτι
-Προσπαθούν να έχουν ρεαλιστικές προσδοκίες από τα παιδιά τους
-Μην ασκούν συνεχή πίεση για διάβασμα, αλλά να προτρέπουν τους μαθητές να αφιερώνουν έστω και λίγο χρόνο σε ξεκούραση και ανεμελιά

Όσο κι αν επηρεάζεται ολόκληρη η οικογένεια την περίοδο των εξετάσεων, πρέπει να τονίσουμε ότι οι υποψήφιοι επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος και την κούραση τόσο σωματικά, όσο και συναισθηματικά, γι’ αυτό και χρειάζονται περισσή προσοχή και ενδιαφέρον.
Οι μαθητές από μεριάς τους είναι σημαντικό να:
-Οργανώνουν το χρόνο της μελέτης, βάσει των αναγκών και των δυνατοτήτων τους και να κάνουν συχνές επαναλήψεις στην ύλη που καλύπτουν
-Αποφεύγουν όσο το δυνατόν περισσότερο την «παπαγαλία» ως τρόπο μάθησης, γιατί έτσι ταλαιπωρείται σημαντικά η μνήμη
-Μοιράζονται το άγχος τους με τους δικούς τους ανθρώπους και να ζητούν ηρεμία και στήριξη
-Κάνουν συχνά διαλείμματα και να αλλάζουν παραστάσεις, για να ξεκουράζουν μυαλό και σώμα
-Φροντίζουν τον ύπνο και τη σωστή διατροφή τους (μείωση καφεΐνης, αύξηση βιταμινών)
-Βρίσκουν έστω και 30 λεπτά ημερησίως να ασχολούνται με κάτι που τους ευχαριστεί ( π.χ. μουσική, άσκηση)
-Θυμούνται παλαιότερες επιτυχίες τους και να παίρνουν δύναμη από αυτές τις κατακτήσεις

  Κατά τη διάρκεια της εξέτασης οι μαθητές χρειάζεται να:
-Προσπαθούν να εκλογικεύουν το άγχος τους και να το κάνουν πιο ρεαλιστικό π.χ. από το «θα τα ξεχάσω όλα», να προτιμούν το «τις βασικές ενότητες δε γίνεται να τις ξεχάσω»
-Σκέφτονται μια φράση-κλειδί (π.χ. «stop» ή «δε θα με επηρεάσει τώρα») ή μια εικόνα που τους ηρεμεί (π.χ. θάλασσα, βόλτα με φίλους) και που θα χρησιμοποιούν σε καταστάσεις έντονου στρες, ως «έξοδο κινδύνου»
-Βεβαιωθούν ότι καταλαβαίνουν επαρκώς τι τους ζητείται σε κάθε θέμα και να ξεκινούν απαντώντας στα θέματα που γνωρίζουν καλά. Αυτό το απλό βήμα θα τους γεμίσει αυτοπεποίθηση
-Αναπνέουν σωστά: ήρεμα και σταθερά
-Υπενθυμίζουν στους εαυτούς τους ότι στη δοκιμασία αυτή ναι μεν κρίνονται από τις επιδόσεις τους, αλλά δεν καθορίζεται η αξία τους σαν άτομα
Μαθητές:
-Μην ξεχνάτε ότι μια αποτυχία σε εξετάσεις δε συνεπάγεται και αποτυχία στη ζωή
-Η προσπάθεια, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, είναι δική σας. Είναι καλό να το τονίζετε στους εαυτούς σας
Γονείς:
-Μην ξεχνάτε ότι υπήρξατε και εσείς αγχωμένα και πιεσμένα παιδιά
-Όλοι έχουν δικαίωμα στο λάθος. Δείξτε επιείκεια στα παιδιά σας

news247.gr

Πολιτεία: Ώρα ;;; - Παιδεία: Ώρα;;;

Μια Πολιτεία που η Παιδεία της κινδυνεύει να καταποντιστεί, ακόμη και στις "περιοχές" οι οποίες έχαιραν μεγάλης εκτιμήσεως για χρόνια.

Με αφορμή τις εισαγωγικές εξετάσεις στις Ανώτερες και Ανώτατες Σχολές θα ήθελα να καταθέσω μια τυχαία ή ατυχή συνθήκη στο παρά πέντε.,,,,

Είμαι σε θέση να γνωρίζω πως σε πολλά σχολεία της επαρχίας - ίσως και των πόλεων ενδεχομένως, τα παιδιά επωμίσθηκαν με το βάρος να ετοιμάσουν τα έγγραφά τους και τα δικαιολογητικά τους για τις εισαγωγικές εξετάσεις μέσα σε πέντε μέρες! Ενημερώθηκαν δηλαδή την Τετάρτη 13/5 ( ενώ υποτίθεται πως η ενημέρωση είχε σταλεί από την Δευτέρα 11/5 - δεν είναι Γιάννης δηλαδή είναι Γιαννάκης... τέλος πάντων...)  και σήμερα Παρασκευή 15/5 λήγει η προθεσμία κατάθεσης και φυσικά όλοι τρέχουν!

Δεν ξέρω για ποιο λόγο δεν δίνουν, στους μαθητές και αυριανούς σπουδαστές, το περιθώριο μιας ασφαλούς προετοιμασίας των εγγράφων που απαιτούνται. Δεν δύναμαι να καταλάβω για ποιο λόγο τα παιδιά μας θα πρέπει να φορτώνονται με ένα επιπλέον άγχος εν όψει των πιο κρίσιμων εξετάσεων που καλούνται να γράψουν και αφορούν στο μέλλον τους! Ένα μέλλον αβέβαιο θα μου πείτε, αλλά τα παιδιά σε πείσμα των αντιξοοτήτων των καιρών, των δεκάδων τρικλοποδιών του συστήματος και των εκατοντάδων θέσεων ανεργίας που τα περιμένουν, επιμένουν να ονειρεύονται και καλά κάνουν!! Τα όνειρα δεν μπορεί κανείς να τα στερήσει από κανέναν. Ούτε απο φυλακισμένο, ούτε απο καταδικασμένο, ούτε απο μελλοθάνατο! Πολύ περισσότερο δε, απο τα νεα παιδιά!

Τα νέα παιδιά που υποχρεώνονται να παρακολουθούν τα μαθήματα τους από το φροντιστήριο αφού στα σχολειά τους δεν λειτουργούν όλες οι ειδικότητες. Που υποχρεώνονται να πληρώνουν ιδιωτικούς καθηγητές για να εξασφαλίσουν ίσες πιθανότητες με εκείνες άλλων σχολικών ιδρυμάτων που πληρούν τις προϋποθέσεις, εφόσον κάνουν επτάωρα καθημερινά και καλύπτονται όλες οι διδακτικές ώρες και όλα τα πεδία απολύτως. (Σας βεβαιώνω πως στην επαρχία τα παιδιά δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με εκείνα των πόλεων. Αν δεν παρακολουθήσουν φροντιστήριο - ειδικά στο λύκειο, αλλά και πολλές φορές απο τις τάξεις του Γυμνασίου, δεν έχουν καμία τύχη στις εισαγωγικές.)

Θα συνιστούσα η πολιτεία να έδινε μια μεγαλύτερη προσοχή στους υποψηφίους, αν μπορεί να δώσει σε κάτι προσοχή, εν πάσει τη περιπτώσει! Ή να αρχίσω να σκέφτομαι πως, όντως, η Πολιτεία μας, προτιμά έναν αγράμματο και απαίδευτο λαό για να τον χειραγωγεί κατά τις επιθυμίες της;

Μια Πολιτεία που δεν ξέρω τι θα έγραφε για αυτήν ο Πλάτωνας αν την γνώριζε.

Μια Πολιτεία που βρίσκεται πολύ κοντά στο μηδέν, αν δεν το έχει ήδη περάσει και κατέβει στο μείον. 

Μια Πολιτεία που η Παιδεία της κινδυνεύει να καταποντιστεί, ακόμη και στις "περιοχές" οι οποίες έχαιραν μεγάλης εκτιμήσεως για χρόνια. 

Μια Πολιτεία που οδηγεί την Παιδεία της επίσης σε μια ώρα κάτω του μηδενός. 

kafeneio-gr.blogspot.com

Γιατί βλέπουμε όνειρα που δεν έχουν καμία λογική;

Στα όνειρά μας βλέπουμε κάθε είδους αλλόκοτες εικόνες, από ζώα που μιλάνε μέχρι ότι μας κυνηγούν να μας σκοτώσουν επειδή διαπράξαμε ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Γιατί πλάθει το μυαλό μας αυτές τις ιστορίες που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματική μας ζωή; Τα όνειρα είναι ένα συναρπαστικό φαινόμενο που έχει μελετηθεί εκτενώς, όμως οι επιστήμονες έχουν καταλήξει σε ελάχιστα πάγια συμπεράσματα....
Τώρα, μια νέα μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Journal of Sleep Research έρχεται να δώσει απαντήσεις που εντυπωσιάζουν. Σύμφωνα με τους ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Μιλάνου που εκπόνησαν τη σχετική μελέτη, βλέπουμε παράξενα όνειρα –που στον ύπνο μας μοιάζουν σχεδόν φυσιολογικά– επειδή ο ίδιος ο εγκέφαλός μας εγκαταλείπει την προσπάθεια να ερμηνεύσει έννοιες και εικόνες.

Σύμφωνα με τον Armando D’Agostino, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας, τα παράξενα όνειρα μοιάζουν με την ψύχωση, επειδή και στις δύο περιπτώσεις αποσυνδεόμαστε πλήρως από την πραγματικότητα και διαταράσσεται η συλλογιστική διαδικασία. Βάσει καταγραφών που έγιναν με τη βοήθεια μαγνητικής απεικόνισης, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ένα παράξενο όνειρο ή μια ιστορία που δεν διέπεται από λογική προκαλεί απενεργοποίηση συγκεκριμένων περιοχών στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου, περιοχές που σχετίζονται με την επεξεργασία λέξεων και εννοιών αλλά και με τη συλλογιστική διαδικασία. Η απενεργοποίηση αυτή ερμηνεύεται ως μια διακοπή της προσπάθειας του εγκεφάλου να κατανοήσει τι συμβαίνει.

Είναι όνειρο μοιάζει παράλογο ή εξωπραγματικό πιθανότατα επειδή λειτουργεί ως σύμβολο σε μια διαδικασία εδραίωσης των αναμνήσεων κατά την οποία ο εγκέφαλος πασχίζει να αποτυπώσει ως εικόνα ή ως ιστορία πολύ δυνατά συναισθήματα ή συναισθήματα που μας μπερδεύουν.

πηγή: onmed.gr

Ο Τέλειος Κόσμος

Θεέ των χαμένων ψυχών, εσύ που είσαι χαμένος ανάμεσα στους άλλους θεούς, άκουσέ με! Εσύ, μοίρα γλυκιά που μας παραστέκεις, κι εσείς τρελά περιπλανώμενα πνεύματα, ακούστε με: Εγώ, ο πιο ατελής, κατοικώ ανάμεσα σε μια τέλεια φυλή.

Εγώ, ένα ανθρώπινο χάος, ένα νεφέλωμα από συγκεχυμένα στοιχεία, περιφέρομαι ανάμεσα σε ολοκληρωμένους κόσμους, ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν τέλειους νόμους, απαρασάλευτη τάξη και συγκροτημένες σκέψεις. Ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν διευθετημένα όνειρα και τα οράματά τους είναι καταγραμμένα και αρχειοθετημένα. Θεέ μου, οι αρετές των ανθρώπων αυτών είναι μετρημένες, κι οι αμαρτίες τους ζυγιασμένες. Και τα απροσμέτρητα πράγματα που διαβαίνουν στο θαμπό ηλιοβασίλεμα, εκεί που δεν υπάρχει ούτε αμαρτία ούτε αρετή, είναι κι αυτά γραμμένα σε κατάστιχα.

Εδώ οι μέρες και οι νύχτες μοιράζονται σε εποχές συμπεριφοράς και κυβερνιούνται από άψογους, ακριβείς κανόνες. Να τρως, να πίνεις, να κοιμάσαι, να σκεπάζεις τη γύμνια σου και τέλος να κουράζεσαι την πρεπούμενη ώρα. Να δουλεύεις, να παίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, κι ύστερα να πλαγιάζεις ώσπου το ρολόι να σημάνει την ώρα. Να σκέφτεσαι έτσι, να αισθάνεσαι τόσο, κι ύστερα -μόλις ένα καθορισμένο άστρο ανατείλει στον ορίζοντα- να σταματάς να σκέφτεσαι και να αισθάνεσαι.

Να ληστεύεις τον γείτονα σου χαμογελώντας, να προσφέρεις δώρα χειρονομώντας κομψά, να επαινείς, να κατηγορείς κεκαλυμμένα, να καταστρέφεις ψυχές με ένα σου λόγο, να καις τους ανθρώπους με μιαν ανάσα σου, κι ύστερα μόλις τελειώνει η δουλειά της μέρας να νίπτεις τας χείρας σου.

Ν αγαπάς σύμφωνα με τους κανόνες της τάξης, να ψυχαγωγείς τον καλύτερο εαυτό σου με προσχεδιασμένο τρόπο, να λατρεύεις τους θεούς όπως τους αξίζει, να μηχανορραφείς έντεχνα με τους δαίμονες, κι ύστερα να τα λησμονείς όλα, σαν να έχει πεθάνει η μνήμη σου.

Να σκέφτεσαι υστερόβουλα, να στοχάζεσαι με υπολογισμό, να είσαι ελαφρά ευτυχισμένος και να υποφέρεις αριστοκρατικά κι ύστερα ν’ αδειάζεις το ποτήρι ως την τελευταία σταγόνα, για να μπορείς να το γεμίσεις πάλι αύριο.

Όλα αυτά τα πράγματα έχουν τέλεια προβλεφτεί, έχουν αποφασιστικά γεννηθεί, έχουν γαλουχηθεί με φροντίδα, κυβερνιούνται από κανόνες, καθοδηγούνται από τη λογική κι ύστερα -σύμφωνα με προκαθορισμένη μέθοδο- σφαγιάζονται και θάβονται. Κι ακόμα, οι σιωπηλοί τάφοι, που βρίσκονται μέσα στην ανθρώπινη ψυχή, είναι σημειωμένοι κι αριθμημένοι.

Όλα αυτά είναι ένας τέλειος κόσμος, ένας κόσμος ολοκληρωμένης τελειότητας, ένας κόσμος τρανών θαυμάτων, το ωριμότερο φρούτο στου Θεού τον κήπο, η μεγαλοφυέστερη σκέψη στο σύμπαν.

Αλλά γιατί Θεέ μου, πρέπει εγώ να βρίσκομαι εδώ; Εγώ, ένας άγουρος σπόρος ανεκπλήρωτου πάθους, μια καταιγίδα τρελή, εγώ, που δεν γυρεύω ούτε την ανατολή ούτε τη δύση, εγώ, ένα αλλοπαρμένο θραύσμα κάποιου πλανήτη που εξερράγη;

Θεέ των χαμένων ψυχών, εσύ που είσαι χαμένος ανάμεσα στους άλλους θεούς, γιατί βρίσκομαι εδώ;

***

edwhellas.gr

Χαλίλ Γκιμπράν, απόσπασμα από το βιβλίο “Ο Τρελός” εκδόσεις Ιάμβλιχος.

Ο Χαλίλ Γκιμπράν (6 Ιανουαρίου 1883-22 Αυγούστου 1931) ή «ο άνθρωπος από τον Λίβανο», όπως είναι γνωστός στο παγκόσμιο κοινό, υπήρξε ποιητής, φιλόσοφος και εικαστικός καλλιτέχνης. Θεωρείται διάνοια της εποχής μας από τους αραβόφωνους λαούς που γνωρίζουν καλά τα γραπτά του. Ήταν μαθητής του γλύπτη Ογκίστ Ροντέν, ο οποίος συνέκρινε τα έργα του με αυτά του Ουίλιαμ Μπλέικ. Το πιο γνωστό του έργο θεωρείται Ο Προφήτης (1823).

Ψυχικά διαταραγμένοι...!

Είμαστε όλοι ψυχικά διαταραγμένοι;

Είναι γεγονός ότι ψυχικά προβλήματα, όπως άγχος, κακή διάθεση, υπερβολικός θυμός, όλοι μας έχουμε σε κάποια στιγμή της ζωής μας βιώσει. Όλοι ανεξαιρέτως. Είναι επίσης γεγονός ότι αυτές οι ψυχικές εκδηλώσεις είναι αληθινές, τις βιώνουμε, και ιδιαίτερα σε περιόδους κοινωνικών αναταραχών και οικονομικών κρίσεων ακόμα πιο έντονα. Κανείς δεν το αρνείται αυτό, και γιατί άλλωστε. Όμως, αυτό σημαίνει ότι είμαστε όλοι διαταραγμένοι στην ψυχή; Ή ότι, τελικά, «πάσχουμε» από κάποια «ασθένεια» του μυαλού;

Πώς μας έπεισαν οι ψυχίατροι, όλους εμάς τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους, που «δεν χάνουμε την επαφή με την πραγματικότητα», να λέμε και να πιστεύουμε ότι «όλοι κάτι έχουμε, κανείς δεν είναι τελείως καλά», ότι δηλαδή όλοι είμαστε διαταραγμένοι και χρειαζόμαστε ψυχιατρική αντιμετώπιση;

Όχι πάντως με επιστημονικές αποδείξεις, αλλά χρησιμοποιώντας μια σειρά από αυθαιρεσίες και στρατηγικές μάρκετινγκ που εφαρμόζονται σχεδόν από το ξεκίνημα της ιστορίας της ψυχιατρικής. Ας δούμε επιγραμματικά τις βασικές.

Προώθηση υπηρεσιών από ειδικούς. (The role of the expert). Εάν κάτι ειπωθεί από κάποιον «ειδικό», και κυρίως επιστήμονα, τότε αποκτά εγκυρότητα. Το πιο γνωστό παράδειγμα σε αυτή τη στρατηγική είναι ο γνωστός ψυχίατρος Ζίγκμουντ Φρόιντ. Ο Φρόιντ, τη δεκαετία του ’20, συνέβαλε καθοριστικά στη μαζική επιδημία εξάρτησης από την κοκαΐνη (νόμιμο τότε ψυχοφάρμακο) απλών καθημερινών ανθρώπων τους οποίους ονόμασε «νευρωσικούς».

Η νοοτροπία αυτή ήταν που αύξησε ραγδαία το πελατολόγιο των ψυχιάτρων. Πλέον δεν περιορίζονταν μόνο σε αυτό το οποίο είχαν αναλάβει και αποτύχει, στους λεγόμενους «παράφρονες» έγκλειστους σε ψυχιατρικά άσυλα, αλλά σε κάθε, μα κάθε απλό καθημερινό άνθρωπο που αντιμετωπίζει μια οποιαδήποτε ψυχική δυσφορία.

Ο Φρόιντ έπαιξε καθοριστικό ρόλο επίσης σε μια από τις πιο οξύμωρες ιδέες της ιστορίας, να συνδυάσει τα ασυνδύαστα, την ψυχανάλυση με τα χημικά, που στην πραγματικότητα δρουν σε αντίθετες κατευθύνσεις – με απόλυτη αποτυχία. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργήσει ναρκομανείς που όχι μόνο δεν είχαν λύσει τα θέματα για τα οποία απευθύνθηκαν σε αυτόν, αλλά πλέον είχαν προσθέσει και οργανικά/βιολογικά σοβαρά προβλήματα από τη χρήση τοξικής ουσίας.

Την εποχή που τα έκανε αυτά, έναν αιώνα πριν, δεν είχε κανένας ακόμα εμπνευστεί το μύθο των προβληματικών νευροδιαβιβαστών, παρ’ όλα αυτά το κύρος του ειδικού και η αυθαιρεσία της ψυχιατρικής κοινότητας ήταν αρκετά ώστε να φτάσουμε σήμερα να υποστηρίζουμε με φανατισμό και χωρίς δεύτερη σκέψη ότι τα ψυχο-λογικά μας, δηλαδή τα μη παθολογικά, τα μη απτά σωματικά, θα πρέπει να τα «θεραπεύσουμε» με απτούς βιολογικούς τρόπους που δρουν στο σώμα, και ειδικά στον εγκέφαλο!

Είναι αρκετά γνωστό ότι ο ίδιος έκανε χρήση κοκαΐνης, την οποία και πρότεινε ως πανάκεια για κάθε μορφής ψυχολογικό πρόβλημα. Δεν είναι όμως ευρέως γνωστή η στενή του σχέση με δυο από τις μεγαλύτερες φαρμακοβιομηχανίες της εποχής, τη Merk και την Park Davis, που τον «στήριζαν» ώστε να γράφει διθυραμβικά άρθρα για την αποτελεσματική και θεραπευτική δράση της κοκαΐνης, όπως το On Coca by Sigmund Freud.

Στα χνάρια του Φρόιντ ακολούθησαν οι περισσότεροι ως σήμερα. Η συνταγή δοκιμασμένη άλλωστε. Τι να τις κάνουμε τις αποδείξεις όταν μιλάνε οι ειδικοί;

Ψυχιατρικοποίηση κάθε ανθρώπινης συμπεριφοράς.  Η ψυχιατρικοποίηση δεν είναι τίποτα περισσότερο από επαναπροσδιορισμός υπαρκτών φυσιολογικών καταστάσεων. Εν αντιθέσει με τις πραγματικές ασθένειες, όπου υπάρχουν σωματικά συμπτώματα εξ ορισμού, η ψυχική σφαίρα συμπεριλαμβάνει ανθρώπινες συμπεριφορές και συναισθήματα τα οποία δηλώνονται ως «συμπτώματα».

Γι’ αυτό και ο όρος ψυχική «ασθένεια» δεν υφίσταται επίσημα στη «Βίβλο της ψυχιατρικής», το DSM, καθώς δεν πρόκειται για ασθένειες με την ιατρική έννοια του όρου. Και είναι να αναρωτηθούμε τελικά, γιατί αποκαλούμε «ασθενή» όποιον παρουσιάζει «ψυχικές αποκλίσεις», όπου ο ορισμός των «αποκλίσεων» δίνεται με επίκτητα και κοινωνικοπολιτικά κριτήρια;

Στις λεγόμενες «ψυχικές διαταραχές», έχουμε να κάνουμε μόνο με συμπεριφορές και συναισθήματα, όπου οι ψυχίατροι με υποκειμενικά κριτήρια ομαδοποιούν αυθαίρετα συμπεριφορές και ορίζουν ποια θεωρείται ομαλή και ποια παρεκκλίνουσα συμπεριφορά. Πώς όμως θα μετρηθεί η ένταση του συναισθήματος; Σε ποιο βαθμό πρέπει να βιώνει κάποιος ένα συναίσθημα για να θεωρείται το ίδιο το συναίσθημα «άρρωστο»;

Ποιος, γιατί και με ποια κριτήρια θα κρίνει ότι αυτό είναι «άρρωστο» ή «υγιές»; Ποιος, τελικά, κρατάει την αόρατη μεζούρα και αποφασίζει την ένταση ενός συναισθήματος; Και ακόμα σημαντικότερο, με ποιον τρόπο αποφασίζει να το αλλάξει αυτό το συναίσθημα;

Όσον αφορά τώρα τις συμπεριφορές, έχουν καταντήσει σχεδόν όλες να είναι καταχωρημένες ως «ψυχικές διαταραχές», και το ακόμα χειρότερο είναι ότι ο κόσμος το πιστεύει αυτό απλά και μόνο επειδή είναι κάπου γραμμένο, έστω και με υποτιθέμενες ασάφειες που φυσικά δεν εξηγούν καμία επιστημονική μέθοδο ανακάλυψης, πολύ απλά γιατί δεν υφίσταται τέτοια.

Τόσο παράδοξο και παράλογο αυτό, που έχουμε φτάσει σε ακραία παραδείγματα, όπως το ότι η «αργοπορία» (το να καθυστερεί κάποιος σε ραντεβού) είναι πλέον «ψυχική διαταραχή» που οφείλεται σε κάποιο υποτιθέμενο πρόβλημα στον εγκέφαλο – και άρα το άτομο είναι έρμαιο αυτής της συμπεριφοράς, την οποία δεν θα μπορεί να αλλάξει ακόμη και αν το θελήσει.

Αλλά και συνηθισμένες καθημερινές ανθρώπινες συμπεριφορές μετατράπηκαν σε διαταραχές: το να σερφάρει κάποιος στο διαδίκτυο αναφέρεται ως «διαταραχή εθισμού στο ίντερνετ», το να είναι κάποιος ιδιαίτερα ντροπαλός ονομάστηκε «κοινωνική διαταραχή άγχους», η απώλεια κάποιου αγαπημένου προσώπου, το πένθος δηλαδή, είναι ένα «μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο», η νοσταλγία της οικογενειακής εστίας λέγεται «αγχώδης διαταραχή αποχωρισμού», οι απόλυτα φυσιολογικές αλλαγές στη διάθεση των γυναικών κατά τη διάρκεια του εμμηνορρυσιακού κύκλου «προεμμηνορρυσιακή δυσφορική διαταραχή», οι αλλαγές στη διάθεση των παιδιών, δηλαδή τη στιγμή που παίζουν χαρούμενα, να αρχίσουν να μαλώνουν μεταξύ τους διεκδικώντας το ίδιο παιχνίδι, μια ιδιαίτερα γνωστή σε όλους μας φυσιολογική κατάσταση, θεωρείται πλέον σοβαρή ένδειξη «διπολικής διαταραχής», το να αποσπάται η προσοχή είναι και αυτό ψυχιατρική διαταραχή, που λέγεται «διαταραχή διάσπασης προσοχής ΔΕΠΥ». Ειδικά η ΔΕΠΥ «πλήττει» κυρίως παιδιά μικρής ηλικίας που δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν 7-8 ώρες μαθήματα σχολείου και άλλες τόσες σε φροντιστήρια και διάβασμα, γιατί έχουν το μυαλό τους στο παιχνίδι, εφόσον είναι απλώς παιδιά!

Μας λένε επίσης ότι όλα τα παραπάνω, και ακόμα περισσότερα, μπορεί να μη θεραπεύονται, όμως αντιμετωπίζονται με φαρμακευτική αγωγή, συνήθως εφ’ όρου ζωής. Και όσο πιο νωρίς κάποιος «προλάβει» την εξέλιξη των διαταραχών και τις εμποδίσει με ψυχοτρόπες ουσίες που δεν θεραπεύουν απολύτως τίποτα, τόσο καλύτερα – όχι για τον ίδιο, αλλά για τους τραπεζικούς λογαριασμούς αυτών που τις διαγνώσκουν και συνταγογραφούν.

Η «Βίβλος» με τις αυθαιρεσίες και τις βιοαρλούμπες. Σε αυτό το εγχειρίδιο βασίζονταν οι ψυχίατροι για τη διάγνωσή τους, και όχι σε κάποια εργαστηριακή εξέταση αντικειμενικών μετρήσεων, π.χ. αιματολογική, ακτινογραφία, βιοψία κτλ., όπως οι υπόλοιπες ειδικότητες της ιατρικής. Έγκειται λοιπόν στην υποκειμενική τους κρίση να «ταιριάξουν» τα διάφορα συμπτώματα που ακούνε σε 15′-20′ λεπτά λεκτικής εξέτασης των υποψήφιων ασθενών τους, με μια ή και με περισσότερες διαγνώσεις του DSM (δεν υπάρχει περιορισμός άλλωστε), έτσι ώστε να χορηγήσουν το χημικό που αποκαλούν φάρμακο και που θεωρούν κατάλληλο στη δοσολογία που πιστεύουν ότι χρειάζεται.

Ο κάθε ψυχίατρος, λοιπόν, αποφασίζει μόνος του το ψυχοφάρμακο της επιλογής του με τη μέθοδο πειραματισμού trial and error (δοκιμή και λάθος). Έτσι στην τύχη, δηλαδή. Σε ό,τι υπάρχει «απώλεια της πραγματικότητας», χορηγούν αντιψυχωσικά, και σε οτιδήποτε, μα οτιδήποτε άλλο, αυτά που ατυχώς ονομάστηκαν αντικαταθλιπτικά, και τα λύσανε όλα.

Σε όλους τους ανθρώπους που θα τους επισκεφθούν, δίνουν αυθαίρετες ψυχιατρικές ταμπέλες, τους λένε ότι έχουν μια χημική ανισορροπία στον εγκέφαλο που δεν μπορεί να μετρηθεί με κανέναν τρόπο αλλά με τη δική τους μαγική τους όραση αυτοί μπορούν να τη δουν, και με τα χημικά θα τη διορθώσουν!

Εν ολίγοις, λένε κάτι που ακούγεται ιατρικό αλλά δεν είναι, κάτι που αποτελεί μακράν τη μεγαλύτερη και εμπορικότερη βιοαρλούμπα του αιώνα, το μεγάλο ψέμα που αναγκάστηκαν να εμπνευστούν προς τα τέλη της δεκαετίας του ’60, μετά από σειρά δεκαετιών που χορηγούσαν ψυχοτρόπα για να κάνουν αυτό που αποκαλούσαν «χημική» ή, αλλιώς, «αναίμακτη λοβοτομή».

Τα γράφουν μόνοι τους στον κατάλογό τους (διά ψηφοφορίας), μόνοι τους επισυνάπτουν διάφορα στατιστικά δεδομένα, και μόνοι τους επίσης, με παντελή έλλειψη επιστημονικών αποδείξεων, τα αποδίδουν σε ανύπαρκτες βιοαρλούμπες, και μετά επικαλούνται τον ίδιο κατάλογο ως μέσο πειθούς, για να δούμε ότι όλοι έχουμε τελικά κάποια ψυχική διαταραχή.

Η «Βίβλος» λοιπόν της ψυχιατρικής είναι άλλος ένας τρόπος χειραγώγησης της μάζας, άλλο ένακόλπο μάρκετινγκ, που πέρα από πελατεία τούς προσδίδει και ένα ψευδοεπιστημονικό κύρος τύπου «μπορεί να μην έχουμε εξετάσεις, αποδείξεις ή αληθινές θεραπείες, αλλά τουλάχιστον έχουμε κατάλογο με λίστες».

Ο θρίαμβος του μάρκετινγκ έναντι της επιστήμης. Αυτές είναι οι 3 βασικές τεχνικές, που σε συνδυασμό με κάποιες ακόμα επιμέρους μας έχουν οδηγήσει στα σημερινά μας χάλια, όπου ήδη το ¼ του παγκόσμιου πληθυσμού της γης είναι στιγματισμένο ως «ψυχικά διαταραγμένο» – και δυστυχώς το πιστεύουμε.

Δεν έχουμε επιδημία «ψυχικών διαταραχών» αλλά επιδημία ψυχιατρικής, η οποία, ανεξέλεγκτη πια και πιο ισχυρή παρά ποτέ, βρίσκεται σε ένα ευγονιστικό παραλήρημα κάνοντας την πώληση ναρκωτικών από τις φαρμακευτικές την 3η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη, μετά από τα όπλα και τη λαθροθηρία.

Προσωπική ευθύνη. «Αγνά» κίνητρα;. Αυτό που είναι ακόμα πιο σημαντικό όμως είναι η δική μας ενεργή συμμετοχή σε όλα αυτά. Ως ένα βαθμό μπορούμε να επικαλεστούμε την παραπληροφόρηση για όλα τα παραπάνω. Αρκεί όμως να μην «αιτιολογείται» έτσι η προσωπική μας ευθύνη για τη διαιώνιση και προώθηση όλης αυτής της παρακμής. Δεν ακολουθούν όλοι οι άνθρωποι αυτή τη μόδα και ευτυχώς κάποιοι δεν «παίζουν» αυτό το παιχνίδι.

Αλλά ας αναρωτηθούμε τελικά για τα προσωπικά μας κίνητρα να δεχόμαστε τόσο τον αυτοστιγματισμό, όσο, ακόμα χειρότερα, το στιγματισμό άλλων. Να είμαστε οι πρώτοι που θα δώσουμε μια τέτοια ταμπέλα σε κάποιον ή να τον πιέσουμε να τη δεχτεί! Τα κίνητρα της ψυχιατρικής και της φαρμακευτικής μαφίας είναι ξεκάθαρα: πελατεία και κέρδος.

Όμως, τα κίνητρα του κάθε απλού ανθρώπου εκεί έξω, να «διαγνώσκει» μόνος του και να ταμπελιάζει εξίσου αυθαίρετα, ή να σπρώχνει το φίλο ή/και συγγενή του, τα υποτιθέμενα «αγαπημένα» του πρόσωπα, σε τέτοια μονοπάτια, ποια είναι; Αγνά κίνητρα; Θέλει με αυτό τον τρόπο να τον βοηθήσει; Kαι τον βοηθάει έτσι; Με ποιον τρόπο ακριβώς; Ποιος πραγματικά «βοηθιέται» από όλα αυτά; Αυτός που πιέζει κάποιον άλλο σε αυτά ή αυτός που υποκύπτει στην πίεση αυτή;

Το ερώτημα εδώ είναι τα πραγματικά κίνητρα αυτών που ψυχιατρικοποιούν τους πάντες και τα πάντα γύρω τους. Όλοι αυτοί που όχι μόνο δέχονται τις αυθαίρετες ψυχιατρικές ταμπέλες, αλλά τις έχουν εντάξει στο καθημερινό λεξιλόγιό τους (για τους άλλους βέβαια πάντα, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι σύντομα θα έρθει και η σειρά τους και ότι υπάρχουν αρκετές ταμπέλες και για αυτούς), τι «κέρδος» έχουν από αυτό;

Τι τελικά τους εξυπηρετεί; Μήπως είναι καιρός να αναρωτηθούμε όλοι σοβαρά πάνω σε αυτό;

Μήπως;

ΠΗΓΗ:RAMNOUSIA